Aan het laden...Ziel loost lichaam
Ik leeg mezelf hier op dit scherm
en trek me live terug uit lijf
want als ik blijf
Dan schreeuwt het bloed en kermt
om te kunnen stromen
terwijl ik van één hart, één gevoel
één ziel in een ééntongig brein blijf dromen
tot ik sterf en dat duurt, denk ik
denkend niet meer zo lang.
Want als ik denk
knijp ik mijn aderen toe
terwijl mijn ogen open gaan
en ik de kraan
dicht probeer te sponsen
alles en iedereen ronselend
alle zeilen, alle dweilen
al dit papier, vergane mijlen
ik ben zo moe.
En als het is gedaan
als mijn ziel het lijf weer binnenkruipt
de woorden overlezend
zich mijn bloed wederom inlezend
zodat het zich nestelt in mijn wezen
dat ik vervolgens weer kwijt wil spelen
door het met u
met taal te delen
Deelt het zich wijl ik het verdeel
is met weinig van veel tevreden
een beetje leven in de dode brouwer
Eén slokje bier en ik ben niet hier
want even in mijn lever, ergens anders.
En de ziel, die loost het lichaam
met letters en figuren
en het lichaam vult zich dan met uren
van toekomstig: leren om te vegeteren
te teren op de ziel die niet meer is
die ik mis, enkel als ik leef.
Nu maar even de ogen dicht
en de sluizen open
en als de vloed de zonde overspoelt
ben ik er even niet
Goed bedoeld!
Geef een reactie