Ooit komt het allemaal terug

Categorie: Bert Brussen

Bert Brussen, zonder enige twijfel één van de bekendste schreeuwers op de interwebs, hoe kon die in vredesnaam op deze website ontbreken? Maar eigenlijk komt hij enkel het redactielokaal binnen voor de gratis koffie. Zo heel af en toe mogen we iets hergebruiken van zijn website. Als één van ons tenminste niet vergeten is om nieuwe kratten bier te gaan. Veel méér schrijft hij voor bbrussen.nl en De Jaap. Maar het weinige dat we hier plaatsen, leest zijn lieve moedertje wel veel liever dan die andere websites.

Nieuwjaarskaartje

Gelukkig Nieuwjaar voor Adje, alle ogen, Argibald, Hirsh Ballin, Jan Peter Balkenende, Bandirah, Frans Bauer, Bianca, Godfried Bomans, de Beunaarbeterianen, Jan van Beurden, Marco Borsato, Susan Boyle, Hassnae Bouazza, Freek Braeckman, Peter Breedveld, Martin Bril, Herman Brusselmans, Bert Brussen, Cartoon.Blog.nl, Centraal Beheer, Thomas Colignatus, Creationisme, Darwin, A.H.J. Dautzenberg, René van Densen, Laura Dekker, Wouter Diesveld, Chris van Dipten, Bert Dorenbos, de Dutch Bloggies, de Duurzaamheid, Ferdi E., de Erasmusbrug, Farrah Fawcett, René en Natasja Froger, Louis van Gaal, Kim de Gelder, de Brabantse geiten, Geenstijl en al haar reaguurders, GeoCities, GM, Hanneke Groenteman, de Meiden van Halal, Zeus Hoenderop, inburgering, Jaap, Joop, Michael Jackson, Hans Jansen (de Arabist), Michiel Janssen, Francisco van Jole, Júan, de KermisCartoons, Kombaza, Kopenhagen, Louis Kouwenhoven, Louise Kouwenhoven, Hallie Lama, Benno L., Ko te Let, Margriet van der Linden, Pieter Lutz, Theo Maassen, Bert Matthijssen, Mexico, Mike’s Webs, Jeroen Mirck, Brittany Murphy, Mutti, Gregorius Nekschot, Het Nieuwe Rijk, Hermann Nitsch, Arjan O., Barack Obama, de Opperpater, Beatrix van Oranje, Willem-Alexander van Oranje, Patricia Paay, Alexander Pechtold, Michiel van de Pol, de Quarter Life Crisis, Cees van Raak, Dries Roelvink, Herman van Rompuy, Mark Rutte, De Rustende Jager, Jan Schellekens, Dirk Scheringa, Peter Selie, Ramses Shaffy, Sinterklaas, Hans Smolders, Soul Food, Patrick Swayze, Karst Tates, de Tilburgse Mall, TilburgZ, Tiny, Twitter, Gerrie S. Veters, Simon Vinkenoog, Ruud Vreeman, de Westerschelde, Wraf, Michaël Zeeman, Thomas Maarten van der Zwan, en Geert Wilders’ paspoort.

 

Zet even een krabbel

Boze Buurman Bert Brussen trekt veel bekijks op zijn weblog, niet om het minst door de Joop / Jaap kwestie. Dus ik maak me, ondanks leuke statistieken (eerlijk is eerlijk, KutBinnenlanders.nl wordt leuk bezocht, ook al hadden we dit jaar een danig piekmoment in Mei waar we de rest van het jaar niet terug aan zijn gekomen) geen illusies dat deze oproep vreselijk veel ondertekeningen oplevert. Maar zoals onze hoofdredacteur te pas en te onpas zegt, Alle beetjes helpen, zei de mug en dus bij deze een doorplaatsing om je naam en woonplaats, en ongepubliceerd je e-mail adres, in te vullen hierzo. Waarom? Ach, dat kan BBBB veel beter uitleggen dan ik.
 

Ondertussen, bij Wouter Bos thuis aan de zondagse brunchtafel

Bertje Brussen heeft een grappig dingeske voor degenen onder u met enige schrijfambities. Klik hier voor meer info. Kort gezegd: schrijf een dingetje van maximaal achthonderd woorden met als titel: “Ondertussen, bij Wouter Bos thuis aan de zondagse brunchtafel”. Natuurlijk heb ik, voordat ik u allen tipte, zelf ook even mijn hand eraan gewaagd. En dat gaat heus de prestigieuze voorpagina van De Jaap niet halen, daar maak ik me geen illusies over. Maar dat is niet erg, want we hebben de grote zandbak van KutBinnenlanders.nl nog ! Dus na de vouw kunt u zien wat ik er zelf van gebrouwen heb. Ook inspiratie ? Mail gewoon even naar Bertje en maak er wat leuks van !
Update: Ik zie nu pas dat je er ook een abonnement op de VARA-gids mee kunt winnen. Had even beter moeten lezen. Misschien dat ik toch de inzending maar in moet trekken – ik kijk geen TV, plus hier in Den Bels heb ik geen fuk aan de VARA gids.

Ondertussen, bij Wouter Bos thuis aan de zondagse brunchtafel Er vielen wat krumels naast zijn bord. Fronsend keek hij ernaar en twijfelde even. Opdippen met natte vingers, of laten liggen ? Laten liggen was wellicht wat nonchalanter, wat minder kruidenaarsachtig, maar het trok wel fruitvliegjes aan. Al twijfelend voelde hij bovendien wat aardbeienjam vanaf zijn boterham op zijn onderlip druipen. Ook zoiets. Was hij niet beter voor hagelslag gegaan ? Misschien iets meer cholesterol, maar het was oh zo lekker. Als kind hield hij er al van. Dan klaterden de kleine hagelslagkorrels op zijn bord en met zijn natte vinger redde hij ze dan, hop, zijn mond in. Ú-ren kon hij zo met zijn hagelslag spelen. Dat had je niet met aardbeienjam. Maar ja, dat was dan weer gezonder. En vanaf het label op het potje lachte een vrolijk poppetje je toe. Het lachende poppetje deed hem onwillekeurig denken aan zijn neefje. Die lachte hem ook altijd toe. Lachtte. Even twijfelde er een traan in zijn traanbuis. Met een krachtige hand pakte hij zijn glas melk. Bijna had hij het aan de lippen gezet. Hij keek even naar de melk. Niet dat die bedorven was, verre van – in huize Bos was álles vers, verdomme – maar toch. Melk kwam in dit land van Nederlandse koeien en via een collega had hij begrepen wat daar allemaal mee uitgevreten werd. En wat die zélf uitvraten. Hij staarde even besluiteloos naar kleine stukjes die in de melk ronddwarrelde. Volle melk had hij gekozen, uit de koelkast. Die stond naast de halfvolle melk en de magere melk. Altijd haalde hij alledrie – en vérs – want hij wist nooit zeker waar hij precies zin in had, bij zo’n brunch. Bij het inschenken had hij nog sterke zin gehad in volle melk, maar nu wist hij het niet zo zeker meer. Misschien was magere melk wel beter, ook omdat zijn spijkerbroek de laatste tijd wat begon te knellen. Ja, dat nieuwe baantje van hem deed zijn broekriem niet veel goeds. Hij zat al een gaatje groter dan hij gewend was. Maar was van een gaatje vallen niet beter dan van een graatje vallen ? Hij likte zijn lippen terwijl hij erover nadacht.
Wat hij wel zeker wist, was dat op zondagen de brunch zijn favoriete maaltijd was. Niet te vroeg, zoals ontbijt meestal was, en niet te laat, wat dan weer een onbetwiste lunch zou zijn. Nee, er lekker zo tussenin. De man – of vrouw – die de brunch had uitgevonden, verdiende een onderscheiding. Hij zou eens polsen binnen het kabinet of daar nog een potje voor was. Een Nederlandse medaille voor de uitvinder van de brunch. Of zou daar dan mee gespot gaan worden ? Wat zouden de media ervan maken ? Hij zette het glas terug op tafel en legde de boterham terug op zijn bord. Hij stond op en staarde uit het keukenraam naar het regenachtige weer buiten. Altijd regen in dit land. Nooit eens een écht lekker zonnetje. Alsof zelfs het weer altijd maar een beetje heen en weer schipperde tussen extremen. Nooit échte vorst, bijna nooit genoeg voor een elfstedentocht in ieder geval, en nooit échte zomer. Altijd maar dat benauwde geneuzel onder een bewolkte hemel. Eigenlijk hield hij helemaal niet zo van dit land. Hij was liever in een zonniger gebied. Maar ja, er waren zo weinig zonnige gebieden waar men Nederlands sprak. En de gebieden die er zijn, daar valt weer geen salaris te behalen. Hij ging terug aan de brunchtafel zitten. Staarde naar zijn boterham. Staarde naar de jamdruppel op het tafelkleed. Staarde naar de melk. Een nieuwe frons vormde zich in zijn voorhoofd. Nee, besloot hij, ik heb eigenlijk helemaal geen zin in brunch. Hij pakte daadkrachtig zijn bord en glas op, opende de koelkastdeur en plaatste de hele boel op het bovenste rek. Hij keek even en verplaatste toen de boel toch maar naar het middenste rek. Toen sloot hij de deur, de melk en de boterham konden wel wachten tot de lunch. Hij was één stap verwijderd van de koelkast toen hij weer omdraaide en toch maar zijn brunch opnieuw uit de koelkast pakte. Het was toch de op drie na belangrijkste maaltijd van de dag, immers.

 

Knipplak: Weblogs zijn springlevend en gaan heel oud worden

Hierna is het gedaan met dat gedweep met Bertje Brussen hoor. Hij heeft tenslotte ook een eigen website! Of het moet zijn dat-ie bij ons aan boord wil komen om zo af en toe zelf wat door te plaatsen, dat moet-ie zelf weten. Iederéén is welkom bij ons. Enfin, hieronder even weer iets lezenswaardigs van zijn hand, dat we, gezien de slotzin ervan, lekker ongevraagd doorplaatsen. Overigens blijven wij wél graag een schaars bezocht, niet-initiërend en eeuwig onbetekenend blog, als het even mag. Ok?

P.S. Brussen heeft de éér: dit is het 750e bericht op onze site.
Lees verder

 

Starbucks op Utrecht C.S. nog vol kinderziektes

Onze cullinaire smaakrubriek KutTent.nl (initiatief van Mike en Gerard) is de laatste tijd wat weinig geupdate. We vroegen gastrecensent Bert Brussen of we in plaats daarvan zijn recensie van de fonkelnieuw geopende Starbucks in Utrecht Centraal mochten gappen ter onzer eigen glorie. Bert Brussen was zeer gul en stond het niet alleen toe maar blijkt zelfs een fan van onze silly little website (ah, was HIJ die ene). Enfin, hieronder een verfrissend stukje over benauwend slechte service. Alles copyright Bert Brussen en met toestemming overgenomen dus.

Het was natuurlijk naïef om te denken dat Nederland zomaar klaar is voor het herbergen van een heuse Starbucks-vestiging op een gemiddelde provincieplek als Utrecht Centraal Station. De bedoeling is goed, het assortiment aan zinloze en onbetaalbare koffie’s ook, maar deze Starbucks-vestiging kampt nog met tal van kinderziekten. Neem bijvoorbeeld de enorme populariteit bij scholieren en studentenpubliek. Afgelopen donderdagavond werd in één oogopslag duidelijk dat Starbucks totaal geen rekening had gehouden met de enorme toeloop van semi-hip publiek dat massaal een frappuchino heavenly hazel bullshit voor nog geen 5 euro per 30 cl wil proberen. De rij wachtenden was zo lang, tot buiten de ingang, dat deze Starbucksvestiging meer leek op een attractie in de Efteling dan op een koffieboer. Of gewoon op de AH-to-go vestiging op het zelfde Utrecht C.S. (‘Drie wachtenden in de rij, wij doen er een kassa bij’ is de grootse Ahold-leugen sinds meneer Piekema).

Natuurlijk hou je die drukte altijd bij een nieuwe vestiging, zeker bij iets met zo’n hoge merkwaarde als Starbucks, maar men had daar makkelijk op kunnen anticiperen door meer mensen in te zetten dan die drie langzaam werkende vrouwen van boven de vijftig. Wellicht dat het aanwezig zijn van een manager al had geholpen, of dan tenminste iemand die al wél weet hoe de koffiemachines moeten worden bediend. Dat had de wachttijd van een minuutje of twintig aanzienlijk kunnen verkorten. Maargoed, wat dat betreft past deze multinational zich meteen aan de Nederlandse standaard aan: fuck de service, fuck de passie in je werk, dood aan georganiseerd werken, al het gemotiveerde personeel tegen de muur en schijt aan anticiperen op klantentoestroom. Ook de door afwezigheid schitterende vestigingsmanager van Starbucks Utrecht is een typisch Nederlandse horecaondernemer zo blijkt. Laten we het even over de vestiging zelf hebben: die zit in een voormalig restaurant op Utrecht CS. Dat betekent dus dat het een overdekte ruimte is en dat het als het buiten 30 klein nulletje C is, loeiheet wordt in een overdekt station, laat staan in een horecagelegenheid waar hete koffie wordt geschonken, broodjes onder warmhoudlampen liggen en een kleine 600 man tegelijk in een ruimte wat wil bestellen. Ondanks de in paniek aangesleepte mobiele airconditioningmachines was het donderdagavond in de Starbucks op Utrecht C.S. een behaaglijke 55 graden boven nul. Tel daarbij op dat je zo’n twintig minuten moet staan en je snapt ongeveer hoe leuk het is om op zo’n zomerse dag een hip Amerikaans koffietje te bestellen. De vraag is natuurlijk waarom er bij het verbouwen van deze bestaande horecalocatie niet meteen rekening is gehouden met de hitte. Het is een overdekte hal dus het is er altijd warm en een raampje openzetten is niet echt een optie. Waarom niet meteen een goede airconditioning ingebouwd? En nu we het toch over falende Starbucks-architectuur hebben: was er dan echt helemaal niemand die had kunnen bedenken dat één (1) deur die tegelijk in- en uitgang is wel heel erg weinig is voor een populaire, doorgaans overvolle koffiekeet? Nu moest iedereen zich met zijn gloeiend hete bekertje koffie langs de lange rij wachtenden wurmen om het pand weer te kunnen verlaten, daarbij dwars gezeten door de voortdurende stroom nieuwe klanten die gelijk met de pandverlaters de toko juist in wilden. Daar staan te wachten in 55 graden terwijl mensen zich met hun kokend hete bekertjes langs je heen wurmen gaf niet echt een prettig gevoel. Ik vraag me zelfs af of het wel brandveilig is. In geval van paniek wordt het een chaos en loopt iedereen elkaar onder de voet. De in/uitgang is namelijk gewoon te klein om de twee stromen mensen snel te verwerken.

Maar het ergste was toch wel het feit dat ik donderdagavond na ongeveer een kwartier wachten te horen kreeg dat “er geen ijsproducten meer worden verkocht”. Parbleu? Ik sta hier godverdomme op subtropische wijze van de graat te vallen en het enige wat mij op de been houdt is het vooruitzicht van een ijskoffie! Of dachten we soms dat ik in deze bloedhitte even vier euro neerplemp om een sloot hete cafeïne in mijn toch al kokende maag te gieten?
“Ja, nee, sorry. De ijsmachine is kapot gegaan. Komt door de warmte he”.
Door de warmte my ass! Een ijsmachine is gemaakt om ijs te maken. IJs verkoop je als het warm is, bovendien zijn de gewone koffiemachines ook loeiheet en die begeven het ook niet door de hitte. Die ijsmachine gaat stuk door ondeskundig gebruik en/of het feit dat die hele machine gewoon een inferieur product van bedenkelijke makelij is. Prutswerk dus. Met warmte heeft dat niets te maken. Ik heb het toen maar opgegeven. 15 minuten in de rij staan tussen enorm hippe metrojongens en blonde Hyves-meisjes leverde mij uiteindelijk de keuze op tussen een koffie die dankzij uitgekiende marketing tig keer meer winst oplevert dan in een normale kroeg of gewoon niets. Ik koos voor niets. Als de ijsmachine al niet normaal draaiende kan worden gehouden dan vrees ik toch het ergste voor die latte op de frappuchino zal ik maar zeggen. Is er dan echt helemaal niets positiefs te zeggen over de Starbucks in Utrecht? Jawel hoor. Los van het enorme aanbod aan cafeïnehoudende warme dranken (wat kennelijk in het Engels moet) hebben ze een fijne zithoek met een aantal luxe Chesterfieldstoelen. Dat geeft toch een nieuwe dimensie aan het onvermijdelijke wachten op de trein. Bovendien heeft de Starbucks een groot ‘terras’ (het blijft een stationshal natuurlijk) waar opvallend veel plek was gezien de drukte. Het aanbod van koeken, taart en broodjes is ruim en om van te watertanden en de mogelijkheid koffiebonen en aanverwante koffieproducten aan te kunnen schaffen is erg fijn want we zitten thuis allemaal wel eens zonder koffie als alle winkels verder dicht zijn. Starbucks blijft, los van de deerniswekkende maar typisch Nederlandse anti-service mentaliteit, een winstgevende zaak. Je moet bereid zijn extra te betalen voor een populair merk maar dan kun je wel op on-Nederlandse wijze koffie drinken en tegelijk op je vertraagde trein wachten in een meer dan prima luxe omgeving. En vooral dat is een hele aanwinst op Utrecht CS: een plek waar je kunt zitten zonder dat je verplicht bent je wachtruimte te delen met een ranzige afvalbak, een stalen anti-zwervers dwarsbalk of rokende tokkies en dito NS-medewerkers. Voor deze luxe wachtruimte mogen we Starbucks best dankbaar zijn.

 

Geen Godwin ??

Goed. Wie een beetje in de gaten heeft gehouden wat ik de laatste jaren zoal qua meningen erop na heb gehouden – er zal er allicht ééntje onder u zijn, ergens, daarachter, in een hoekje, pindakaas uit het potje aan ’t vingeren – weet dat ik naar uw Zuiderburen ben gevlucht. En dat dat is omdat ik spuugzat werd hoe het er in KutBinnenlandië aan toe ging. Nog niet eens zozeer door de Brave Jongetjes In Het Haagsche Pluche. Neen, die hebben mij niet uitgerookt. Ik ben gegaan om u, burgers. Om de meesten van u, en uw actieve (minderheid) of passieve (meerderheid) bijdragen aan de verdwijning van onderlinge solidariteit. Het ‘samen’ in de samenleving was al tien jaar harder en harder aan het eroderen. Het is meer en meer ‘ikke ikke ikke‘ en als u het maar goed heeft, kan desnoods iemand voor uw deur zijn been breken, het zal u niet kunnen schelen. Dat was in ieder geval zo ongeveer de redelijk gemiddelde impressie die ik van KutBinnenlandië had ruim een half jaar geleden. Democratie is een goed van ons allen, daar moeten we vrij over blijven discussiëren, om blijven geven, en elkaar in die debatten niet doofstom te lijf gaan maar ieder de vrijheden gunnen die je zelf ook geniet – je vrijheid houdt immers op waar die van een ander begint. Da’s punt één.
Enfin, u kent wellicht ook het welbekende verschijnsel van online discussies: duurt-ie lang genoeg, dan komt er vanzelf ergens een Mike Godwin. Da’s punt twee. U kunt zich dus voorstellen dat ik opkijk van een recente internet-discussie, waar niet alleen helder, relatief respectvol (het blijft wel het internet natuurlijk), relevant (het gáát over vrijheden !) en zónder Godwin gediscussiëerd wordt. En nee, dit is niet op een of ander wereldvreemd filosofenforumpje, het is bij weinig onbekende web-buurman Bert Brussen.

Die postte namelijk een oproep om een man op te sporen die een fotograaf-op-straat (die ‘m, saillant detail, niet eens in eerste instantie op de kiek zette, schijnbaar) bespuugde en daarna (inmiddels wel op de kiek gezet) een paar forse koptieten bezorgde. Check die discussie onder Bertje’s oproepje dan ! Vrijheid, fatsoen, recht, plicht, alles passeert in niet bepaald ingehouden bewoordingen de revue. Met bronvermeldingen, uitleg, discussie, en vooruit, hier en daar wat moddergeslinger maar allee. Ruim tachtig reacties.. en (*kuch* ja dat had ik daar zelf ook al geroepen, dit stukje is een uitbouwsel van die reactie *kuch*) géén Godwin ! Vervolgens pakt Bertje Brussen nog even de halsstarrige anti-persvrijheid verdediger op diens hypocrisie aan en hoppa, meer leesplezier ! En lookie, lookie, lookie – 33 reacties op het moment van schrijven en nog áltijd géén Godwin ! Al ZES UUR DISCUSSIE en nog geen arm in de lucht ! Gullie wilt toch niet gaan beweren dat Nederland langzaam maar zeker weer een leuk landje begint te worden zekers ? Oh nee wacht, dat rookverbod is er nog, de geprivatiseerde zorg, de overheersing van religieuze belangen in de politiek…. Maar toch. Ik zou dit zomaar als een glimmertje hoop kunnen gaan beschouwen. Alhoewel ik meteen de Wet van Mirck postuleer: wedden dat Jeroentje gaat zeggen dat als een lange internet-discussie zowaar beschaafd verloopt, dat ’t door het ziekelijk vriendelijke Twitter komt ?

 

Herinnering aanstaande vrijdag

Omdat ik op 15 mei precies vijf jaar lang cartoons maak, geef ik een feestje in het Café van het Haarlemse Patronaat. Er treden wat mensen op, er wordt wat bier gedronken en er wordt, toevalligerwijs, een nieuwe cartoonbundel van mijn hand gepresenteerd.

Ik zou het erg leuk vinden als jullie allemaal zouden komen.

Dit is er nog meer te doen:

Praatjes: Bandirah, Bert Brussen, AHJ Dautzenberg
Muziek: Melle de Boer, Dial Prisko, De Zwetende Kreeften
Presentaties: Over Onreine Dieren Kan Ik Alleen Met een Rilling Spreken
Stand up comedy: Frank de Leng
Poezie: Gijs Ter Haar
Prijzen: Uitreiking De Gouden Blauwe Bloem
Signerende tekenaars: Trik, Schwantz en Argibald

De feestavond om 20:00 en de toegang is gratis. Kijk hier voor de locatie.

Tot dan!

Bandirah
www.bandirah.com

 

© 2020 KutBinnenlanders.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑