KutBinnenlanders.nl

Auteur: Stefan Pietersen (Page 1 of 10)

Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

De woorden wil je horen van een ander


Iemand zal je strelen
Iemand zal je vleien
Iemand zal je kussen, vertellen hoeveel hij van je houdt.
Ik zal niet storen
Ik hou mijn mond, erken mijn plaats
Ben niet degene van wie je dit wilt horen
tegen wiens lichaam jij je vlijt.

Ik zal weggaan
De verliezer in dit spel van liefde
Dansend rond het vuur, naderend
steeds dichterbij
Nee, wat ik ook zeg
Het heeft geen zin.

De woorden wil je horen van die ander
Mijn zinnen raken geen doel
De woorden wil je horen van die ander
Hunkeraar, niet dichterbij!
Steeds weer.

Ik had je nodig, dacht ik
om gelukkig te zijn
Ik had je nodig, jij niet mij,

Ik had je nodig, dacht ik
om gelukkig te zijn
Daar had jij mij niet voor nodig
Niet mij.

(refr.)

Ik hoop dat je gelukkig wordt
al komt het niet door mij
Ik hoop dat je gelukkig blijft
Ik laat je vrij.

(refr.)

 

Geen koning-koningin

De woorden kringelen in het middenrif
Als het goed is, stijgen ze me naar het hoofd
Liggen ze met hun hart op de tong of lip
en zingen ze wat ik zelf ook geloof.

Als Sirenen die de zeelui naar de rotsen lokken
om ze op te vreten met huid en haar
En daardoor gehuld met mijn vlees en botten
weemoedig in een café naar jou staart.

Vele stormen heb ik overleefd
Ik besmeer mijn boterham met jouw honing
Bewoog me door het leven, schots en scheef
En ik trouw jou, ook al zijn wij geen koning-koningin.

Ik ben hier sinds het begin van de avond
en volg jou als je langs me loopt
als die zeeman wiens lichaam ik verslond
Die nu met die Sirene op jou hoopt.

Ik ben weerloos, sla mij aan de haak
Schootsveld is vrij, reken je rijk
Ik heb net wat die zeeman op zak had, een knaak
Maar neem me mee naar jouw levend lijk.

(refr.)

Misschien draag ik een deel van mezelf bij
groeit er straks leven in jouw buik
Mijn bijdrage aan een nieuwe maatschappij
We zijn allemaal in Gods gebruik.

(refr.)

 

Tegen mijn gevoel

Ben jij nou gek?
Je dompelt mij in een modderige poel
Een gevoel dat mij vertraagt
en gewoon niet lekker voelt
Ik weet niet wat jij ermee bedoelt
of jij weet wat je ermee wakker woelt
Het is nogal wat wat je van me vraagt.

Nee, ik heb het niet tegen jou
Ik heb het tegen mijn gevoel.

Ben jij betoeterd!
Ik voel me door jou bodemloos
Ik voel geen grond meer onder me
door waarvoor jij koos
Drijf nou, drijf me maar
die vaste grond waarop ik vaar
waardoor ik me uit dit drijfzand troost.

(refr.)

Ik zat net in blauwe luchten
lekker in mijn zon te bakken
Laat mij snel mijn spullen pakken
Laat mij weg van jou
Ik heb nog ergens een gevoel
die op dat van net is gestoeld
Helder weer waar ik meer van hou
Nou…?

(refr.)

 

Peter (op de muziek van Het Dorp – Wim Sonneveld)


Overal waar ik de mensen zie
De man, de jongen, het meisje die
mij ziet lopen in de straat
me niet aanspreekt, maar wel aankijkt
Een blik die tot diep in me reikt
mij tot nu toe niet met rust laat.

Men beschouwt mij als een vreemdeling
een onbekende sterveling
Wat doet die hier, zie ik ze peinzen
Die man, de jongen die ook bestaat
Maar waarom kijkt hij toch zo kwaad
Doet mij meteen al iets terugdeinzen.

En als ik op schoolpleinen en de straten
de mensen langs me heen zie gaan
Ik vertrouw ze niet, hoe kan ik weten
dat ze mij nu wel laten begaan?

Ik werd gepest door iedereen
Ach, min of meer, er was er een
Een dikke jongen met de naam Peter
Hij zat me achterna
Ik voel hem waar ik ook ga
als iedereen, al weet ik beter.

Ik werd steeds buitengesloten
Werd als uit een mal gegoten
van degene die er niet bij hoort
Bij gym het laatst gekozen
Ontmoette blikken, vaak de boze
Onschuld wordt nog steeds vermoord.

(refrein)

Peter, hij weet niet wat ie deed
Alleen dat ik eronder leed
Ik zie nog zijn wrede ogen
Dit verleden heb ik niet verdiend
Nostalgisch zal ik niet omzien
Op straat loop ik iets gebogen.

Hij, die Peter, was er een
maar pesten, dat kan iedereen
Overal zijn mensen die het doen
Het kan ook steeds opnieuw beginnen
Een vijand kan zichzelf verzinnen
En dan wordt het voor mij weer net als toen.

En dat ik op schoolpleinen en de straten
pestkoppen als hij steeds weer zie staan
Hij was een kind, hij kon niet weten
hoe het zijn slachtoffer zou vergaan.

 

In covers


Mijn stereotoren laat niks van zich horen
De buren en Facebook kijken niet door mijn ruit
Mijn i-pod is stuk, net garantie verloren
Sta strak van de stress en moest er toch uit.

Heb zin in Bruce Springsteen, Deep Purple en Skik
Ik loop op de Heuvel en denk: hé, wat hoor ik?

Alle deunen, kleuren en ritmes
Drums en toetsen, bas en gitaren
De stijlen van vroeger bespelen mijn snaren
overbruggen de jaren waar wij jongens in waren
En al wat ik op radio of MP3 zoek
Kreeg het in covers in de kroeg op de hoek
Kreeg het in covers in de kroeg op de hoek.

De dag voelt zich goed, maar ik wil dat het regent
zodat ik huilend kan schuilen, me vullend kan legen
in de kroeg waar ik vroeger de kelder soms leegdronk
Nu zit ik hier als koffie-leut en lonk

naar dat meisje dat wel heel erg lijkt op de ware
zo plezierig te versieren in alle toonaarden.

(refr.)

Ach, wie wil er nou gedichten?
Wie wil er nou diep?
Op die zondag toen die Gozer de kroeg naast de kerk schiep
Inzichtelijk ging slapen, Stille Nacht op de i-pod
Dromend dat Hij nu eindelijk iets goeds had geschapen

Wakker wordend op een wereldwijs
Met hemels vol van…

(refr.)

 

Jouw klote dag


Je staat op en loopt van het bed naar de stoel
Je voelt aan je hoofd, vraagt je af hoe het voelt
en of deze dag het werkelijk zo bedoelt
zo klote te voelen en je hebt nog te gaan
16 hele uren van de zon naar de maan
En je kijkt uit het raam
Daar lijkt verder niemand zo eenzaam
Je ziet zelfs een vrouw met een glimlach
en denkt:

Hoe kunnen anderen genieten van zo een klote dag?

Je staat op van je stoel en loopt naar beneden
De hele wereld ligt daar in volledige vrede
De zon lacht en vogels huppen rond op het gras
alsof de zon in jouw leven niet al ondergegaan was
En je voelt aan je water, streelt de vacht van je kater
Het voelt lekker en donzig en zacht
en je denkt:

(refr.)

Is het niet een gods schandaal?
Het voelt zo rampzalig dat jouw bui niet de krant haalt
Niemand heeft door, steekt zijn duim op, omhelst
je fragiele gestalte, je winterse herfst
de regen die klatert in je ontzettende rot-bui
je toekomst die nu zo misselijkmakend verschijnt
donderwolk voor je kop, terwijl het voor anderen mag.
en je denkt weer:

(refr.)

 

Raak me aan

Raak me aan, raak me vol in het hart
Raak me aan, zodat misschien iets start
met jou, want ik vind jou steeds
Ik vind jou de moeite waard voor mijn hart
Het is welletjes, zo lang geweest in het niets
Het is tijd voor iets,

Iets wat me verwarmt, wat de liefde in mij ontwaakt
Klamte heeft zo lang de hoofdrol gespeeld in dit hart
Raak me, zodat iets misschien start
Er is ruimte namelijk voor jou in mijn hart.

Kom gerust huren
Het mag wel langer duren
dan de vorige huurder
Die was zoveel duurder.

Die gaf leegte en noemde het anders
Die heeft de ruimte onherstelbaar veranderd
tot een plek waar liefde te lang niet kon wonen
en het huren te lang niet kon lonen

Raak me aan, raak me aan in het hart
en beloof me dat een andere tijd nu start
Nietes, welles, het is welletjes geweest
Liefde doet me wat
Liefde doet mij toch het meest.


 

Bij helder daglicht


Ik denk diep na, maar denk terug
aan wat ik hier net voor dacht
En besef wat ik niet had verwacht
de gedachte was ouder geworden
en mee veranderd in gedeelde tijd
Ik zucht, ik heb in die korte momenten
veel, heel veel gedachten overleefd.

Want het was een donkere gedachte
die met de zon zoekende ging
op zoek naar licht in wat ik haar bijlichtte
met de helderheid van nu
Zo kun je veel van wat je denkt
meenemen uit een zwart verleden
en jezelf kracht bij zetten
met wat je toen nog duister leek.

Zo ziet de nacht er anders uit
wanneer je haar terug ziet bij zonlicht
Raak je wakkerder in het midden
van wat je toen nog zag als nacht
Gevaren lijken zachter van aard
als je haar in de ochtend terug opwacht.

 

Brief uit de hemel

Vanmiddag ontvangen brief uit de hemel:
uw verzoek tot toegang is bij deze verleend
U wordt verwacht na overlijden
Twijfel niet, dit is welgemeend!
Na afgifte van lichaam en adem
kunt u zich melden bij ondergetekende
U krijgt een goed plaatsje, alles inbegrepen
En al dat overige wat voor u veel betekende.

Met handtekening van de zich noemende: God
PS: u mag uiteraard wachten op een beter aanbod…

Alle ellende en daarbij horend verdriet
Bij ons kunt u rekenen op genezing
Onze beste engelen zijn hiervoor aanwezig
Veel wordt overigens al bereikt met ontvlezing
Nergens anders is het zo goed geregeld
Mocht u nog twijfelen, het kost werkelijk niets
Het definitieve antwoord op Nietzsche en Hegel.

(refr.)

Het is overigens mogelijk dat u zich gaat vervelen
maar geen zorgen, dat duurt hoogstens na eeuwig
Het is inderdaad waar: geen drama en u kunt niet mailen
ook niet aan vergankelijkheid onderhevig…

(refr.)

 

Annechien

Ik heb genoeg ellende in mijn leven
Alsjeblieft, voeg niks toe!
Ik heb genoeg verdriet, het een en ander op mijn lever
Ben soms de wereld zo moe.

In mijn persoonlijk leven
is er zoveel niet geweest
Zoveel aan schots en scheve
elementen op het feest
dat sommigen zeggen het leven is
Het mijne nog het meest.

Ik kijk alleen naar het journaal
om die jongedame die ik wil in mijn verhaal
Er gaat zo veel goed, er gaat zo veel goed
maar dat zit er niet in, omdat het schokken moet
Annechien, Annechien
Er is zo veel moois in de wereld
Alleen al omdat we haast elke dag
Annechien mogen zien…

Het voelt als een lege maag in mijn hart
Maar ik heb geen honger meer
als ik daar ooit iets dergelijks heb gehad
Want mijn hoofd en onbewuste
voedt zich steeds met het negatieve
En ik zal er steeds weer van lusten.

Het voert het onverteerbare
naar mijn schouders en mijn borst
Ik kan het niet verklaren, het is een
onlesbare dorst
Naar kwaad bloed in mijn keel
naar oud brood met een korst
Oud nieuws, oud nieuws
Wat is er goed in de wereld?
Nou, ik weet: inmiddels best wel veel…

(refr.)

Met haar frêle gestalte, haar vrouwelijk jongensgezicht
Haar prachtige huidskleur, stem als een gedicht
Ik versta meestal niets dan de kleur van haar klank
Ouders van Annechien, mijn eeuwige dank!
Voor iemand wie zelfs slecht nieuws opvrolijkt
Of in elk geval olijk 1maakt en lekker als een hoestdrank
mij ervan overtuigt: het is te doen, het is
zeer zeker wel mogelijk…

(refr.)

 
« Older posts

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑