Tag: cursiefje (Page 1 of 4)

Negentien-negen-en-negentig. Het voelt niet lang geleden, dat jaar waar Prince nog over zong. Natuurlijk zijn we alweer anderhalf decennium verder, maar toch. 1999 voelt als de dag van gisteren. Er kwam toen o.a. een film uit van Paul Thomas Anderson. De meesten van jullie hebben ‘m vast wel gezien: Magnolia.

Zelf vond ik de film overschat, maar durfde dat niet te hardop te zeggen, aangezien pakweg de hele wereld er lyrisch over was. Het begin was messcherp, en de acteerprestaties waren top, sommige scènes waren ronduit iconisch. Dat allemaal zeker. En toch was hij me te lang, en de manier waarop alles ‘aan elkaar geknoopt’ wordt werkte me gigantisch op de zenuwen door de kunstmatigheid ervan. Ik wil het eind niet verklappen, maar laat ik dit stellen: de ‘grote gebeurtenis’ had van mij best een uur eerder mogen gebeuren, en had zéker niet langer op zich moeten laten wachten. Enfin.

Het heeft een tijd geduurd voor ik de film keek. Dat kwam door de enorme stroom hysterisch enthousiaste recensies. Dat stoot me in films af. Wat opviel: met name de relatief kleine rol van Tom Cruise maakte furore. Cruise, die in de film een seminar zelfverzekerheid voor mannen in het geslachtelijk verkeer geeft, staat imposant mysogyn op het podium te verkondigen: Respect the cock. Tame the cunt. Zeker de media struikelden over elkaar om te loftrompetteren hoe verfrissend en fantastisch dit karakter geschreven was.

Als u niet snapt waar ik heen wil, dan heeft u het nieuws de laatste weken duidelijk niet gevolgd. Ene Julien Blanc heeft een zee aan geschuimbek opgeroepen. Iedereen moet en zal er een mening over hebben, bij voorkeur tégen hem. Want hoe durft hij, met zijn vrouwonvriendelijke, objectificerende  verkrachtingspraat.

Het is bijna onmogelijk om er géén mening over te hebben, lijkt het wel. Ikzelf heb er geen mening over. Het is mij niet duidelijk wat Blanc wel of niet doet, tussen alle cowboyverhalen die de diverse mediamannetjes en -vrouwtjes spuien. Verwarrende boel. Ik kan ook niet zélf gaan kijken of luisteren, want er is al voor mij nagedacht en besloten dat de man dit land niet in komt.

De meningenstorm doet denken aan andere controverses van dit jaar. Sterker, ik kan me bijna geen moment in 2014 herinneren dat er niét een of andere schreeuwerige discussie gaande was. En elke kwestie was van levensbelang, en verhit gepolariseerd. Minstens hysterisch. Waarbij ieder stuk probeert over te komen als het énige rationele, weloverdachte geluid (om ondertussen met botte bijlen op de totaaldiscussie in te hakken).

Geamuseerd kijk ik naar al deze paraderende meningenhaantjes. En verbaas ik me hoe de wind gedraaid is, in dat anderhalf decennium. Of is het misschien wel toegestaan in fictie, niet in de werkelijkheid ? En als dat het is, waarom raken mensen dan recent zo vaak in de war van die twee ? Of overdrijf ik zelf misschien, en valt het reuze mee met die inhoudsloze hysterie ?

Ach, het valt toevallig op. Hoezeer Tom Cruise’s Frank T.J. Mackey erop lijkt. Op het plaatje dat de media van Julien Blanc maken. Respect the cock ? Respect the caricature…

Critical thoughts. They’re clearly a curse. Unwanted by our current society. In fact, most societies in history would have loved to have done away with it. Almost all truly critical thinkers I know are considered unworthy of participating in society, in some cases even unworthy of life. So maybe it’s time to stop fighting it: people don’t want scepsism, they don’t want to think and decide for themselves, and they certainly don’t welcome deviating ideas. So perhaps we should stop teaching our children to be free and just educate them into conformity (more so than is already done).

Like most people in my country (I’m from the Netherlands), I’ve lived a sheltered life. I was raised in what I was taught was an open, intelligent, reasonable society. Around the time I could go to university, I could study anything I wanted. Most of the more professional educations were in fields that could not ensure employment (and, in fact, most of those are in crisis, if not 100% consisting of the unemployed). So I decided to study the one thing that ensures unemployment: I took up philosophy. Not that I finished, by the way.

The one thing they teach you in the first year, is to put everything you think you’re sure of, and throw it out. You take everything your parents, your teachers, politicians and the news have assured you is true and right, you put it in the Windows Recycle Bin, and you press ‘permanently delete’. There. The one thing you have left is the famous I think, therefore I am. And you get to rebuild from that point. It’s pretty radical, in the strict sense of the word.

The thing you’re being trained for, is to not accept anything as is. To question. To find your own truths. And, obviously, a lot of students apply the same thing to their own lives – and the course. It’s paradoxical, but the first year has a huge number of drop-outs, who were, so to speak, educated too succesfully. I was one of them. Why would I sit in this classroom and listen to this man ? I was out of there.

Now, I’m not too critical a thinker. I did my best – wrote and illustrated five comic books encouraging people to think about the world, with a few facts-that-are-different-from-what-you’d-expect thrown in. Then I basically started a career, for a while. Then, of course, came the crisis, but because critical thought is way too much hard work for me, I’ve remained fairly employable.

However, I do have several friends who are critical thinkers. One of my best friends is A.H.J. Dautzenberg. A man who holds degrees in economics and literature, has a large proven professional track record in several economic fields, but… Who spends his private time engaging in, gasp, horror: Critical Thought.

Now Dautzenberg doesn’t think quietly. When he found out that a national TV campaign to encourage kidney donation had hardly produced more donors, he decided to go through the process himself. And wrote a book, that tells you all the ins and outs of donating a kidney to a complete stranger. He thinks about how we constantly (re)invent ourselves, the world, society, each other, and tries to confront us with that by writing fictional journalism. Effectively: he’s not interested in thruth and untruth, because both are constructions, fiction. An interesting idea, to say the least. He’s also started a magazine to bring poverty in the Netherlands into the public eye – not in a sad, demeaning way, but as a positive, proud statement, meanwhile urging the need for something to be done about it. Lately he has been supporting Diederik Stapel, a ‘fallen scientist’ who was caught falsifying results of scientific research. Who will never be able to work in the field of science again, accepted and lived through his punishment, but now is faced with the impossible situation to resume life after having become a public stereotype. And he has been defending pedophiles against the current witch-hunt going on in the Netherlands (for the record: pedophiles are people with feelings – it’s not the same as those who act on them). He’s been very outspoken about the  latter issue, stating that most child abuse (which is the primary argument that those who would like to see all pedophiles killed right this minute) finds place within the family environment, and a close second is the clergy. Neither of which are under political or vigilante fire.

In short: Dautzenberg is trouble, most people would say. He makes you think about things. People clearly don’t like that. So he has lost everything. He’s lost most of his clients as an economic journalist. He and his family have received numerous death threats. Obviously, being an outspoken public figure, he has a hard time finding employment without the public stereotype following him. (Something that brought him closer to the beforementioned fallen scientist: they share a highly disruptive stigma and many believe neither should be allowed any access to public life anymore).

Recently, he was shortly employed – in the field he holds a high academic degree in – to process students’ theses. Once the educational institutuin (Fontys Academy) found out they had a Critical Thinker in their ranks, they took swift action. Dautzenberg was sacked. And rightly so, after all: despite the fact no student had any direct contact with him, just having his BRAIN, holding critical ideas, in the same building as those of the students, is incredibly dangerous. They even annouced, proudly, sacking my friend.

As I said, I’m hardly a critical thinker. I like smelling flowers and petting my cat. Sitting in the sun, musing. Writing light verse poetry. Drinking a beer with my friends. I’m employable. Society doesn’t mind me too much. I’m, after all, (to quote The Hitchiker’s Guide To The Galaxy) ‘mostly harmless’. I can only conclude one thing: let’s stop teaching our kids. Altogether.

Teaching – knowledge – is dangerous, to society and to the one who posesses it. Once you’ve climbed out of Plato’s cave, you can’t unsee what you’ve learned. Let’s just brick up the exit. Despite all the progress our culture has made thanks to critical thinkers, it’s clearly something we don’t want anymore. I recommend we train everyone to conform without a single doubt in their minds. That way we can also stop developing robots to take over our jobs. We can abolish voting, because there won’t be any deviating ideas anymore.

Something to think about. NO, WAIT. Sorry… what was I thinking.

Dingen die ik volledig beu ben:

• De discussies over de gulden, Zwarte Piet, het verval der tijden. Tijden vervallen. Dat er echt zó veel woorden aan verspild moeten worden, doet mij vermoeden dat er ondertussen heel andere dingen niét onder de aandacht gebracht worden. Dat je tegen de eindeloos discussiërende mensen wil zeggen: stil nou even, ik wil kunnen luisteren. Maar nee. PIET MOET BLIJVEN ! En WIJ WILLEN DE GULDEN TERUG ! Daarom volg ik langzaamaan geen enkele actualiteit meer: teveel geschreeuw en gestamp voor de rookgordijnen;
• Dat je nooit eens dezelfde bril, schoenen, jas kunt kopen die je al had. Ja, ik gooi iets oppervlakkigs achter dat eerste punt aan, en het is mijn lijstje, dus deal with it;
• Sociale media. Ik wil eigenlijk hier een oudemannenzeur over alle spelletjes, uitdagingen, rouwlintjes en wat al niet meer uiten, maar natuurlijk heb ik gewoon de macht om mijn accounts te sluiten. De verslaving overwint het nog net – nog nét – van de ergernis. Maar ik ben al eerder (opgelucht) vertrokken, toen (uiteraard) om een vrouw teruggekeerd, en vroeg of laat kras ik opnieuw op. Wacht maar af;
• J-Lo en haar kont. Eens in de zoveel tijd moet dat ding weer onder de aandacht. En dan een tijdje niet. En dan weer wel. Het wordt enorm eentonig (en ik ben daarnaast ook geen kontenman, misschien scheelt dat);
• Energiezuigende mensen, die niet zelden in eindeloze discussies met je willen gaan, of erger, passief-agressief lopen te doen. Helemaal klaar mee. Sinds mijn afgelopen year from hell trek ik veel sneller aan de rem, zeg resoluut ‘nee, stop’ en stap uit. Iets met sop, koken, gaar;
• Mensen die lijstjes van ergernissen maken alsof het iemand interesseert.

Ze keken me lachend aan. “There is almost nothing in this, this is just fun.” Ik antwoordde dat je van een forse hoeveelheid van het goedje toch flink ziek en dronken kunt worden. Ze geloofden me niet. Het was verdorie maar schrobbelèr (het Tilburgse kruidenlikeurtje dat verkocht wordt als ’traditioneel’ maar in feite een commerciële vondst van slechts enkele decennia geleden is). “We’re Polish,” stelde de jongen zonder camera. Hij was journalist en zou een aantal artikelen gaan schrijven over de optredens op Incubate. Zijn maat, de camera suggereerde het al, was zijn fotograaf.

De journaist grijnsde nog eens naar me en bestelde een longdrinkglas vol schrobbelèr. Ineens achterover. Nog een bestellen. Ineens achterover. Nog een, en klok, weg. Een kleine masterclass in stoer doen. Ik lachte, wetende dat ikzelf bij die hoeveelheid later vanavond boven het toilet zou hangen. Ik waarschuwde hem dat zijn kots heel kleurrijk zou zijn. Direct verzocht ik de fotograaf dat die absoluut er een foto van moest maken. Zeker als het in een mooie rechte straal het podium op zou gaan. De jongens lachten nog eens. Ik gaf hen mijn kaartje en drong aan, dat ik écht écht écht wilde horen hoe de rest van de avond gegaan was.

Vandaag kreeg ik bericht:

This the report I have promised to send You. Absolutely no hangover, no vomits either… After we left BuitenBeentje we have attended to 2 more shows – in Extase and Midi. We have great fun there, so I guess Schrobbeler has change my mood into “time to dance” one. After Moon Duo concert we went back to BB, we had 2 more shots, we went to Cul de Sac for a beer and we went home. We had few more beers and we went to sleep, so it was nothing like You’d expected, so sorry for dissappointing You. On the other hand – thanks for “challenging” me – better mood, better attitude for me ! 🙂

Doe mij ook maar even drie reuzenschrobbelèrs…

Hoe meer ik de Probeersel boeken herlees, hoe meer ik het gevoel krijg dat ik iets kwijt ben geraakt. Ik ben er niet helemaal uit wát, maar er is iets weg. Ook op deze website. Ook op de andere websites. Boeken van andere vrienden. Ben ik het zélf kwijt, of is iedereen het collectief kwijt ? En wat zijn we kwijt ? En terwijl ik daar al een paar weken mee worstel, doet Oud Zeikwijf hier een goede gooi naar de potentiële waarheid. Maar heeft ze gelijk ? Zijn we gewoon steeds minder ik, steeds minder bezig met schoonheid en idealen en drang, en steeds meer met gezapig cynisme ?

Het is waar: in die boeken die datzelfde gevoel bij me oproepen, zit een ik, en eentje die flink van zich wil laten horen. Als ik dat vergelijk met de moegestreden en wat gelaten toon waarop ik heden ten dage korte verhalen schrijf, dan zie ik een oude man. Te oud voor zijn heuse leeftijd. Eentje die net zo goed metéén de kist in kan, verdomme. Ik herken mezelf niet in mijn schrijfsels. Ik doe immers nog altijd gekke dingen – afgelopen weekend nog had ik een dwaze poëzieperformance waarbij het publiek uitgedaagd werd op een volledig nieuwe manier naar mijn teksten te luisteren, namelijk door op aanwijzingen te leten waarmee ze een puzzel konden oplossen. Dat is niet iets dat een uitgeleefde, vermoeide ouwe vent zou doen.

Op het persoonlijk vlak heb ik wellicht nog wat om me achter te verschuilen. Een rotjaar, simpel gezegd, met extreme oververmoeidheid, onzekerheid van woning, onzekerheid van financiën, en het langzaam instorten van mijn enige échte wens: naar Gent terug te keren. Langzaam laat ik alles los. Maar dat ligt niet aan dat rotjaar. Er hangt een soort collectief opgeven in de lucht, krijg ik meer en meer het gevoel. Een soort ‘laat maar, het is allemaal hopeloos’ zeitgeist. Een refocus op de weinige dingen die we wél willen, en waar we dan hard en kwaad de schouders onder zetten. Iets dat je inderdaad gezapig cynisme zou kunnen noemen. Heeft ‘verdeel en heers’ dan eindelijk de oorlog gewonnen, en rest nog enkel onze verzetsloze ketening ?

Ik zou graag zeggen dat dit zich beperkt tot mijn leeftijdsgroep of een kleine kring vrienden, maar ik beweeg me door een flink aantal fors verschillende kringen en hoor en voel het overal. Het grijpt me naar de keel. Ik wil dit niet, niet in mijn, nee, in onze wereld. Ik wil ervan af. Het moet gedaan zijn. We gaan verdomme niet stil en laf tussen de om zich heen graaiende ranonkels liggen tot we één met ze worden, of wel ? Ik wil verzet, blazoengeschal, het gevoel dat we iets aan de wereld veranderen kunnen. Want natuurlijk kunnen we dat ! Maar verdomme niet als we ons op ons eentje heel zielig gaan zitten vinden. Of stilletjes onze eigen schaapjes op het droge pogen te houden in de hoop dat het niet nog harder regenen gaat. Als we denken dat we er wel zijn met een like, een petitie-ondertekening, of een krabbel in een condoleanceregister, dan vrees ik het ergste.

Zeg me alsjeblieft dat het aan mij ligt.

Tja. Dit is ook ‘vooruitgang’. Zo was hij er wel. Zo is hij niet meer. En krijgt de tweede helft van de afgebeelde zin ineens een heel andere betekenis. Je zou hem nu zomaar half in het Engels kunnen lezen. Mensen zien het wellicht, of zien het niet. Of zien het en halen hun schouders op. Sommigen die het zien, weten niet wat er eerst stond. En zo verdwijnt “Peter” langzaam uit het collectief geheugen. De mysterieuze “Peter” aan wie de oproep gericht was. Om ‘dié’ vuilbak te checken. Misschien had de auteur er iets voor “Peter” in verstopt. Misschien was het een schimmige zaak. Of juist een reusachtig romantisch gebaar. We zullen het nooit weten, en nu is “Peter” ook al weg. Er rest ons enkel “die vuilbak”. Dag “Peter”. Maar ! Goed nieuws, “Peter” ! Je staat mooi wel vereeuwigd in mijn recentste prozaboekje. Jaja, heus waar, daar staat de volledige oproep van de vervende onverlaat in afgebeeld. “Peter” is in ’s lands literatuur – of toch in een boekje met kleine oplage dat in een handvol kasten is beland – vereeuwigd. U kunt “Peter” zelfs nog bestellen (al zijn het inmiddels echt de allerlaatste exemplaren). Dus, “Peter”, blijf nog even. En mocht iemand weten wie “Peter” was en wat er in “die vuilbak” te “checken” viel, dan horen we dat natuurlijk ook graag. Keep the “Peter” alive !