KutBinnenlanders.nl

Categorie: Bloggers (Page 1 of 387)

KutBinnenlanders.nl…Een gezamenlijke zoektocht naar de cultuur en identiteit van de échte KutBinnenlander!(Tevens schuilhol voor literair verschoppelingen en anderen die het bewust niet zo goed begrijpen allemaal.)

Ondertussen

Ze stapt uit de supermarkt, loopt naar het park verderop, gaat zitten op een bank. Ze draagt haar kortste rokje en een witte bloes zonder beha. Haar krulhaar is nog wat verward; niemand echter merkt het echt. Allicht ruikt ze nog naar kutsap.

Toch houdt niemand halt.

 

Verderop zit een man op een andere bank. Hij leest een boek.

Verder gebeurt er niets.

Ze zucht diep, staat op en loopt verder. Ze verlaat de begane betonnen grond en kiest het pad. Om een haas te zien lopen?.

 

Uit het bos aan de overkant van de visvijver loopt een ree. Bij de beek staan twee fietsen. Er zit een man op een bank. Iets verderop heeft een vrouw in de wei zopas haar gevoeg gedaan.  Zou er verder nog iets gebeuren of te gebeuren staan, terkwijl¤ ze rustig doorstapt?

 

¤ Hier staat met opzet een letter te veel. Veel plezier.

Stukje geschreven onder het fietsen 

 

Plecht

Het plechtige viel zo van me af. Dat heb je als je als naakte manspersoon voldaan naast je dito vrouwspersoon ligt.

Zelfs in de ogenblikken ervoor. De kleine dood gebood weinig plechtigheid, tenzij op de eerste dag, die van de bruiloft.

Als daar dan een kind uit voorkomt, gedragen we ons alweer plechtig.

Tot de dood ons scheidt. Dan kan het niet plechtig genoeg.

Tot het plecht behoren steevast bloemen. We zeggen het met bloemen, daar waar woorden tekort schieten. Al wordt menig plechtig woord gezegd en uitgesproken.

Doch nu valt dat alsnog allemaal even weg en trekken we ons terug in de bijslaap.

 

 

O jeetje

Op de derde of toch maar de vierde dag, we raken de tel soms kwijt, van onze Elfstedentocht kwamen we haar tegen.

Ze sprong voor onze verbaasde ogen in de houding en riep: ‘Wel, wel, welaan, weet u wel wie ik ben?’

Niemand onder ons bleek haar ooit te hebben gezien laat staan ontmoet. Moesten we onze tocht daarom onderbreken? Een meerderheid was tegen. We kozen een woordvoerder, die sprak: ‘Nee, helaas, we kennen u niet. Het spijt ons, we moeten verder.’

‘Ik ben de Dwalende Maagd en ik vervoeg jullie.’

We hadden geen tijd te verliezen dus mocht ze bij ons aansluiten, hoewel een maagd steevast voor problemen kan zorgen binnen de groep.

Die bestond gelukkig slechts uit twee personen.

 
« Older posts

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑