Dat is het leven (21) Dat is het levenvervolgverhaal

Het postbootje dat nooit kwam.

Ik gaf de post af aan een matroos die hem op kwam halen.
Ik wist op dat moment niet dat ik voor de 2e keer in het ooitje werd genomen.Er kwam namelijk geen postbootje .Men haalde bij de nieuwelingen de post op en maakte die dan open.
Zo wisten de gehele bemanning wat je naar huis had geschreven.Enkele dagen later werd je dan met je eigen brief om je oren geslagen.
Ik stond niets vermoedend aan het dek uit te kijken naar het postbootje dat maar niet kwam tot ik plotseling enkele mooie dolfijnen langs de boot zag zwemmen. Het zijn de engelen der zee vertelde een matroos me toen.

Dolfijnen voor de kust van de Azoren een prachtig moment voor mij.
Voor de kust van de Azoren zagen we diverse Dolfijnen die met onze boot mee zwommen
Het leek wel of ze vaarwel wilden zeggen.Prachtig gezicht.
Ik had deze dieren nog nooit in het echt gezien.Wat een geweldig gezicht was dat.
En ze sprongen steeds een halve meter uit het water omhoog om dan weer sierlijk verder te zwemmen.Het was of ze mij een goede reis naar Curacau wilden toe wensen zo leek het althans.
Na een dag of 4 sloeg het weer even om en kwam er een kleine storm opzetten.De patrijspoorten moesten allemaal dicht en er werd water op de tafel lakens gegoten zo dat de borden en de eten schalen netjes op dat vochtige laken bleven staan.Ik moest op dat slingerende en wiegelende schip gewoon mijn werk doen.Hete soep etc halen in de kombuis zonder iets te laten vallen.Ik liep af en toe net een zatlap met de volle schalen rond.Toen kreeg ik het opeens voor mijn kiezen.Ik werd zeeziek.Ik moest overgeven had hoofdpijn en voelde me misselijk.Nu is zeeziekte iets wat met je gehoor en evenwicht te maken heeft en het gaat van zelfs weer over als je eenmaal aan dat slingeren en stampende schip gewend bent geraakt.Maar ik wist dat niet.

Lowy Cremers

Lowy Cremers (1940) heeft een bewogen levenspad gekozen dat van kwajongensstreken in Eindhoven naar de wilde vaart leidde. Hij heeft de hele wereld gezien, is café-eigenaar geweest, is bij spannende misdaadzaken betrokken geweest, heeft een museum voor opgezette honden beheerd, heeft altijd dwars de kont tegen de krib gestoten, is door honderden vrouwen bemind geweest en leeft nu met de liefde van zijn leven in Thailand. Op KutBinnenlanders.nl verschijnt tweemaal wekelijks zijn levensverhaal.