De meiden stonden op de kade al te zwaaien als we binnen voeren.

Dat was een fijne havenHet is de beroemde zee haven waar vroeger het Duitse slagschip de Admiral Grafspee op 17 december 1939 zonk.In een gevecht met Engelse oorlogs schepen had de Kapitein van de Grafspee 2 keuzes.Hij wist dat hij de strijd niet kon winnen dus hij kon kiezen zelf het schip opblazen 0f toezien dat zijn hele bemanning de dood zou vinden bij een aanval van de britten.De Kaptein Hans Langendorff besloot het schip dan maar op te offeren zo als het een goed kapitein behoord te doen.Na dat hij dit schip zelf tot zinken had laten brengen en hier mede 1100 bemanningsleden had gered besloot de Kapitein liggend op zijn vlag zelfmoord te plegen.Hij was een groot zeeman.

Ik heb nog jaren als we Montevideo binnenvoeren het wrak bij laag water zien liggen het maakte diepe indruk op ons wij jongere generatie die deze oorlog niet van nabij hebben mee gemaakt. Bij binnenkomst in de haven stonden de meisjes al op de kade en riepen naar de bemanningsleden aan boord Hello see you later.We kregen daar in die haven een volle lading graan voor Havana op Cuba.

Het laden zou ongeveer 5 dagen duren want er moesten veel voorzieningen in de ruimen worden getimmerd schotten van hout etc etc.

Na dat ik met mijn stap maat Willem al 2 dagen de bloemetjes had buiten gezet werden wij door enkele dames uitgenodigd om de volgende avond een verjaardag feestje bij hun te komen vieren.

Het feestje werd in een bovenzaaltje gehouden .Maar als je naar de WC wilde moest je beneden door een soort slagerij en kon je op de binnen plaats naar het toilet.In die slagerij liep je echter door een soort koelkamer waar de halve doorgekliefde varkens aan een grote spekhaak hingen.Ik heb daar met de aanwezige grieten en met Willem mijn maat flink zitten pimpelen en kreeg te horen dat we die nacht gratis met een griet naar keuze het bed mochten delen.Dat was wel niet tegen dove mans oren gezegd.Maar wat deed die Willem nu hij informeerde eerst waar ik de nacht zou door brengen.En in een onbewaakt ogenblik heeft Willem toen hij beneden terug kwam van het toilet een half bevroren varken op zijn nek gepakt en dat in het bed gelegd waar ik die nacht de liefde met die vrouw zou bedrijven.

 
Lowy Cremers
Lowy Cremers
Lowy Cremers (1940) heeft een bewogen levenspad gekozen dat van kwajongensstreken in Eindhoven naar de wilde vaart leidde. Hij heeft de hele wereld gezien, is café-eigenaar geweest, is bij spannende misdaadzaken betrokken geweest, heeft een museum voor opgezette honden beheerd, heeft altijd dwars de kont tegen de krib gestoten, is door honderden vrouwen bemind geweest en leeft nu met de liefde van zijn leven in Thailand. Op KutBinnenlanders.nl verschijnt tweemaal wekelijks zijn levensverhaal.