KutBinnenlanders.nl

Dag: 17 juli 2011

Cultuurkiller (6)

“Een cultuurkiller ? Wat is in vredesnaam nou weer een cultuurkiller ?”

Hij hoort het zichzelf nog zeggen. Een broekie. Even glimlacht Cees, gebogen over zijn aantekeningen, pen tussen de tanden geklemd en voorhoofd rustend in zijn handpalm. Wat wist hij toen nog weinig van de wereld. Maar ja, niemand leert je op school dat je tekortkomingen ook als talenten kunt inzetten. Hij krabt aan zijn voorhoofd en tuurt naar de namen die hij heeft opgeschreven.

De man tegenover hem glimlachte. Ze waren op diens aandringen naar een rustigere plaats gegaan om verder te praten, over onderwerpen die strak gehuld in geheimzinnigheid waren gebleven. “Het principe is eigenlijk heel simpel. We hebben hier een vrij land. Zoals dat heet.”

Cees had maar ja geknikt, om aan te geven dat hij dat nog kon volgen. “In een vrij land heeft iedereen mogelijkheden voorhanden. Maar niet iedereen moet zomaar die mogelijkheden voorhanden krijgen. In sommige gevallen kan het uiterst kwalijk zijn als de verkeerde persoon bijvoorbeeld op een hoge of publieke post belandt.” Cees had zijn wenkbrauw gefronst blijkbaar, want de man haastte zich tot verdere verduidelijking.

De deurbel klonk. Cees fronste een setje bedenkelijke rimpels bijeen. Bezoek ? Och, het zal de politie zijn, pofferdoria. Voorzichtig en bedachtzaam vouwde hij zijn aantekeningen op en stak ze in zijn binnenzak. Nauwlettend tuurde hij rond of er andere aanwijzingen in zijn appartement konden opvallen. Maar hij zag niets dat het luime lekenoog zou kietelen.

De agenten waar hij voor opendeed, leken rechtstreeks uit een stripverhaal weggelopen. De man had een aardappelzakpostuur, een potsierlijke snor, levervlekken op zijn neus. Alles aan hem straalde ‘olijke alcoholist’ uit. De vrouw naast hem was jong, vervaard, het type heldin op de verkeerde plaats. Cees gebaarde hen binnen, en stak direct van wal.

“Ik heb het slot laten vervangen, dat snapt u. Maar voor de rest heb ik alles onaangeroerd. Moet u de staat zien waarin die onverlaten mijn boekencollectie hebben achtergelaten ! Vreselijk vind ik het – dit soort aanblikken breekt het hart van de echte verzamelaar, moet u weten !”

De aardappelzakalcoholist schraapte zijn keel. “Pardon, maar waar heeft u het over ?”

Cees staarde hem aan, eventjes van zijn apropos gebracht. “Over de inbraak in mijn appartement gisteravond, uiteraard ! Ik had jullie er nog om gebeld. Zijn jullie daar niet voor hier ?”

De olijk ogende bromsnor schudde zijn hoofd. “Nee, meneer. Wij zijn hier om een andere kwestie. Kent u Wolter deWolksvaeghe ?” Cees knipperde nu helemaal verrast met zijn ogen en knikte maar ja, zijn hoofd een plotse warboel zonder plan. “Waar was u gisteren tussen tien uur ’s avonds en pakweg één, meneer ?”

“Ik was hier. Er was ingebroken in mijn appartement en ik verwachtte de politie – jullie – en een slotenmaker. Die komt vandaag terug om de deur wat beter te repareren. Waar gaat dit over, is er iets gebeurd ?”

De vrouw schraapte nu haar keel. “Welnu, meneer. We vragen u dit omdat, volgens de ooggetuigeverslagen tot dusver, u de laatste bent geweest die meneer deWolksvaeghe heeft gesproken. Voordat hij vermoord aangetroffen werd op de stoep van het stadhuis deze ochtend.”

 

Eenzame boeken (2)

Eenzame boeken zijn boeken die niemand leest. Bijna iedereen is ze vergeten. Hun geestelijke vader of moeder is dood. Sommige eenzame boeken hopen op euthanasie. Ze huilen veel. Andere zijn trots op hun verdwenen roem. Zij denken: Als jullie mij niet lezen, moeten jullie het zelf maar weten. Stelletje nozems. In deze nieuwe rubriek, eerder ook gestart op TilburgZ.nl, krijgen eenzame boeken nog één keer aandacht.

The Quest for Corvo, A.J.A. Symons. Cassell, Londen, 1934

Baron Corvo (‘Raaf’) is een gekke man. Ik denk dat Cees van Raak hem wel kent. Natuurlijk is hij geen echte baron. Corvo’s bekendste boek is Hadrian the Seventh. Ik las het acht jaar geleden en er is me niks van bijgebleven. Behalve dat een paus na zijn overlijden drie keer met een zilveren hamertje op het hoofd wordt getikt. Dit om te checken of hij echt dood is. Het verhaal? Een mislukte priesterstudent wordt plotseling gevraagd om paus te worden. Hij vertrekt met kat en al naar Het Vaticaan. Daar dompelt hij zich onder in de eeuwige, kinderlijke, decadente, overweldigende, achterlijke, Hans Klok-achtige, seksloze, dreinerige katholieke rituelen. Ik vond het boek niet zo goed. Wel word je bij het lezen steeds nieuwsgieriger naar de persoon van de schrijver.

Continue reading

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑