Kokhalzend hing Cees boven het toilet. Goed dat Karsten al enige tijd geleden het bewustzijn had verloren. Als hij had gezien hoe slecht Cees tegen het aanzicht van bloed kon, had hij hem beduidend minder serieus genomen.

Hij voelde zich echt beroerd maar rechtte zich en veegde zijn mond af. Onwillekeurig greep zijn andere arm even naar zijn duidelijk overstuur zijnde maag. Kom op, Cees, dacht hij bij zichzelf. Je bent al te ver gegaan om nu op te houden. Karsten sterft nu sowieso. Je kunt op z’n minst zijn einde wat bespoedigen. Toon je menselijke kant.

Hij drukte de spoelknop in en keerde zich om. Van de grond pakte hij de bebloede schoenlepel. Met het bepaald bruut gebleken wapen trillend in de hand liep hij terug naar Karsten toe, voorzichtig om niet uit te glijden over het bloed dat zich lustig over diens kliklaminaat aan het uitspreiden was. Ondanks al die jaren als cultuurkiller had hij nog nooit een échte moord hoeven plegen. Hij had enkel maar cultuur om zeep gebracht. Maar deze éne keer moest hij doorbijten. Hierna kwam alles weer goed.

Albert keek verstrooid tussen spleetoogjes op. Zijn gezicht plakte aan zijn bureau. Hij tilde zijn hoofd op en voelde dat er ook nog eens een theelepeltje aan kleefde. Hij wreef in zijn ogen, gaapte, rekte zich uit. Staarde duf naar zijn scherm. Wat was hij ook alweer aan het doen ? Bla bla bla, initiatiefnemers, bla bla bla, kinderopvang, bla bla openingsdag. Oh ja. Tot zijn verbazing zag het artikel er redelijk afgerond uit. Hij kon zich niet eens meer herinneren er al aan begonnen te zijn. Save, start, afsluiten. Hij klikte zijn scherm uit, morgen weer een dag. Zich de trap opslepend meende hij in de achtergrond ergens sirenes te horen, maar hij was te moe om zich daar om te bekommeren. Vast weer een paar dronken studenten die overlast pleegden of zo.

Hij liet zich voorover in zijn bed vallen en zakte onmiddellijk terug in de zalige zwartheid waarin zijn leven vaak veel beter voelde dan tijdens de wakkere uren.

 
René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en kattenpapa van een Gentse terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !