KutBinnenlanders.nl

Dag: 13 september 2011

Kirgizië, land van tochtige yurts en smerige yoghurt

Na de prachtige afdaling door de grensstreek met Tadjikistan kom ik aan in Sary Tash, een grauw dorpje met nog zicht op de schitterende sneeuwtoppen van Tadjikistan. In het hostel zijn slecht oud brood, lauwe thee en wat opgewarmde aardappels voorhanden. Tof als je net 85 km met forse tegenwind en regen gefietst hebt. Verder is er geen bank in het dorp en spannen alle winkels samen, zodat je voor je dollar maar 40 in plaats van 45 sum krijgt. Het begin van de weg naar Osh is vreselijk slecht, vooral de enorm gevaarlijke afdaling. In Osh wordt ik gesneden door een auto, wat me op een pijlijke knie en een gebroken spaak komt te staan. Het internet is weer zo traag, dat ik geen foto’s op mijn blog www.paulopdefiets.waarbenjij.nu kan plaatsen.

Na Osh moet ik alleen verder, omdat Tom maar blijft haasten en Martin een andere weg kiest. Zullen ze me beu zijn? Het landschap na Osh is de eerste twee dagen zo boeiend als Noord-Duitsland, vlak gras- en maïsland. Nergens langs de weg richtingaanwijzers, je moet het zelf maar uitzoeken. Vrijwel niemand spreekt een taal die ik spreek, al zijn dat er 5. Bishkek is een vrij saaie hoofdstad met een nog saaier nachtleven. Verder dan tot half twee ’s nachts eindelijk mijn blog www.paulopdefiets.waarbenjij.nu bijwerken kom ik dan ook niet.

De weg na Bishkek is vreselijk druk en gevaarlijk, met name de ‘Schoenveterkloof’, die ook nog eens niet mooi is. En dan durven ze nog feestslingers op te hangen bij de wegwerkzaamheden ook!
Een half uur, nadat ik aan het grote bergmeer Issyk Kol lig, begint het te waaien en regenen. Gelukkig is een dag later het hostel eindelijk weer eens goed, met zelfs een warme douche en zowaar een toilet waar je op kan zitten! De dagen erop maken daarentegen weer veel slecht. Lauwe goulash en thee is het enige dat de pot schaft, bij een boerderijtje moet ik mijn tent opzetten en mag ik niet binnenslapen. s’Nachts weer een keer of drie de tent uit, omdat het eten hier een ware aanslag op je darmen is.

Op de klim naar het hooggelegen Sonk Kol meer word ik overvallen door regenbuien, onweer en pijnlijke hagel. Dichter dan op 6 kilometer afstand kom ik niet bij het meer. ’s Nachts hangt een onweersbui een hele tijd recht boven mijn tentje (schapenhoeden en om sigaretten bedelen kunnen de Kirgiezen, een toerist binnen uitnodigen ho maar).

Vanaf Song Kol zou ik alleen maar af hoeven dalen naar Naryn, zo werd mij door de plaatselijke VVV verzekerd. Het begint al met 200 meter klimmen over een vreselijk slechte weg. Na een steile en stuiterende afdaling kom ik aan de rivier de Song Kol en rijd ik weer eens lek. Acht kilometer verder nog eens, terwijl inmiddels een flinke klim is opgedoemd. Ik eet in de berm mijn laatste eten, droge rozijnen en taaie gedroogde abrikozen. Als dan een vrachtauto opdoemt, besluit ik te proberen een lift te krijgen. Eindelijk is het lot me wat gunstiger gezind, de chauffeur gaat naar Naryn waar ik ook heen moet en vraagt ‘maar’ 1000 sum, 25 dollar voor een kilometer of 80. Het hotel in Naryn is vreselijk. De volgende dag mail ik mijn zus dat ze een enkele reis Kirgizië – Europa voor me moet boeken. Met een zucht van verlichting land ik enkele dagen later op een Duits vliegveld.
Mensen, ik begrijp uit de meeste bijdragen hier dat de politiek-economische dictatuur Tilburg vreselijk is en dat nu ook nog het enige virtuele protestbolwerk dreigt te verdwijnen. Mochten jullie deze terreur willen ontvluchten, bij deze een vrijblijvend reisadvies: Ga alsjeblieft niet naar Kirgizië!

 

Cultuurkiller (35)

Albert staarde even naar het suiker- en melkstelletje op tafel. Hij zocht de juiste vraag waarbij hij wel genoeg informatie van Werner los kreeg, maar hem niet bij de moordenreeks betrok. “Ik wacht, Albert, wat was er zo dringend ?” vroeg Werner, vriendelijk glimlachend en onderwijl zijn koffie roerend.

“Bamboe. Wat kun je me erover vertellen ?” vroeg Albert rechtuit. Werner lachte. “Bamboe ? Snelst groeiende soort groeit tot soms wel een meter per dag, vezelbundels met knopen, uitstekende vishengels, veelvoorkomende tuindecoratieplant omdat je er meteen een halve schutting aan hebt. Wat wil je in vredesnaam weten ?” Albert haastte zich: “Uiteraard, van dat wikipediagedoe kan ik zelf ook opzoeken. Wat kun je me vertellen over de culturele significatie, de symboolwaarde zeg maar, van bamboe ?”

Cees knipperde met zijn ogen. Zijn hand reikte langzaam naar zijn oude radio. Hij draaide aan de tuning-knop in een soort verdwaasde poging het nieuwsbericht terug te spoelen, om te zien of hij het goed gehoord had. Er waren twee moorden tegelijk gepleegd vannacht. Terwijl hij Karsten naar het hiernamaals schoenlepelde, was er nog iemand anders vermoord. De politie staat voor een raadsel, hoe de dader tegelijk op twee plaatsen kon zijn. Ze sluit het bijpassen van het daderprofiel naar meerdere daders niet uit. Dit was niet goed. Dit was helemaal niet goed. Dit was ontzettend, ontzettend verkeerd.

Hij ijsbeerde door zijn appartement. Alibi of geen alibi, ze zouden hem nu vinden. Het was zijn eerste moord geweest, en nu ze twee daders zochten zouden ze misschien nóg harder zoeken naar die ene aanwijzing, die ene fout die hij ongetwijfeld gemaakt heeft. Hij zou intensief verhoord worden want natuurlijk wilden ze de identiteit van de andere moordenaar van hem lospeuteren. Hij klauwde zenuwachtig aan zijn haar. Hij was zó zeker geweest dat Karsten de dader moest zijn ! Stommeling !

Vanaf de tafel staarden de middeleeuwse illustraties van Judas, Brutus en Cassius in de muil van Lucifer hem gepijnigd aan. Cees sloeg het boek woedend dicht, wreef met zijn handen over zijn gezicht. Wat een puinhoop. Hij greep zijn aantekeningen en stortte zich in zijn luie zetel. Alles nog eens doornemen. Je hebt gewoon een verkeerde conclusie getrokken, Cees. De echte dader gaat zich openbaren, als we gewoon alles nog eens een keer overlopen. Je vind hem wel. En zodra je hem hebt, is deze nachtmerrie eens en voor altijd afgelopen.

 

Dat is het leven (40)

Ik gokte en verloor in het Casino van Trinidad 200 dollar in 15 minuten tijd.

Maar het was maar goed dat de stravestiet zich niet meer heeft laten zien die avond,want ik denk dat we dan veel bonje gehad zouden hebben.Want met zo iets homo,s stravestieten moest je bij deze bemanningsleden in die tijd echt niet aankomen.Wij hebben natuurlijk krom gelegen van het lachen toen we dit vernamen.En aan boord is de wasbaas nog dikwijls voor de gek gehouden met dit voorval.De marconist schreef in zijn journaal ,Er was een bemanningslid dat dacht dat hij een mooie vrouw had versierd maar wat bleek het was een vrouw die ipv schaamlippen een grote piel had.En hij waarschuwde kijk goed uit voor je een vreemde vrouw ontmoet.!
Een lesbiese vrouw dat kon er nog net mee door maar geen flikkers of zo dat pikten wij echt niet in die tijd.Ik zelf had de avond van mijn leven daar in Trinidad.
Men dronk er hoofdzakelijk Rum die daar dan ook gemaakt werd.

Trinidad rum was de nationale drank daar en koste in die tijd bijna niets.
En ook daar in Trinidad liepen vrouwen rond die kan je vergelijken met een godin.Zo mooi zo sexie en lief.
Een matroos zag eens een hele mooie vrouw in Trinidad en zei voor deze vrouw eet ik een meter stront op mag hij nog dun zijn ook.
En ze konden er wat van met hun temperament.Die hadden echt niet genoeg aan een vluggertje per nacht.Je hoefde niks te vragen op sex gebied doe zus of doe zo ze deden het vanzelf wel.Hadden nooit hoofdpijn en gaven de man het gevoel dit is leven.!
Er was ook een casino in Trinidad.Nu dat heb ik geweten.Ik had wat geld gespaard van smokkelen goederen en besloot met 200 dollar het casino te bezoeken.ik zette snel mijn 200 dollar in en verloor alles en stond na 15 minuten buiten .Ik besefte toen dat ik niet voor het geluk geboren was en heb nooit meer gegokt.Ik was het voor eeuwig afgeleerd.

Met vrouwen te bed gaan ging me veel beter af in die tijd dan gokken.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑