KutBinnenlanders.nl

Maand: oktober 2011 (Page 1 of 7)

Moeders & Werk

Marianne Zwagerman heeft een boek geschreven. Hoewel… “Is dit een boek?” riep Bleker bij Pauw & Witteman. Daar had hij een punt, en Marianne Zwagerman niet.

.

Haar betoog rammelde aan alle kanten. Ze verklaarde in het belang van vrouwen te willen opkomen, door ze te pushen om een “carrière” te nemen. Een carrière zou dan, in haar definitie, iets zijn dat meer dan 8 loners in dienst hebben inhield en meer dan 1 miljoen omzet per jaar. Hoe is dit te rijmen met haar voornemen vrouwen te willen helpen? Welke vrouw, welk MENS, kan zich permitteren om meer dan 8 personen in dienst te nemen en minstens 1 miljoen euro omzet te draaien? Je hebt het hier over een zeldzame categorie, over topvrouwen, over topmensen! Voor die doelgroep hoef je niet in te spannen, die komen er wel, no matter what. Marianne Zwagerman schrijft haar boek juist voor de normalere vrouwen, het midden- en laagsegment, zeg maar. Dat is een falabella vragen om 120 cm hoog te springen, en vervolgens die pony op haar kop geven dat het haar niet lukt. Ik ben zo beduusd dat ik me pardoes afvraag hoe ze met zoveel onnozelheid en gebrek aan relativeringsvermogen dat bedrijf met 8 medewerkers in de lucht kan houden.

 

Ik zou elk van haar argumenten kunnen fileren maar dat is verloren moeite: deze vrouw heeft al genoeg aandacht gekregen, met haar “is dit een boek”-boek. Waar het mij om gaat, is het lot van de vrouw. Want ik, in tegenstelling tot deze zgn powervrouw en haar kornuiten (Ellen Mees cs), heb wél het beste met vrouwen voor.

 

Ik heb het dan over moeders. Zoals ik eerder stelde is feminisme voor kinderloze vrouwen een open deur. Het zijn juist moeders die Marianne Zwagerman aanvalt, al blijft ze in alle toonaarden terug op dat woord komen – ze valt zgn niemand aan, ze laat zgn iedereen in haar waarde, ze vindt het zgn goed dat vrouwen mutsen zijn als ze dat zelf willen. Ik zal blijven strijden tegen de dwang om moeders te stigmatiseren als ze minder hard werken dan de kerels. Wij zijn geen kerels. We hebben babies geworpen, wat een aanslag op ons lijf is geweest zoals zij zich niet kan voorstellen, al denkt ze dat te weten omdat “haar collega 2 kinderen heeft gekregen zonder dat zij -M. Zwagerman – er last van kreeg”. De meesten onder ons hebben het wel degelijk zwaar te verduren onder de hormonale achtbanen van een vrouwenleven. De meesten van ons weigeren het prille leven van onze kroost te vergooien voor een drukke baan – een door mannen bedacht Frankenstein monster. Wat is er dan mooier dan een webshopje? Je kunt het makkelijk combineren met je gezinsleven, het geeft je een beetje zelfvertrouwen in deze maatschappij waar je niet telt als voltijds moeder. Als feministe zou je zeggen: optimale oplossing! Maar nee, er staan steeds weer vrouwen op die de heilige plicht voelen de rest van ons te moeten opvoeden.

 

Ik zie dit met lede ogen aan. Vanuit mijn positie en geschiedenis begaan deze vrouwen een misser. Zij zijn de spreekwoordelijke eerste generatie werkende vrouwen in Nederland. Net als de hippies uit de jaren dinges zich afzetten tegen religie en dogma’s, zetten deze Nederlandse vrouwen zich af tegen alles wat riekt naar hun “moeder thuis met de thee.”

 

Ik ben, zoals al een eeuw lang normaal is in Frankrijk (sinds de Pruisische oorlog van 1870, toen de mannen in groten getalle het land verlieten), niet opgevoed door mijn meer dan voltijds werkende moeder, maar door mijn opeenvolgende oppassen. In Frankrijk is het al lang geïnstitutionaliseerd dat de vrouw werkt. Je kan niet eens anders, je komt simpelweg niet rond van een salaris, daar zorgen de opgelopen kosten voor levensonderhoud voor. Zo gaat het nu eenmaal in de economie: hoe meer er te plukken valt om meer er geplukt zal worden. Je vraagt moeders om zich in een heilloos avontuur te storten die niet terug te draaien valt, en dit over de rug van de kinderen. Ik heb een boodschap voor Marianne Zwagerman en Ellen Mees cs: ik had dolgraag een moeder bij de thee willen hebben. Een vrouw die zich niet voor het karretje liet spannen van geld en werk, die zich niet gek liet maken door de waan van de dag. Het ideaal dat ze voorstaan is een fata morgana. Het lijkt mooi maar uiteindelijk is iedereen daar de dupe van.

 

En nee, Mevrouw Zwagerman, zolang u kinderloos bent heeft u wat mij betreft geen recht van spreken over de positie van werkende moeders. U weet er een boek lang niets van. U heeft een boek voor meiden geschreven. U weet niet wat het is om een moeder te zijn en u weet niet wat het is om het kind te zijn van een moeder zoals u die voorstaat. Het eerste is namelijk vele malen moeilijker dan u denkt, en het tweede vele malen erger.

 

Uitverkocht.

Ja, u leest het goed. Cultuurkiller is uitverkocht. Alle vijftig foetsiekabloeb. Gevlógen. Een paar dozijn (hopelijk) gelukkige aanschaffers hebben er een of meer kunnen bemachtigen, voor alle anderen is het een beetje pech. Sorry. Nee, geen tweede druk, gewoon lekker door naar het volgende gekke boekje. De doelstelling: een enorme lading pulpboekjes uitstorten over onze lezers. Telkens in kleine ‘hebbe hebbe hebbe anders zijn ze weg’ oplages. De volgende halte: een Kerk Van De Kalebas-boekje.

Heeft u geen Cultuurkiller kunnen bemachtigen maar wilt u dat wel per se in boekvorm ? NIET GETREURD ! Ik stel, gratis en voor noppes, een downloadbare PDF beschikbaar via deze website. Ergens in de loop van de dag. Want uiteraard heb ik de uitverkoop een beetje gevierd en dat voel ik nog een beetje. Maar plezier hebben we er ook van gehad ! Leve Cultuurkiller !

UPDATE: Check it ! De balk rechts, helemaal onderaan.

 

Dictators gezocht

Nu Muammar Khadaffi dood is zal het nooit meer hetzelfde zijn op TV. Ik persoonlijk ga hem vreselijk missen. Daarom deze oproep aan de omroepbazen: aub, zorg voor gelijkende vervanging van Khadaffi. Stuur uw camera’s naar Afrika om onbekende gekke dictators op te sporen. Film alles van hen: de gouden mobieltjes en Rolls Royces die ze hebben, hun 200 vrouwen. Film hoe zij domme toeristen voor de leeuwen gooien, daarna de volgevreten leeuwen afschieten, een maal laten bereiden met de onverteerde menselijke overblijfsels uit hun maag, het vel van de leeuwen om hun schouders draperen, met kop en al, en het maal serveren aan nog dommere toeristen. Dat soort dingen.

 

En vlug graag. Ik begin al ontwenningsverschijnselen te krijgen.

 

Dwang

In mijn jonge jaren hoorde je vaak het credo: “Een man kun je niet veranderen als die zelf niet wil.” Na de helft van de mannelijke bevolking van Amsterdam te hebben versleten weet ik: “Wil je een man houden dan MOET je hem veranderen, VOORAL als hij niet wil.”

.

 

Het zit simpel in elkaar: de mannen waar het hier om gaat zijn niet de uitzonderlijk nette en geordende exemplaren die het huishouden vanzelfsprekend op zich nemen, in hun tienerjaren al wisten dat ze vader wilden worden en een voorbeeldige hang naar een gezonde levenstijl ten toon spreiden. We hebben het hier over de eeuwig puberende kerel, de seriële monogaam, de sloddervos, de zich dagelijks aan roesbevorderende middelen bezondigende man. De man die op zijn 30ste nog wekelijks bezoek van mamie krijgt, die de vieze lakens even komt wassen, de aangekoekte pannen schrobt en de schimmellaag in de koelkast te lijf gaat. De man die pas op zijn 60ste bedenkt dat hij rijp is voor nageslacht. Ja, de biologische klok van de broeders werkt even net iets anders dan de onze.

 

Als vrouw die voor zo’n type is gevallen, heb je twee opties:

-je laat hem zijn gang gaan

-je omvormt hem.

 

Optie 1 kan alleen als je geen kinderen wilt. Je moet wel bereid zijn om op jullie oude dag een jonge godin ten tonele te zien verschijnen om hem van de nodige kroost te voorzien. Je bent immers tegen die tijd al lang door je voorraad eitjes heen. Dat wordt pensioeneren in je eentje of met z’n drieën, plus babies, plus een complete nieuwe schoonfamilie, waar de schoonouders even oud zijn als jij. Gezellig.

 

Optie 2 is geen sinecure. Jullie gaan door een hel. Hij zal je spoedig niet meer kunnen luchten en op hoge poten vertrekken. Àls je zijn eerste bent. Na de tweede, derde of, voor de hardleers, vierde poging tot hechte relatie zal hij:

-inzien dat jij gelijk hebt

-of niet.

 

Mijn methode is dus alles behalve doeltreffend. Ik was mijn handen in onschuld: ik heb tenslotte niet gezegd dat het zou werken.

 

Dat is het leven (53)

We voeren naar YOKO HAMA.

Zaterdag was er altijd inspectie aan boord.Dan ging de ouwe voorop gevolgd door de 1e stuurman en 1e machinist en de chefhofmeester controleren of alles goed schoon was op het schip.Er waren zelfs kapiteins die met witte handschoenen aan over de randen van deuren gingen om te kijken of alles goed schoon was.En als er iets niet goed schoon was had je de poppen aan het dansen.Dat er gecontroleerd werd heb ik altijd een goed idee gevonden je moest er tenslotte zelf in leven in die ruimtes.

Yokohama Japan en de mooie Gheisha meisjes.

Daar ging het schip het droogdok in en kreeg het omdat het ook ooit daar gebouwd was een soort grote inspectie beurt .We zouden er 5 dagen in het dok blijven liggen.Japan het land van de Geisha meisjes dat beloofde stappen en lachen.

Het is een hele grote wereld stad met heel veel mensen.In de haven krioelde het van de bars en cafe,s en de meiden lopen er met zeer velen rond om een zeeman aan de haak te slaan.Ik kwam in een bar waar mijn oog al snel op een spetter van een meid viel.Ze vertelde me dat ze geen hoer was maar een geisha meisje en dat ik me dat voor moest stellen als een gezelschapdame.

De Gheisha was geen hoer maar een net naai meisje.

Kinioyto mijn Japanse Gheisha meisje ,wat was ze mooi en lief.

Nu na de nodige biertjes bleek daar dus niks van te kloppen want ze vroeg toch 20 dollar voor een nachtje het bed met haar te delen.Het bedrag werd overeengekomen en na enkele uren wat gedronken te hebben besloten we naar haar flat te gaan.Wat ik daar aangekomen in haar ruime studio zag was in een woord geweldig.Het was een kamer van ongeveer 8x 8 meter.Er stond een jacuzzie in en een groot hemel bed.TV en bar alles was er aanwezig.Er werd een heerlijk koud biertje voor me neer gezet en ik dacht nu gaat het gebeuren.

Maar nee ze trok mijn kleren helemaal netjes uit ,en troonde me mee naar haar jacuzzie waar ze ondertussen een soort schuim in had gedaan soort badschuim.

Rondom stak ze allerlei soorten kaarsjes aan en ook heerlijke wierook stokjes.Ze hield haar kimono aan tot ik in het bad zat en toen ging de kimono opeens uit en kwam ze er bij mij in bad zitten.

 

Ten bottles of beer on the wall

Maandag, eind van de middag, had ik er vijftig. Nu heb ik er nog tien. Ze vliégen weg, die Cultuurkillers. Ongelooflijk ! Als u er geen heeft kunnen bemachtigen moet u vlug zijn, vrees ik. Zou zomaar voor het weekend al een uitverkochte druk kunnen zijn. Oef, dit had ik echt niet verwacht. Ik dacht, dat gaat wel even mee, zo’n oplage van 50. Niet overdreven lang maar een maandje of zo toch wel ? Niet dus. Cultuurkiller doet eventjes keihard kabloeperdebloep. Izzznaiz. Het allereerste KutBinnenlander-boekje is alvast een succes.
Op naar het volgende gekke boekje !

 
« Older posts

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑