Maand: januari 2022 (Page 2 of 2)

Nou goed, het weer was omgeslagen. Gisteren was het vochtig en viel er regen, of omgekeerd, vandaag valt de kou op en de zon. Helemaal fris.

Opgewekt loopt de diender zijn ronde. Voorbij de rotonde houdt hij een wagen staande waarvan de bestuurder met zijn hoofd uit het raam hangt. Reden genoeg, vindt de diender, om hem te bekeuren.

‘Zo, heerschap, wat hangt u hier buiten de auto met uw hoofd?’

‘Gewoon even een frisse neus halen.’

Daarop spreekt de diender hem wijselijk toe met de beklijvende woorden: ‘Een frisse neus haal je best te voet’.

Hij wordt wakker. Alhoewel, wakker? Nauwelijks. Van opstaan is geen sprake. Enkele nachten op rij dreunt een gast rond drie uur ’s nachts het huis binnen. Hij wordt er bruusk door uit zijn slaap gewekt.

Zo kan het niet verder. Met vereende krachten slaagt hij er alsnog in op te staan. Hij eet heel even wat, drinkt iets en gaat de huisarts raadplegen. Deze doet gewetensvol zijn routineonderzoek en glimlacht. Het is dus niet erg.

‘Stress’, zegt de arts. ‘Je spieren hebben niet meer voldoende tonus op je op de been te houden.’ Hij schrijft twee vitaminen voor. Twee dagen later is hij weer de oude. Een jaar later is de vervelende gast onmerkbaar persona non grata geworden.

Geven we achterblijvers spontaan gelijk of steevast ongelijk? Deze vraag zou weldra die over het koloniaal verleden, het verleden racisme en de zin van vaccinatie wegspoelen. Twee kanjers uit de media spannen samen. Ze willen het debat bijsturen, desnoods ombuigen.

De fles wodka tussen hen in is halfleeg, hun glazen halfvol.

‘Wie zullen we daarvoor in schakelen?’ ‘Die komiek van de eindejaarsconférences. Hij zit al een tijdje droog, doet al een paar jaar geen eindejaar meer.’ ‘Goed idee. Wie zal hem betalen?’

Alles en iedereen en nog wat presteert immers pas als hij of zij wat toegeschoven krijgt. ‘We vinden wel een sponsor. Als het moet laten we de Boerenbond wat geld ophoesten. Of de Voetbalbond. Ze kunnen die bedragen altijd aftrekken in hun belastingvoordeel’.

Spontaan nemen beiden hun glas, klinken op de achterblijvers en drinken het in een teug leeg.

‘Napoleon schreef eerst een heel wetboek vooraleer hij zijn oorlogen aanvatte’. Op dit uur van deze dag zit het café Napoleon goed vol. De man aan het woord lijkt haast erudiet. Misschien is hij bibliothecaris. Dan zou hij een grote insteek hebben, die niet onderdoet voor de steek op het hoofd van Napoleon. Zijn gesprekspartner aan de toog geeft snelle repliek: ‘Die oorlogen heeft hij verloren maar met zijn wetboek zitten we nog steeds opgescheept. Wie schrijft die blijft’.

In een halfduistere hoek van het café ontmoeten een man en een vrouw elkaar. Lang zullen ze hier niet blijven.

Buiten is het weer halfzacht, geen echte winter. Toch voelt het kil aan.