KutBinnenlanders.nl

Auteur: Marc Tiefenthal (Page 1 of 21)

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Dambrugge

 

Hoewel er enerzijds de stad Brugge bestaat en daarnaast het stadje Damme, gekend van zijn boekenmarkt, bestaat er geen stad of dorp met de naam Dambrugge.

Wel een straat. In Antwerpen. Een zijstraat van de Carnotstraat. Ooit een wat verwaarloosde straat, groezelig, is het nu de meest kosmopolitische buurt van ’t Stad. Er lopen geel-, zwart- en bleekhuiden rond. Er zijn vier telefoonwinkels, twee of meer kappers, een oude echte Belgische taverne, een reisbureau en, sinds lang, een piepgezellig café met de welluidend naam ‘Le Poète’ (de dichter).

Toen ik nog in Antwerpen woonde ging ik er soms zitten en schrijven. Iemand moet toch le poète belichamen. De zaakvoerder toen was een Algerijn.

Nu is het een Burundees. Het ziet er nog altijd gezellig uit, minder groezelig. Het bestaat nog.

(eigen foto)

 

Een verhaal schrijven

 

Ik schrijf mijn ultra korte kortverhalen in een schrift met vulpen. Dat heet schrijven. Op een toetsenbord tikken heet tikken. Ik vul mijn vulpen met inkt uit een inktpot. Geen plastieken inktbuisjes. Een inktpot is nog altijd van glas.

Jarenlang schreef ik met inkt van het merk Mont Blanc. Decennia later nog altijd leesbaar in handschrift. De laatste jaren bleek het merk nog moeilijk te vinden. Ik behielp met inkt van een ander merk, merkelijk minder van kwaliteit. Verbleekt na vijf jaar.

Onlangs vond ik mijn lievelingsinkt bij …. mijn horlogehandelaar. Eerdaags is mijn andere inkt opgebruikt. Daarom heb ik gisteren mijn drie vulpennen een grondige kuisbeurt gegeven. Ik schakel immers over van blauwe naar zwarte inkt.

 

De dorpsdichter

 

Ik weet dat ze bestaan, stads- en dorpdichters. Slechts van twee onder hen kreeg ik iets te zien en te lezen. Ondersteboven was ik. Nou ja, Maarten is geen doorsnee dichter, hij durft de draak te steken met zijn demonen en met de gevestigde machten.

Een tijd geleden trad ik in Nederland aan en op met UKKV op het programma. Ik kreeg een vergoeding en een bundel gedichten van de stadsdichters mee.

Ellende troef. Wat een lijden! Een van de dichters is begaan met het platteland en de partij van de dieren. In veel van zijn verzen duikt een zonevreemd dier op dat hij zo snel mogelijk terug naar zijn thuisland wil. Weg ermee, is zijn boodschap. Eigen vee eerst.

Gesneden koek voor Wilde Geert.

 

10 februari 2024

 

We drinken om te zingen

 

Geen haren in de wind wegens kaal. Oren dan maar. De dagelijkse wandeling vandaag in de wind. Hoera! In de wind.

Met deze uitdrukking zeg je zoveel als: dronken.

Verder is er geen probleem met alcohol in dit land. Je gaat naar de supermarkt. Een reusachtig aanbod staat op je te wachten. Je vindt er je gading. Je ding. Je rekent af, gaat naar huis, drinkt wat, gaat dan in de auto zitten ergens naartoe weet je wel of wat rondrijden. Geen probleem, rondrijden in de wind. Tot je moet stoppen: alcoholcontrole.

Sommigen duwen op dat ogenblik het gaspedaal in om te ontsnappen. In de wind.

Verder is er geen probleem met alcohol in dit land.

 

Uitblazen

 

Deze oom gaf mij zijn voornaam, het werd mijn tweede voornaam. Hij was de jongste broer van wijlen mijn moeder.

Ik heb altijd gehouden van deze man. Hij was de beste van zijn broer en zussen. Glimlachend bracht hij zijn dagen door en schilderend en tekenend zijn leven. Toen hij oud geworden was, zorgbehoevend maar niet versleten, belandde hij in een rusthuis. Rusten deed hij niet. Liever dan gebak eten en koffie drinken met medebewoners schilderde hij. Hij vervolmaakte zijn kunst. Zijn kleuren fleurden op, werden feller.

Hoeveel jaar langer leven hield hij op die manier op overschot?

Verleden week heeft hij met zijn laatste adem zijn kaars uitgeblazen. Een dag na zijn verjaardag. Gezegende leeftijd.

 

Droog gezwierd

 

Een blik over mijn schouder werpen. Ik lig in de grote scan. Waarom ze die EMR noemen, weet ik niet. Ik wil het niet weten.

Ik hoor flarden muziek door een koptelefoon, doordrongen door het gerammel van de centrifuge. Omdat zo’n apparaat sterke stralingen uitzendt, blijft niemand achter in deze ruimte. Iedereen verschanst zich achter een raam.

Ik werp een blik over mijn schouder in de helm op mijn hoofd en zie figuren voorbijlopen. Lopen die dan in een andere ruimte? Of zijn het ruimtewezens?

Een onwezenlijke ervaring. Martin dit Matti lag enkele weken geleden in zo’n centrifuge. Er was kanker ontdekt. Te laat. Uitgezaaid. Inmiddels is Matti verast. Bij mij heeft het niet zo’n vaart genomen. Er viel niets te zien.

 

Praatjes

 

Het klinkt niet meteen als een verschrikking maar culturen laten zich niet makkelijk mengen,terwijl inmiddels het gematigd klimaat plaats maakt voor een warmer en stormachtiger klimaat.

De gemiddelde en ondergemiddelde treurbuiskijker wil vasthouden aan het gematigd klimaat en stemt daartoe extreemrechts zodat zijn of haar stem verdampt in haat.

Tot daar het weerpraatje.

Het gebruik van doping in de wielersport daalt. Over het gebruik in andere sporten maken we ons best nog zorgen.

Pijnstillers slik je als je pijn hebt. Wie ze slikt zonder pijn te voelen begaat doping.

Tot zover het dokterspraatje.

 

Spanning doorbreken

 

Ik zou het meer moeten doen, bellen met Jean. Betere ontspanning bestaat niet. We lachen van harte wat af en schuwen het drama niet. Hij speelt contrabas en blaast op klarinet. Soms speelt hij een potje slagwerk. Met de hand. Muziek is Jean, Jean is muziek.

Vroeger was er André, humor en drama. Maar hij dronk zich kapot. Zijn bovenkamer en zijn ledematen zijn nu wat zoek.

Nu er een nieuw jaar voor de deur staat en ik de deur open zet, breekt ook het moment aan voor de goede voornemens. Zoals vaker met Jean bellen.

En hopelijk nog altijd te kunnen fietsen. Twee manieren om spanning te doorbreken.

 

 

Mini maal twee

 

Waar de ene straat in de andere overloopt, om tot slot slechts een enkele straat te vormen, heet de ene Grote, zodat de andere dan de Kleine.

Wie het kleine ontbeert, krijgt de Grote Beer.

Maar het Hemelrijck?

Met de fiets ben je er zo aan voorbij. Met de auto zie je het nauwelijks.

Is het vagevuur kleiner dan de hel. Is de hemel het grootste rijk? Zo eenvoudig raakt het van de baan. De Grote Markt laat doorgaans geen plaats voor de Kleine. Grote gebouwen verdringen kleine.

Een grote auto of een kleine? Een korte rok of een lange? Een halve broek of een hele?

Hoe dan ook telt een schoen altijd voor twee.

 

Regen druppelt aanhoudend op mijn hoofd

 

(Maar dat betekent niet dat ik er treurig van word)

Misschien herkennen sommigen onder jullie in de twee voorgaande regels een lied. Misschien niet. Het is inderdaad een lied.

Onverschrokken, onverdroten vallen regendruppels neer. Uit de hemel. De aarde verwelkomt ze met veel appetijt.

Tussendoor had de mens, gewetenloos of geheel loos, de aarde bedekt met beton, asfalt, tarmac en tuintegels. De volgorde is willekeurig. De mens gunde de aarde geen regendruppels.

De mens kwam droog te staan.

Deze mens, die dit ultra korte kortverhaal huldigt, verkiest voor een poos verblijf te houden in de Condroz. Meteen vielen mij bij avondlucht en –licht alleenstaande bomen op. Het regende zachtjes. De takken leken te zingen.

Wat moest ik doen? Huilen of fluiten?

 
« Older posts

© 2024 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑