KutBinnenlanders.nl

Auteur: Marc Tiefenthal (Page 1 of 10)

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

MS Dos

 

Kan een punkmeidengroep mooi uitgedost zijn? Denk aan Pussy Riot, die pijn in de aars van kameraad Vladim P.  Blote borsten zijn niet wat je noemt uitgedost. De reet van de zakenman dan weer wel. We komen er nog uit.

Als ze eenmaal een eerste vergadering succesvol achter de rug hebben, gebeurt het dat ze hun uitdossing van zich afschudden en naakt in de sauna van het hotel verder keuvelen, de deal totaal afhandelen.

De gemiddelde auto van een premiummerk voor zakenlui is uitgedost met comfort en snufjes. Grote, belangrijke, zware zakenlui laten zich rijden met chauffeur. Ik ken er een die eigenhandig zijn dure overjas uit de koffer van zijn dubbelmaatse Mercedes haalt.

In Nederland zou zo iemand eerder met een dure snelle elektrische fiets rijden met 45 km per uur, uitgedost in een wielrennerkostuum.

 

Nu en dan

 

Het is soms best lastig om het kort te houden. Er zijn dagen dat ik ervan droom om alles uitvoerig uit de doeken te schrijven. Alleen, ik kom er niet toe. Ik kan geen roman schrijven, hooguit een wat dik uitgevallen novelle. Daar doe ik dan jaren over.

Tot tao me inhaalt en uitbeeldt.

Redacteur die zeurt dat het te kort is om uitgegeven te worden. Moet minstens drie- tot vierhonderd bladzijden tellen. Ik haal met moeite tweehonderd. Dan maar kort houden.

Over een andere boeg gooien of verder roeien? Soms wou ik dat ik het echt wist. Dan weer weet ik liever niets. Het is me wat, zo lijk het. Maar het is zo weer voorbij. Dan erken ik mijn beperking waarin ik als meester zou schitteren. Meester van het ultra korte kortverhaal. Waarmee ik  in een klap naar de wereld uithaal. Of de hele wereld inhaal.

 

 

 

Tussen zijn en niet zijn, wording

 

Elke wording kent een geschiedenis, een proces, met vallen en opstaan. Zo weinig mogelijk vallen. En weer doorgaan.

Elke ontwording kent een geschiedenis, een tegenproces met vallen en opstaan. Veel vallen, weinig opstaan. Nauwelijks doorgaan.

Wie zijn we geworden? Wie of wat waren we aanvankelijk? Hoe zijn we zover kunnen komen? Of ontkomen? Liepen we op onszelf vooruit? Struikelden we over het onbekende of doken we er juist in, ver doorheen?

Of liepen we af?

Net al die vragen, meer dan de antwoorden die ze allicht verdienen, maken het binnenland uit van eenieder.

 

Een bij is hier noodwendig

 

De bijslaap vond plaats in de bijkeuken, plat op het keukenblad, in ons bijzijn. Dat mag je geenszins als bijzaak beschouwen.

De jongeheer van de oude lul heeft er alles mee te maken, zit er voor heel wat tussendoor.

De deur is dicht, de gordijnen ook. Dat heeft er hoofdzakelijk mee te maken dat niets of niemand er bij komt kijken. De bijkeuken kent geen opendeurdagen.

Sommigen trekken zich zelfs af of terug in de garage. Zover ben ik zelf niet geneigd te gaan. Het is al erg genoeg dat een badkamer zelden of nooit een raam krijgt. Doch dit terzijde. Het is bijkomstig. Dat was het dan ook weer.

 

Wat nu weer?

 

De gristendemocratie in België bereikt haast haar verdwijnpunt onder de kiesdrempel. Is dit nu behoorlijk kut voor dit binnenland?

Eerst liepen de kerken leeg, nu ook de partijen. Er zijn er twee in België, een in het Frans, een ander in het Nederlands. Les engagés in het Frans (de geëngageerden, de betrokkenen), CD&V in het Nederlands. In het Frans is zij al lang niet meer gristelijk. Ze is humanistisch geworden en nu dus betrokken partij zeg maar. Die maar niet betrokken raakt bij het bestuur.

Ooit bestuurden ze decennialang het land. Nu eens samen met de liberalen, dan weer met de socialisten. Ze vormden eigenlijk een volkspartij, vooral in het noorden van het land; in het zuiden was de toenmalige PSC de leverancier van toppolitici.

In de plaats van de gristendemocratie is in het noorden het nationalisme gekomen, zij het dat het dit land gelukkig nog niet bestuurt. Een van de nationalistische partijen bestuurt momenteel de gouw en een grote stad. Zij wordt nooit een volkspartij want ze regeert ten koste van het volk, voor en door de commerciële uitbuitingselite. Totaal wild in het neo-kapitalisme.

Heel erg kut kortom.

 

Uitkijken

 

Hoe kijken we met zijn allen aan tegen de oprukkende woestijnvorming? Met lede ogen.

Of tegen het stijgend zeepeil? Met natte voeten.

De verbrokkeling van de bergen is nog niet aan de orde. We kunnen er nog een tijd tegenop. Nu alles meer dan ooit van snel voorbijgaande aard is, heeft de roep om duurzaamheid nog nooit zo hard geklonken.

We maken onze borst nat. We poetsen onze schoenen niet langer. We brengen onze voorraad laarzen op peil en houden nauwkeurig de lading van de batterij van onze telefoon in het oog.

Ondertussen proberen we elke avond de slaap te vatten.

 

Toogpraat

 

Het is behoorlijk druk aan de toog van café ’t Hiernamaals, niet te verwarren met het Hemelrijk, café te Sint-Niklaas op de markt. Daan en Herman maken kennis met elkaar, twee dichters. Ik tref er mijn voormalige afgestorven werkgever Ph M. Ik mag hem nu in het Nederlands toespreken.’Mijn ziekte heeft mijn kennis van het Nederlands niet aangepast. Het was enkel moeilijk ademhalen’.

‘Ik heb uit uw hand mijn brood gegeten, uit andermans hand een fles whisky. Die handen heb ik niet gebeten. Ze waren me gunstig gezind. Ik heb slechts een keer de hand gebeten van wiens brood ik at. Gemene ezel die me wou bijten. J’ai fini par cuire mon propre pain’. (Tenslotte bakte ik mijn eigen brood). Ph M bestelt daarop een rondje.

 

Uitgedeeld

 

Er zit niet veel anders op. De deur wijst de uitweg aan. Het raam niet. Dat biedt uitzicht. Zowel op de tuin als op de straat.

We vergeten wat het is een stoel te zijn zonder leuning. We onthouden vooral het gat in de muur: deur, raam.

Het gat boven ons hoofd is gedicht. Dat heet plafond. Of dak. We zijn het zo gewoon, we wonen in onze gewoonten, noemen het huis of nog sterker: thuis.

Voorbij de stoeprand ligt languit de straat. Vele straten en wegen doorkruisen de ruimte. We vragen een boom wat hij ervan vindt. ‘Verstikkend. Ver strekkend.’

Zoveel wordt alsnog duidelijk. In de fles huist de geest, zonder ramen noch deuren. Hij moet daar binnen blijven om het ergste te vermijden.

 

Hoe ik het noorden vond

 

Ik ben het niet echt kwijtgeraakt, het noorden, maar het beperkte zich tot Zeeland. Het noorden van het Waasland ontdek ik thans mondjesmaat. Dank zij het virus. Met de fiets reed ik nooit verder dan de expressweg E34. Aan de overkant ervan ligt Doel, daar ben ik twee keer geweest.

Het virus nu heeft een bres geslagen in de kennis van vele leerlingen. Hun school ging op slot, het onderwijs gebeurde ondermaats op afstand. De leerlingen leerden niets.

Nu komt die lacune boven, nu het onderwijs herneemt en testen en examens faliekant blijken. Om  die leemte te vullen doen sommige intelligente ouders een beroep op privé leraars voor bijles.

Zo belandde ik een tweetal maanden geleden in  Kallo. Sinds deze week ook in Verrebroek. Het zijn twee dorpen die aanschurken tegen de Waaslandhaven, de Schelde dus.

Ik loop niet meteen storm voor het noorden van het Waasland. Wel ken ik van dat land zo stilaan alle hoeken. Ik raak het dan ook niet meteen kwijt.

 

Richeltuig

 

‘Tuig van de richel! Wapentuig!’ Betogers op straat scanderen graag leuzen. Deze dienen kort te zijn en voorzien van een uitroepteken.

Deze nieuwe leuzen zetten alle neuzen in dezelfde richting: het Kremlin. Stel dat deze betoging het Rode Plein bereikt in Moskou. Waar elders ligt er een Rode Plein? Dan komt het wapentuig in volle actie, knuppelt de betogers in overvalwagens en voert ze weg. Schoonmaakoperatie.

Daarom betogen ze beter in Washington of in Brussel. De beelden bereiken de Russische huiskamers niet via de televisie. Die is in handen van het richeltuig. Wel via telefoonapplicaties waar het Kremlin geen vat op heeft. TikTok bijjvoorbeeld. Dat is in handen van de Chinezen. Het Kremlin wil voorlopig de relaties met China niet vertroebelen.

Geef toe, politiek, het doet wat.

 
« Older posts

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑