Albert staarde even naar het suiker- en melkstelletje op tafel. Hij zocht de juiste vraag waarbij hij wel genoeg informatie van Werner los kreeg, maar hem niet bij de moordenreeks betrok. “Ik wacht, Albert, wat was er zo dringend ?” vroeg Werner, vriendelijk glimlachend en onderwijl zijn koffie roerend.

“Bamboe. Wat kun je me erover vertellen ?” vroeg Albert rechtuit. Werner lachte. “Bamboe ? Snelst groeiende soort groeit tot soms wel een meter per dag, vezelbundels met knopen, uitstekende vishengels, veelvoorkomende tuindecoratieplant omdat je er meteen een halve schutting aan hebt. Wat wil je in vredesnaam weten ?” Albert haastte zich: “Uiteraard, van dat wikipediagedoe kan ik zelf ook opzoeken. Wat kun je me vertellen over de culturele significatie, de symboolwaarde zeg maar, van bamboe ?”

Cees knipperde met zijn ogen. Zijn hand reikte langzaam naar zijn oude radio. Hij draaide aan de tuning-knop in een soort verdwaasde poging het nieuwsbericht terug te spoelen, om te zien of hij het goed gehoord had. Er waren twee moorden tegelijk gepleegd vannacht. Terwijl hij Karsten naar het hiernamaals schoenlepelde, was er nog iemand anders vermoord. De politie staat voor een raadsel, hoe de dader tegelijk op twee plaatsen kon zijn. Ze sluit het bijpassen van het daderprofiel naar meerdere daders niet uit. Dit was niet goed. Dit was helemaal niet goed. Dit was ontzettend, ontzettend verkeerd.

Hij ijsbeerde door zijn appartement. Alibi of geen alibi, ze zouden hem nu vinden. Het was zijn eerste moord geweest, en nu ze twee daders zochten zouden ze misschien nóg harder zoeken naar die ene aanwijzing, die ene fout die hij ongetwijfeld gemaakt heeft. Hij zou intensief verhoord worden want natuurlijk wilden ze de identiteit van de andere moordenaar van hem lospeuteren. Hij klauwde zenuwachtig aan zijn haar. Hij was zó zeker geweest dat Karsten de dader moest zijn ! Stommeling !

Vanaf de tafel staarden de middeleeuwse illustraties van Judas, Brutus en Cassius in de muil van Lucifer hem gepijnigd aan. Cees sloeg het boek woedend dicht, wreef met zijn handen over zijn gezicht. Wat een puinhoop. Hij greep zijn aantekeningen en stortte zich in zijn luie zetel. Alles nog eens doornemen. Je hebt gewoon een verkeerde conclusie getrokken, Cees. De echte dader gaat zich openbaren, als we gewoon alles nog eens een keer overlopen. Je vind hem wel. En zodra je hem hebt, is deze nachtmerrie eens en voor altijd afgelopen.

 
René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en kattenpapa van een Gentse terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !