KutBinnenlanders.nl

Maand: oktober 2012 (Page 1 of 6)

Stad Spreek Tot Mij (24)

STAD SPREEK TOT MIJ

Stad van liefde, stad van haat, stad van gestoorden, stad van kwaad. Stad van schreeuwers, fluisteraars ook, stad van helderheid, stad van rook. Stad van doeners, stad van denkers, stad van criminelen, stad van krenkers. Stad van angsten, dood en bederf, stad van vreugde, afgebladderde verf. Stad van eenzamen, stad van verdriet, stad spreek tot mij, onthoudt mij uw woorden niet. Stad van mij, van jou, stad van ons allemaal, stad bewaar uw geheimen niet, vertel mij uw verhaal.

Arjan O.

 

Illusie

Het kritiekloze kan ik maar moeilijk verdragen, het smoort het algemeen nut van het bestaan in de kiem en ondermijnt hetgeen wat werkelijk is. Doofstomme ja-knikkers dienen geen enkel doel. Levenloze karakters noem ik ze.

Bestaan, of zijn, zoals u wilt, impliceert verantwoordelijkheid te nemen, het zijn is iets wat is! Het ”zijn” is de essentie van de schepping, snapt u wel?

Handelingsbekwaamheid daar gaat het over. Iets wat is, is vruchtbaar, vruchtbaarheid is een groot goed, toch?
Kritiek, daar leef ik voor, heerlijk als je met de grond gelijk gemaakt wordt. Terug naar de wortels van je bestaan, weten dat je niets waard bent. Weg met de illusie dat je iets bent, iets betekent, Je bent gewoon niets. Een waardeloos schepsel met een naam.

Noem mij één ding waar de mensheid in geslaagd is. De mensheid is erin geslaagd te mislukken. Zand vreten, een leven lang, oorzaak en gevolg. Alles is er al, alles ligt vast van de wieg tot het graf. Dacht je nu echt dat de vrije wil bestaat? Dat je ook maar iets kunt beïnvloeden? Alles is bepaald, de handelingen die je verricht zijn louter een blauwdruk. Niets is van jou, begrijp je dat! Op het moment van je geboorte is je doodvonnis al getekend, het jaar het uur de minuut en zelfs de oorzaak. Ziekte, een ongeval, een moord, zelfdoding ectera.

Ik zie u fronsen, u lacht nu uw onzekerheid weg, dat u mij een zieke idoot vindt, interesseert me geen zier. U komt vanzelf aan de beurt, Magere Hein komt nóóit te laat. Als u straks niet kunt slapen dan is dat niet mijn schuld, maar dan is dat dé bevestiging.

Terwijl u dit leest is uw leven al met een minuut verkort, voor de langzame lezer zijn dat er dus ál twee. De tijd knaagt aan uw welbehagen zonder meedogen aan uw zogenaamde kostbare tijd. Tijd, een klokje wat tikt, een mooi voorbeeld van de idiotie van de mens, de eeuwige zoektocht naar erkenning – ik word er triest van. De uitvinding van de zeventiende eeuw ”tijd”.

Morgen gaat u weer massaal als slaafse termieten ”belangrijk” excelleren in het nutteloze bestaan. Uw graf is immers niet gratis, ik zei het u al: zand vreten een leven lang. U bent niet wie u denkt dat u bent, de keuze te maken dat u denkt dat u bestaat of bent zoals u wilt. Die keuze is niet van u.

Nee, want zoals ik u al zei: alles is er al, alles is bepaald, u bent slechts een blauwdruk. Ook als u denkt, dat u denkt, dan moet ik u teleurstellen, u kunt namelijk niet denken. Acceptatie, daar gaat het om, dingen zijn zoals ze zijn tot het tegendeel bewezen is, punt.

 

Macho’s

Ik lig naar P&W te kijken. Mijn massale kater bovenop mijn buik, spinnend. Naeeda Aurangzeb vertelt, geëmotioneerd, hoe vrouwen in Pakistan, Afghanistan en nog een trits landen worden behandeld.

P.: ‘Het is gewoon vierderangs burger.’

Naeeda: ‘Of nog erger misschien.’

Naeeda zegt dat ze hier gekomen zijn, de macho’s uit Pakistan. Dat ze vrouwen hier ook als erger dan vierderangs burger behandelen.

Ik rol van het TV-bed op de grond. Ik kowtow voor P&W en smeek:

‘Laat alstublieft geen macho’s meer binnen.’

Ik klim terug in bed. Mijn kater komt weer zwaar op mijn borst liggen. Ik aai hem. Ik denk aan autorijden en tanden trekken. Het eerste durf ik niet meer en het tweede wil ik gaan doen als ik ooit werkloos ben. Met een tang en een fles wodka ga ik langs de mensen die kiespijn hebben en de vrijgegeven tandartstarieven niet meer kunnen betalen. Ik geef ze een flinke slok wodka en trek de kiezen met de tang. Zij geven mij 25 euro per kies. Ik krijg ook 25 euro per klant van de protheseboer als ik zijn visitekaartje afgeef. Ik vraag mij af of 25 euro niet te duur is. De tandarts rekent 35 euro. Ik maak een denknotitie om te checken hoeveel de tandarts werkelijk vraagt. Ik ben de macho’s helemaal vergeten.

 

Hofnar van de ondergang (50)

 
Er was gekookt, gegeten, en met overgave geheupt. Ze lagen te zweten. Zij stak een sigaret op.

“Ik vond het trouwens prachtig, hoe je dat gisteren zei.”

Hij draaide zijn hoofd naar haar. “Wat dan ?”

Ze blies een wolk. “Dat je de – wat was het ook alweer ? – de hofnar van de ondergang bent.”

Hij draaide zijn hoofd naar het plafond. Hij was opgehouden met haar te vertellen dat het allemaal buiten hemzelf om over zijn lippen gerold was. Ze geloofde hem toch niet.

Ze draaide zich op haar elleboog en keek hem aan. “Dat gaat over heel die zelfmoord-gekkigheid toch ? Want met al die media-aandacht die het kreeg ben je wel een soort hofnar geworden.”

Diederik haalde zijn schouders op. “Ja och, dat zelfmoord gedoe.”

“Waarom ben je daaraan begonnen ? Mag ik dat vragen ?”

Diederik glimlachte. En dacht terug aan toen zijn leven nog op orde was. Toen hij met een magnetronmaaltijd op schoot en een hond aan zijn voeten nog in oude doen was. Net voordat de eerste gekke gedachte zijn kop in knalde. Het leek jaren geleden, een andere wereld.

Hij keek haar aan. “Het zal je misschien verbazen, maar er zit niet echt een groter plan achter mijn handelen. Ik doe maar wat, in het leven.”

Ze knikte.

“Ik ging naar school, en heb doorgestudeerd, omdat het andere mensen een goed idee leek. Toen heb ik maar wat werk aangenomen dat toevallig op mijn pad kwam. Vrienden als Stan zijn vrienden omdat ze in mijn buurt blijven opduiken. Zelfs mijn hond – ik heb een hond, trouwens, hij is bij mijn moeder aan het logeren – heb ik op een willekeurige impuls in huis genomen. Er hing een briefje in de supermarkt en ik dacht, och, waarom niet, gezellig.”

Nathalie glimlachte. “Zo doen volgens mij de meeste mensen maar wat. Maar velen houden graag de illusie vol dat er een koers en doel achter zit.”

Hij keek in haar ogen. “Jij ook ?”

Ze keek weg. “We hadden het over jou. Hoe zit dat met die zelfmoord nonsens ? Ben je dat nog steeds van plan ?”

Hij staarde naar het raam. “Volgens mij was ik dat nooit echt van plan. Ik denk dat ik een soort inzinking had, dat ik mijn oude leven te lang beu was. En dat dat ineens tot uitbarsting kwam. Via een misverstand met Stan, die dat wel een goed idee vond, kwam er al die ellende van.”

Ze pruillipte. “Ben ik ook ellende ?”

Hij grijnsde. “Jij bent het enige goede dat van al die waanzin op mijn pad gekomen is.”

Tevreden kuste ze zijn lippen. “En nu ? Wat ga je nu doen ?”

Diederik haalde zijn schouders op. “Dat zelfmoord gedoe is toch maar nep. Maar zelfs dan heb ik er eigenlijk niet zo’n zin meer in. Maar als ik aan morgen denk, of hoe het verder moet met mijn leven, dan word ik even heel stil. Want ik heb geen idee hoe het vanaf hier gaat. Wat ik moet doen. Als ik eraan denk, voel ik me verdrinken in mogelijkheden die ik niét wil, en zie ik eigenlijk bijna geen pad dat ik wél wil inslaan.”

Ze sloeg een arm om hem heen. “Oké. Dus we denken niet aan morgen en maken er gewoon van dag tot dag het beste van. Deal ?”

Diederik zuchtte tevreden. En keek vervolgens verstoord toen hij zijn telefoon weer hoorde trillen.

 
« Older posts

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑