Hijgend duwde Diederik de deur achter hem dicht. Woef hijgde kwispelend en schudde zijn vacht. Diederik trok haastig zijn jas uit en smeet deze naar de kapstok. Zijn natte kruis was inmiddels ijskoud. Hij bibberde. Al broek uittrekkend hopte hij de trap op. Om enkele minuten later in een pyjamabroek de trap weer af te dalen. Hij plofte in zijn luie stoel terug en zette de TV terug aan. Met een klagende traagheid spreidde het bewegend beeld zich over zijn scherm. De actiekomedie was bij de aftiteling aangekomen. Met een zucht klikte Diederik de televisie weer uit en zakte achterover. Starend naar zijn plafond besloot hij dat zijn episch einde misschien beter morgen begon dan vandaag.
Hij stond op en liep naar zijn koelkast. Binnenin stond, keurig op een rij, een tiental flesjes bier. Daaronder lag een brok kaas, kaarsrecht afgeschaafd. Drie appels. Een bloemkool. Een half opgegeten pak met plakken ham. Er stonden drie identieke pakken melk in de deur, één open. De koelkast zoemde zacht terwijl hij dit geordend toneel overzag. Dit was zijn leven. Geordende voedingsmiddelen. Alles lag keurig recht. Hij was altijd doodsbang om buiten de voorgekauwde paden te treden geweest. Even overwoog hij om het pak ham scheef neer te leggen, maar een lichte paniek bromde tegen zijn maagwand. Hij sloot de koelkastdeur. Eigenlijk wist hij niet eens meer waarom hij hem had geopend.
Hij draaide zich om en overzag zijn woonkamer. Leestafel. Koffietafel. Luie stoel. Zitbank, driezitter. Enkele foto’s van ouders en vrienden aan de muur. Een glazenkast. Televisiemeubel met stereo. Recent nog gewassen gordijnen voor zijn ruiten. CD rek vol artiesten waarvan hij niet eerlijk wist waarom hij daar albums van had gekocht. Hondenmand. Woef, kwispelend. Hij kreeg ineens kippevel van het hele plaatje. Alsof de koelkastdeur achter hem nog steeds open stond.
Tien minuten later lag hij te bed. Naar het plafond te staren. Zijn tanden netjes gepoetst. Zijn gedachten draaiden in woelige wervelingen. Hij werd overspoeld door de vrees dat zijn zelfgestelde taak misschien een wat te ambitieuze hap van de beslissingenpizza was. Alleszins niets om zomaar onbezonnen mee om te springen. Kon hij wel zomaar een eind eraan breien ?
Had hij het lef eigenlijk wel ? De vraag stellen, zo vreesde hij lichtjes, was hem beantwoorden.
Hij draaide zich zenuwachtig op zijn zij. Woef lag aan zijn voeteneind en hield zich gedeisd. Dat het niet best ging met het baasje, dat had hij wel in zijn smiezen. Maar hij berustte zich in dat hij niets daaraan kon doen behalve stilliggen. En dat deed hij dan maar. Zijn kop kalm op zijn poten. Toen hij eindelijk Diederik hoorde snurken, sloot hij tevreden de ogen. En de duisternis kroop langzaam tot in de kleinste kieren van het huishouden.
www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !
Geef een reactie