
Stivoro. Lange tijd een grappige partij om ruzie mee te zoeken. Niet dat ik opgemerkt ben geweest, met mijn rode boekje over het rookverbod en mijn stukje over de New Kids Asbakken. Of weet ik wat ik al niet meer heb geschreven over triestige rookverboden in binnen- en buitenland over de jaren heen hier. In ieder geval kon ik altijd wel met Stivoro lachen. Tot nu. Nu vind ik ze een beetje zielig.
Ik bedoel, je zult maar als prominent gezicht een zurig kijkende bibliothecaresse droogkut hebben die in ieder interview duidelijk laat merken niets meer van de maatschappij te snappen. Of een organisatie die constant om het minste geringste een wereldvreemd bericht uitstuurt dat hamert op wéér dezelfde standpunten waar heel het land allang niks meer van wil horen wegens oververzadigde boodschap. Of je zult maar wederom een persbericht uitgestuurd hebben vanuit je loeidure kantoor met enorme oppervlakte (700 vierkante fokking meter, mensen) dat bijna woordelijk hetzelfde is als van Augustus 2011 waarin je probeert jezelf nog als relevant te verkopen. In de hoop dat niemand een ver genoeg terug reikend geheugen meer heeft qua berichtjes van vorig jaar zomer.
Je zult zo’n trieste partij zijn. Voor mij rest qua Stivoro enkel medelijden. En één harde natrap cartoon. Voor de rest is dit geen serieuze sparringpartner meer. Stivoro, geniet van je pensioen. En niet meer zo opzichtig bedelen om verloren betuttelsubsidie maar gewoon genieten van dat jullie het nog nét wel krijgen en wij – rokers én wél hardwerkende, maatschappelijk bewuste jongmenschen – niet meer.


Geef een reactie