KutBinnenlanders.nl

Maand: november 2011 (Page 4 of 6)

Hofnar van de ondergang (2)

17 november 2011 / / 0 Comments
/

Mistroostig knerpte de sneeuw onder Diederiks schoenen. Kwiek hobbelde Woef naast hem aan de lijn. Terwijl de hond zijn poot optilde bij een boom, keek Diederik naar de dampwolkjes die aan zijn mond ontsnapten. Meer zijn wij niet, dacht hij stilletjes in zichzelf. “Meer zijn we niet, dan dampwolkjes. Even zijn we er, kun je ons zien. Zelfs een beetje voelen. En dan vwoep, zijn we er niet meer. Vwoep,” mompelde hij wat voor zich uit.

De sneeuw naast de boom kleurde grijsgeel en dampte wat terwijl Woef gehoor gaf aan de meest urgente roep van de natuur. Dof kletterde de straal de absorberende sneeuw in.

Zo is het maar net, dacht Diederik. “Zo is het maar net, Woef. Als we toch maar tijdelijk hier zijn, is het van uiterste noodzaak een impressie achter te laten. Ons kleine stukje ‘zijn’ gemarkeerd te hebben. Dat heb jij bijzonder goed gezien.” Woef luisterde maar half, hij was inmiddels druk aan het inspecteren of de urine een duidelijk genoege boodschap voor de volgende hond zou spreken.

Verdomme, dacht Diederik. “Verdomme. Ik moet dat ook doen. Een impressie maken op de wereld. Impact. Mijn hier-zijn markeren. Dat de anderen weten dat ik er was. Dat ik er mocht zijn.”

Geenszins van plan deze metafoor een metafoor te laten, ritste hij zijn broek open. Fluks floepte hij zijn piemel uit zijn gulp en flexte zijn blaasspieren. Een warm, licht gloeiend maar o zo bekend gevoel later kletterde een straal de sneeuw in waar Woef nog U tegen kon zeggen.

Ja, dat was niet slecht, die straal, al zei Diederik het zelf. Dat was een goeitje. De sneeuw zag geen mogelijkheid het geluid te dempen en kletterend echo’de Diederiks straal onder de sneeuwdeken.

En zo moet mijn einde zijn, dacht Diederik. Spetterend en ongeremd. Net toen hij ook deze gedachte hardop wou uitspreken, klonk achter hem een schrapende keel. Verschrikt keerde Diederik zich om en zag een wijkagent half afgestapt op een mountainbike.

Diederiks gezicht werd bloedwarm en haastig ritste hij zijn broek dicht. Dat zijn blaas nog steeds een beetje liep en zijn broek in de kruisstreek nu even heel warm werd, negeerde hij. Haastig verontschuldigde hij zich naar de agent en repte zich uit de voeten, Woef aan een strakke lijn meetrekkend.

Hoofdschuddend keek de agent het tweetal na.

Dat is het leven (59)

17 november 2011 / / 0 Comments
/

Gevaarlijke slangen act in Singapore.

Er werden op een plein diverse gevaarlijke slangen getoond als een soort kermis amusement.
Na afloop van de show konden mensen uit het publiek een soort hangertje kopen voor een halve dollar .
Dat hangertje was van ivoor en zou de mensen in de toekomst beschermen tegen boze slangen vertelde de man.Ik verbaasde me hier over.Het bijgeloof was enorm daar in Singapore.
Na deze korte reis voeren we terug naar Nederland.
Ik ging dus weer eens goed van mijn verlof genieten.
Maar ja het bloed gaat waar het niet kruipen kan dus ook na 14 dagen hield ik het voor gezien en soliciteerde ik bij Maatschappij Nederland in Amsterdam.
Ik monsterde op de Johan van Oldenbarneveld als salon bediende ze hadden daar een soort eigen boord geld dat je alleen op het schip kon gebruiken.Er zaten die reis ongeveer 880 passagiers aan boord en we hadden 300 man bemanning ongeveer..
Maar groot was mijn verbazing ze hadden daar bij wijze van proef of omdat ze niet genoeg bediendes konden krijgen ongeveer 100 meiden als serveerster mee genomen.Nu dat was voor de zeelui helemaal iets aparts want een vrouw zag je maar zelden als bemanningslid op een schip.Dus die nieuwbakken serveersters werden snachts ook regelmatig samen aangetroffen met een iets meer ervaren bemanningslid.De reis ging naar Australie en New Zeeland.

We voeren in Sydney Australie onder een grote lange brug door.
Australie trok me niet zo er was toen nog weinig te beleven.

Toeter voor de vrede

16 november 2011 / / 0 Comments
/

 
Occupy Tilburg. Drie glanzende koepeltentjes pal voor het stadhuis. Met een waslijn met allerhande kreten. Met een aantal blijmoedig rondhangende mensen in poncho’s er omheen. En een bordje. Een fijn stukje bordkarton aan een lantaarnpaal naast ons eigen F1-raceparcours met de tekst: “Toeter voor vrede”. Zo lief! Lekker toeteren voor vrede. Onder de Kattenrug vandaan komen sjezen en de handpalm op het stuur drukken. Toet toet wereldvrede!

Bijna was Occupy Tilburg niet doorgegaan. De organisatie ondervond strubbelingen van juridisch-technische aard. Het was allemaal heel complex. Want de vergunningen waren niet tijdig aangevraagd. Zo lief, de ambtelijke procedures in drievoud opvolgen. Alle documenten voorzien van de correcte handtekeningen en in nette blokletters in de juiste kleur inkt aangeven dat je wilt protesteren om de heersende macht te onttronen. En dan maar hopen dat de binnenstadcoördinator toestemming geeft.

Onze eigen schattige subversieven. Ik zou ze willen knuffelen. Op ze af stappen en in hun wang knijpen en zeggen dat het hartstikke goeie jongens en meisjes zijn. Lieverds. Koetsjiekoetsjiekoe.
Wat zullen ze in spanning hebben gezeten. Gelukkig, ze mochten hun kamp houden. De plastic tentjes konden worden gekocht bij de Perry Sport®.

Ja. Dit is Tilburg. Hier worden de mensen ook best wel eens boos, maar het moet wel leuk blijven. Hier gooien ze ook weleens de knuppel in het hoenderhok. Maar niet te hard. Heilige huisjes, we schoppen ze voorzichtig omver. Kritiek? Prima, zolang je mensen maar niet tegen je in het harnas jaagt. Wat een fijne, gezellige stad.

Vraag dus tijdig bij het juiste loket je protestvergunning aan en toeter voor de vrede.

Bananarama Consultancy // Salami

16 november 2011 / / 0 Comments
/

Een drugsroes is een behoorlijk overschatte geestelijke toestand. Otto begrijpt niet waarom het zo’n populaire bezigheid is. Hij vindt het maar een duf gebeuren. Dat witte gruis in onopvallende plastic zakjes met van die randjes die je in elkaar kunt drukken zodat de inhoud vers blijft. Soms zijn die randjes voorzien van een rood lijntje en soms is dat lijntje groen. Een enkele keer is het randje blauw.
Otto weet niet wat de drugskartels daarmee willen zeggen, maar wel dat een drugsroes met zijn troosteloze scènes zoals geel uitgeslagen vrouwenoksels en losgebroken snorren niet zijn ding is. Dat stelde hij een aflevering eerder al vast, maar hij bevindt zich nu eenmaal in de drugsroes, dan vlotten de zaken niet zo – al denkt degene wiens hersens de roes ondergaan van wel. Ik ben een Groot Denker, bedenkt de president directeur grootaandeelhouder zich. Hij neemt zich voor als hij uit de drugroes komt, zijn eigen salami te gaan maken. Dat zal de mensen deugd doen, vermoedt hij. Verkwikt trapt hij het gas nog eens in. De snor schrikt zich een hoedje.

Hofnar van de ondergang (1)

15 november 2011 / / 0 Comments
/

Op een verder bijzonder onopvallende winteravond besloot Diederik dat hij het wel welletjes vond. Met de magnetronmaaltijd op schoot en een voorspelbare actiekomedie op televisie dacht hij bij zichzelf: Nee. Nee, nee, nee. Genoeg. Ik heb het gehad. Ik ben het leven beu. Ik stap eruit.

Met de vork schuin omhoog stekend uit de alras afkoelende kant-en-klaar spagetti zat hij even heel tevreden met zichzelf te zijn. Het besluit voelde voor hem ongewoon daadkrachtig aan. Zomaar, boem is ho. Hij zag er de zin wel van in. Dat hele leven, dat hem vanaf zijn geboorte maar een beetje opgedrongen was geweest, kon vanaf nu wel zonder hem. Ja, dit was beslist een prima besluit. Een topbesluit, al zei hij het zelf.

De actieheld staarde hem onvervaard aan vanuit de TV, maar Diederik liet zich niet van zijn stuk brengen. Minstens even onvervaard keek hij terug. Wat nou, jongen, dacht Diederik. Nee, dacht hij, niet zo introvert zijn nu, Diederik. Je hebt een topbesluit genomen, en die brutale hond in je TV mag daar best even van schrikken. “Wat nou, jongen !” riep hij luid naar zijn beeldscherm. De actieheld dook ineen, een kogel vonkte boven zijn hoofd. Net goed, dacht Diederik. “Net goed !” riep hij.

Onmiddellijk werd hij echter bevangen door een gevoel van leegheid. Een besluit zonder actie is natuurlijk maar loos gelul in de ruimte. Hij staarde naar de afstandsbediening naast hem. Resoluut zette hij de TV ermee uit. Zo. Stilte. De statische elektriciteit knetterde op de beeldbuis.

Zo makkelijk als de actieheld echter was verdwenen, zo hardnekkig was Diederik nog altijd in het leven. Ook de magnetronmaaltijd bleek niet weg te zijn. Wel afgekoeld. De vork hing inmiddels halfmast. Als een teleurgestelde Italiaan. De saus glom als de opnieuw stollende substantie die het was. Diederik’s maag knorde.

Hoe moest hij eruit stappen ? Dat kon natuurlijk niet zomaar. Diederik had het leven nu al gedurende enkele decennia lopen te verduren en een goedkoop einde leek hem wat abrubt. Episch en vervoerend moest zijn einde zijn. Een einde dat zingeving bracht in de kolkstroom van zinloosheid. Een spektakel, dat andere stervelingen als hem zou doen duizelen. Het mocht alleszins geen stilgestorven zwanenzang zijn. Een voorbeeld moest het dienen. Een van onbezongen schoonheid en lef. Een heldhaftige zelfdestructie, voor minder mocht hij niet gaan.

Zijn hondje liep kwispelend op hem af. Hij krabde aan Diederik’s been en bracht hem uit zijn gedachtenstroom. Met een schuin oog wierp hij een blik op de klok en beklaagde het zich dat het tijd was de hond uit te laten. De planning van zijn heldenepische ondergang zou moeten wachten tot Woef zijn plasje had gepleegd. Woef kwispelde terwijl het baasje zich met een klagerige kreun uit zijn luie stoel hief en naar de kapstok sjokte. Voor hij met de hond zijn huis verliet, zette hij nog even de kraag van zijn jas omhoog. Het was fris buiten, deze winter.

Dat is het leven (58)

15 november 2011 / / 0 Comments
/

Riksja in Singapore.

In Singapore was het ook heerlijk stappen.De vrouwen waren er erg lief voor ons zeelui.Als je een nacht plat ging en je moest tegen de morgen weer terug naar boord hing je overhemd gewassen en gestreken klaar voor je.Hoe ze dat flikte is me nog steeds een raadsel volgens mij deed de familie van de griet waar je mee plat ging snachts dat werk.En dan dat lekkere eten in Singapore sate aan een stalletje op straat.Heerlijke rijstmaaltijden voor een habbekrats.
En de fiets taxie een soort omgebouwde bakfiets waar ze voor liepen.
Het koste bvb 1 dollar om van het schip naar de haven te gaan.En als je halverwege de rit een halve dollar meer beloofde steigerde de man die voor de kar liep als een hengst in de lucht van blijdschap.

Singapore prachtig strand.
Singapore op straat een show met gevaarlijke slangen gezien.
Singapore een prachtig strand en goede bars en cafes.
Wij lieten ons als zeelui heerlijk rond rijden in een Riksja in Singapore.

Soms probeerde de bestuurder die voor de kar liep je einde van de rit meer te vragen dan vooraf was afgesproken.

Dan hoefde je maar een keer te zeggen we roepen er de Politie bij en hij hield het voor gezien want daar mede wilde hij niet geconfronteerd worden.Die politie trad erg streng tegen deze soort lui op.
Dus je betaalde nooit meer dan van te voren was afgesproken met de man die je vervoerde.
Er traden op straat ook allerlei mensen op die voor weinig geld met een aapje liepen en dat aapje maakte dan allerlei kunstjes.Zo was er een man met een hond een soort labrador en op de rug van die hond zat heel rustig een klein aapje dat hield een vlaggetje in zijn pootje en zwaaide er mee in het rond.De mensen vooral de zeelui gaven de eigenaar meestal wat klein geld.Ook zag ik ergens op de hoek van de straat een man met een grote houten kist staan.Er stond nog al wat publiek rond de man.Hij hield een heel verhaal en opende langzaam de kist.En daar lag een joekel van een grote cobra slang in hij had diverse slangen.Maar een slang was wel ruim 2 meter lang en ik denk ongeveer 20 cm dik.Er mochten 2 kinderen uit het publiek proberen deze zware slang op te tillen maar dat ging moeilijk.Het beest had volgens mij geen gif tanden of klieren meer en was zeer rustig.
Maar toen de eigenaar het die weer op een grote rieten mat voor zich had neergelegd en het dier met een rode lap toe zwaaide beet het dier zich in die lap vast
De gevaarlijke slangen als actractie in Singapore.

Dus net als bij het stieren vechten was dit dier niet verzot op een rode lap.

Amor fatalis

11 november 2011 / / 0 Comments
/

NULLUS LIBER ERIT,

SI QUIS AMARE VOLET.
No one will be free,

if he wishes to love

.

Je bent een onbezorgde meid, in de twintig. Het leven kabbelt lekker voort met beduidend meer ups dan downs. Al voelt dat niet perse zo — weinig jonge mensen weten op dat moment hoe gelukkig ze zijn. Het besef van geluk, dat komt later, als de stormen van het jonge leven zijn gaan liggen en je eindelijk zitvlees krijgt en rust in je kop, voor het stil staan bij de ware zin des bestaans.

 

Je wordt verliefd. De eerste weken ben je in hogere sferen. Het duizelt. Je loopt op de bergen van je gemoed waar zuurstof zeldzaam is. De ijlheid van de lucht maakt je licht in je hoofd. Het venijn sijpelt ondertussen door, druppel per druppel, in je kristallen universum. De man blijkt geen kopie te zijn van jouw vriendinnen. Hij praat niet veel. Hij doet dingen die je niet weet. Hij doet ook dingen die je weet en niet goed vindt. Hij leeft niet zo gezond als je zou willen. Hij is niet gezellig. Je verandert. Je fluit niet meer en zingt niet meer. Je bent gefocussed op die man.

 

Je minnaar houdt van je en vindt je geil, maar hij kan niet tegen jouw gezeur. Hij wil doen wat hij wil, wanneer hij wil en hoe hij wil. En als hij klaar is met al die dingen doen, als hij ergens een plekkie heeft in zijn tijd waar hij geen zinvollere vulling voor heeft — iets statusverhogends om indruk te maken op zijn maatjes bijvoorbeeld — dan wil hij naar jou toe.

 

In zijn dromen doe jij extatisch de deur open in een niemendalletje, en werp je je in zijn armen. Je sleurt hem naar de bank en begint ter plekke aan een woeste liefdesbetuiging. Je rukt zijn t-shirt eraf en trekt zijn broek naar beneden. Je gaat voorover buigen en laat hem je met wilde stoten nemen.

 

Hoe teleurgesteld is hij als jij daar staat, met je boze kop. Het is laat, je moet de volgende dag werken. Je laat hem met tegenzin binnen, je vraagt of hij een kopje thee wil. Je hebt je slaapattributen aan en sloffen aan je voeten. Na het kopje thee keert hij teneergeslagen huiswaards. Onderweg komt hij langs een bruisend café waar hij de rest van de nacht zijn onbegrip wegzuipt.

 

De liefde tussen man en vrouw gaat vaak niet over rozen.

« Older posts Newer posts »

© 2026 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders Noren — Up ↑