Aan het laden...Ik heb genoeg ellende in mijn leven
Alsjeblieft, voeg niks toe!
Ik heb genoeg verdriet, het een en ander op mijn lever
Ben soms de wereld zo moe.
In mijn persoonlijk leven
is er zoveel niet geweest
Zoveel aan schots en scheve
elementen op het feest
dat sommigen zeggen het leven is
Het mijne nog het meest.
Ik kijk alleen naar het journaal
om die jongedame die ik wil in mijn verhaal
Er gaat zo veel goed, er gaat zo veel goed
maar dat zit er niet in, omdat het schokken moet
Annechien, Annechien
Er is zo veel moois in de wereld
Alleen al omdat we haast elke dag
Annechien mogen zien…
Het voelt als een lege maag in mijn hart
Maar ik heb geen honger meer
als ik daar ooit iets dergelijks heb gehad
Want mijn hoofd en onbewuste
voedt zich steeds met het negatieve
En ik zal er steeds weer van lusten.
Het voert het onverteerbare
naar mijn schouders en mijn borst
Ik kan het niet verklaren, het is een
onlesbare dorst
Naar kwaad bloed in mijn keel
naar oud brood met een korst
Oud nieuws, oud nieuws
Wat is er goed in de wereld?
Nou, ik weet: inmiddels best wel veel…
(refr.)
Met haar frêle gestalte, haar vrouwelijk jongensgezicht
Haar prachtige huidskleur, stem als een gedicht
Ik versta meestal niets dan de kleur van haar klank
Ouders van Annechien, mijn eeuwige dank!
Voor iemand wie zelfs slecht nieuws opvrolijkt
Of in elk geval olijk 1maakt en lekker als een hoestdrank
mij ervan overtuigt: het is te doen, het is
zeer zeker wel mogelijk…
(refr.)
Annechien
Oorlog (5 en einde)
De secretaris betreedt het enorme kantoor met de ellenlange vergadertafel van de ultra agressieve steaketer van het oorlogsgebeuren. Zeg maar de aanstoker en de aansteker tegelijk.
Hij ziet geen spoor van het vlijtige bijtende baasje tot hij het bureau nadert en twee in schoenen gevatte voeten ziet liggen. Daaraan verbonden ligt verder het hele lichaam op de grond. Meteen verwittigt de secretaris de paleiswacht.
De rest behoort tot de routine. Zelfs het moordwapen treffen de onderzoekers van het parket aan: een Japanse porseleinen briefopener, bebloed maar ongebroken. Dit porselein is harder dan staal.
In het communiqué na afloop is nergens sprake van een samoerai.
Oorlog (4)
Het was geen klein bier om het virus het hoofd te bieden. De strijd was lang maar nooit wanhopig, al bleef de vijand doorgaans onzichtbaar.
Na het virus, de Rus, dus. Een zeer zichtbare vijand ditmaal, even gebeten als het virus: kwaadaardig, niet aardig. Hoewel niet gek, lonkt de waanzin. Misschien is dat het enige dat hemkan stoppen, of een kogel voor zijn kop. Hij heeft zowat alle touwtjes in handen. Als hij doorslaat, wie staat dan klaar om de touwtjes over te nemen? Stort alles dan zomaar in? Het valt te hopen.
Van het virus wisten we hoe het te meten om het te weten. Van die Rus weten we het niet. De verschillende deskundigen spreken elkaar net niet tegen. Een werkgroep of stuurcomité komt er niet. Heel voorzichtig halen we adem.
Normaal
Er zijn er genoeg in dit leven die alles krijgen zonder verzet
Hun lot stond in goud geschreven, maar die gaan vaak teleurgesteld naar bed.
Die gaan verder dan hun eigen bed kijken, wat en wie zij nog kunnen bereiken.
Ik beschouw het als wonderlijk
Iets zo zeldzaam, zo uitzonderlijk
Gebeurde het me maar elke dag, beminde…
Ik had het nooit in mijn bestaan, van het bestaan toch wel gehoord
Dus voor mij kan het niet op zichzelf staan
Het is enig in zijn soort
Overal gezocht, ver en in de buurt, maar het koortsige er nochtans niet uit verwoord.
(refr.)
Want vind je het normaal, zoals zij die zich niet inhielden
Zich volvraten als was het hun laatste maal
Begonnen met lichten van hun hielen…
(refr.)
Kon ik het maar normaal gaan vinden
Kon ik het maar normaal gaan vinden
Gebeurde het me elke dag, beminde…
Oorlog (3)
Einde van een vriendschap
Hij was het te bruin aan het bakken. Daarom besloot ik hem op te bellen, over een niet beveiligde niet rode lijn. Spionnen mogen best horen wat we zeggen.
‘Ha, die Thief. Alles goed? Ik heb het wel druk, heel veel werk’.
‘Toch zou je beter wat gaan vissen, Vladim.’
‘He, he, hoezo?’
‘Man toch, jij houdt bij je buren een zure inval. Je laat schieten op alles wat beweegt. Maar niemand mag volgens jou spreken van oorlog of invasie. Man toch, hoe bruin wil je het bakken! Ga toch vissen!’
De rest was voorspelbaar. ‘Wat, jij ook al, vriend? Ga weg!’ Waarna hij ophing.
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Reactietjes