Ik heb genoeg ellende in mijn leven
Alsjeblieft, voeg niks toe!
Ik heb genoeg verdriet, het een en ander op mijn lever
Ben soms de wereld zo moe.

In mijn persoonlijk leven
is er zoveel niet geweest
Zoveel aan schots en scheve
elementen op het feest
dat sommigen zeggen het leven is
Het mijne nog het meest.

Ik kijk alleen naar het journaal
om die jongedame die ik wil in mijn verhaal
Er gaat zo veel goed, er gaat zo veel goed
maar dat zit er niet in, omdat het schokken moet
Annechien, Annechien
Er is zo veel moois in de wereld
Alleen al omdat we haast elke dag
Annechien mogen zien…

Het voelt als een lege maag in mijn hart
Maar ik heb geen honger meer
als ik daar ooit iets dergelijks heb gehad
Want mijn hoofd en onbewuste
voedt zich steeds met het negatieve
En ik zal er steeds weer van lusten.

Het voert het onverteerbare
naar mijn schouders en mijn borst
Ik kan het niet verklaren, het is een
onlesbare dorst
Naar kwaad bloed in mijn keel
naar oud brood met een korst
Oud nieuws, oud nieuws
Wat is er goed in de wereld?
Nou, ik weet: inmiddels best wel veel…

(refr.)

Met haar frêle gestalte, haar vrouwelijk jongensgezicht
Haar prachtige huidskleur, stem als een gedicht
Ik versta meestal niets dan de kleur van haar klank
Ouders van Annechien, mijn eeuwige dank!
Voor iemand wie zelfs slecht nieuws opvrolijkt
Of in elk geval olijk 1maakt en lekker als een hoestdrank
mij ervan overtuigt: het is te doen, het is
zeer zeker wel mogelijk…

(refr.)

 
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.