Otto is op weg naar zijn moeder. Terwijl zijn monsterlijke bolide het asfalt stuk trekt, weerklinken binnenin de zoetgevooisde klanken van mysterious girl. De onvolprezen president directeur grootaandeelhouder neuriet mee. “Mammie”, denkt Otto, “ze heeft mij gebaard. Een superdirecteur bracht ze ter wereld. Een topceo; een mensenmens, bovendien. Die vrouw mag er wezen.” Deze wetenswaardigheden overdenkend, rijdt Big O de spitsstrook op. De spitsstrook is afgesloten. Dat weten wij door het groot rode kruis op het matrixbord recht boven de spitsstrook en het feit dat de spitsstrook, ondanks het overvloedig op andere weggedeelten aanwezige verkeer, verlaten is.
Afgezien dus van het assertief aanwezige autovoertuig van Duitse makelij van één der groten uit de eenmansconsultancybedrijvenwereld. Hij staat boven de spitstrook. Hij staat bóven stroken, boven wegmarkeringen, boven verkeersregels en Algemeen Plaatselijke Verordeningen in hun totaliteit. En dus, lieve mensen, dus koerst Otto verder, steeds verder de polder in om de vrouw die de grote directeur baarde, met een bezoek te vereren. “Ohohohooooo mysterious girl”
Bananarama Consultancy // Moeder
Vrouw die tegen bril omhoog piest
ING veroorzaakt nationaal boekhoudprobleem
Sinds een maand of wat ontvangen wij geen giroafschriften meer in onze postbus. Of liever gezegd: één keer tussendoor is dat wel gebeurd, de andere niet. Wat blijkt? Onze postbus is toen per ongeluk “afgesloten” door de post. Waarom? De post heeft geen antwoord. Deze actie heeft wel ten minste één vervelend gevolg gehad, namelijk dat de ING het afschrift dat ten tijde van de onbeschikbaarheid van de postbus gestuurd is retour kreeg. Is dat alles? zult u roepen. Ja. Maar dan met een spin off van heb ik jou daar.
Bij navraag ontdekken we, na veel gepuzzel met de helpdeskmedewerker, dat de meeste afschriften (niet allemaal, he, dat zou weer te simpel zijn) sindsdien door de ING naar ZICHZELF zijn geadresseerd. Naar een postadres van de ING zelf dus. Onze afschriften. Van onze zaak. Belangrijke dingen. Zonder ons te hebben verwittigd. Terwijl zij een vestigingsadres van ons hebben. Nu de oorzaak van het probleem opgespoord is denken we de zaak opgelost te hebben. Maar dat is buiten het kafkaëske van de Grote Bedrijven rekenen. We vragen de helpdeskmeneer om de daar terecht gekomen afschriften naar ons door te sturen. Kan niet. Wat daar is terechtgekomen zal daar eeuwig blijven, als onvervreemdbaar eigendom van de voormalige girale bank. We kunnen hooguit kopieën krijgen, à 5 euro per stuk. Mijn boekhoudprogramma, waarvan ik hierdoor besef dat het hopeloos verouderd is, eist giroafschriften met een officiële begin- en een einddatum. Die krijg je niet via online bankieren. Daar kun je zelf beslissen welke datum je intoetst, en gaat het alsnog mis omdat de ING zelf niet op datum print: de helft van de geldstromen van een afsluitdag kan op het oorspronkelijke afschrift zomaar op het volgende afschriftnummer staan.
– Doet u maar afschriften 10 tot 12.
– Dat zal niet gaan. Afschrift 11 is niet verschenen.
– Waarom niet?
– Dat zal wel door de schrikkeldag komen.
Mijn boekhoudprogramma zal echter onverdroten en eigenwijs naar afschrift nr. 11 blijven vragen, dat geef ik u op een briefje. We vragen de postbus weer als bezorgadres in te voeren. Dat gaat niet. Ze kunnen alleen het vestigingsadres van de Kamer van Koophandel overnemen, niet het correspondentieadres. Als we de afschriften weer naar de postbus willen, wat we graag doen, vanwege de belabberde bezorging van de afgelopen 5 jaar waardoor gansch de straat fijntjes op de hoogte van onze cashflow wordt gehouden, dan dienen we via ING.nl het verzoek tot adreswijziging opnieuw in te dienen. Hebt u dat ooit geprobeerd? Ik wel, toen ik de postbus als adres opgaf, zo’n 4 maanden geleden. Het betreft een online formulier van tig pagina’s, dat alleen werkt als je tot de juiste religieuze sekte behoort en bij elke nieuw pagina van het formulier precies het juiste gebed weet te prevelen. Anders vreet dat formulier jouw met zweet bloed en tranen ingetikte informatie telkens weer op en kun je van voren af aan beginnen. Zo houdt de ING ons lekker zoet en rennen we niet dagelijks de straat op om ongein uit te halen.
Het afschrift van deze week is ondertussen eveneens door de ING naar de ING gestuurd, en zal daar ook blijven. De uiteindelijke adreswijziging naar de postbus zal pas uitgevoerd worden wanneer de intermediaire wijziging (naar het vestigingsadres) bewezen gewerkt heeft, waarbij wij aantekenen dat het niet werken van dat adres (lees de ernstig tekort schietende postbezorging) de reden was dat we in eerste instantie een postbus námen. Lang leve de macht van de computer met zijn automatische systemen.
Dat is het leven (94)
Mijn 2e kroeg het Vosje in Best.
Ik noemde dit cafe het vosje ,omdat sommige van mijn vroienden wel eens zeiden hallo lowyke de vos.
Cafe het Vosje waar ik 3 jaren de scepter zwaaide.
Deze zaak heet tegenwoordig cafe de Dokus.Nu weet ik niet of de nieuwe eigenaar een Dokus is of misschien zijn huidige klanten zo heten wie weet..De kroeg stond aan de Sonse weg en werd hoofdzakelijk door de bewoners van het woonwagenkamp uit Best bezocht.Ik had daar geen moeite mee en heb altijd geweldig met deze mensen op kunnen schieten.
Ik had die kampers nu eenmaal binnen en ze waren voor mij goed ze verteerde goed en droegen mij op handen.
De Kampers waren mijn beste klanten.
Maar het kon ook gebeuren dat er een paar oude mensjes binnen kwamen en die bestelden wat te eten bvb een kop soep en daarna wilden ze nog een uitsmijter nuttigen.Toen zaten er wat jongens van het woonwagenkamp aan de bar en die raakte in gesprek met dit oudere echtpaar over koetjes en kalfjes allemaal heel vriendelijk en gemoedelijk.Tot op eens van die behoorlijk aan geschoten kampers tegen dat vrouwtje van 70 jaar zei ja mevrouw u vindt ons nu wel aardig maar houdt u ook van geintjes en humor.Deze oudere mevrouw zei daar op ja zeker ik kan wel tegen een geintje.Nou zei de dronken kamper toen tegen deze oude mevrouw dan zou u zeker wel eens een kamper willen pijpen en mag ik u dan heerlijk beffen.Deze mensen hebben hun soep betaald en zijn vertrokken.Ik zei tegen die kamper wat doe je nu je jaagt mijn klanten weg dit kost me omzet.Waarop de kampbewoner antwoorde geeft niks de kroeg is van ons schep maar op kastelein een rondje voor iedereen.Dat rondje bracht dus ruim 40 gulden op die had ik aan de uitsmijter van de oudjes nooit kunnen verdienen.Deze mensen beschouwden mijn kroeg als hun clubhuis.Was er het jaarlijkse Sintie feest dan kregen de woonwagenbewoners flink subsiede van de gemeente Best om dit feest te organiseren.Er kwam dan een Zigeuner orkest en er werd een flink speen varken aan het spit gebraden.
Ik heb weer een filmpje gemaakt.
Lente in de lucht. Boekenweek heeft als thema Vriendschap. Daarom ging Vers² (A.H.J. Dautzenberg, Tom Pijnenburg en Chrétien Breukers) op pad met een indringend gedicht van Piet Paaltjens. In Utrecht. Wie we daar allemaal troffen: Liesbeth Lagemaat (die op zoek was naar nog een ravissante jurk), de ouders van een Beroemd Utrechts Dichter, een zeer lieve (en goed lezende) zuster en een Occupydichter. En nog meer mensen. Oh ja… we kregen zelfs een geschenk… kijk zelf!
manager
Ton de Witte
Hofnar van de ondergang (21)
Alain vloekte. “Het is fokking koud, gast. Waar is dat huis van die sukkel ergens ?” Stan grinnikte. “Diederik ? Die heeft een flatje hier vlak in de buurt. Maar je moet even weten hoe je makkelijk aan zijn ingang parkeert. Vanuit zijn ooghoek zag hij Alain op diens horloge kijken. Het reflecteerde dof het grijzige buitenlcht. Zorgvuldig stuurde Stan Diederik’s straat in. “Zo. We zijn er. Pak de camera.”
Alain reikte op de achterbank en vloekte toen hij de camera uit zijn vingers voelde glippen. Geïrriteerd grabbelde hij het hengsel van de draagtas en trok de handcamera vanonder zijn passagierstoel terug tevoorschijn. “Camera, check. Kunnen we ?” Stan knikte glimlachend en opende zijn portier. Alain opende het zijne en al snel slenterden ze getwee naar de belingang van het flatgebouw, de camera bungelend om Alain’s schouder.
Woef blafte verrast en panisch bij het geluid van de bel. Diederik suste naar de hond. “Stil, dom beest, kappen nou. Ja, ik weet dat hier bijna nooit iemand aanbelt, wrijf het in. Rothond.” Woef kwispelde. Diederik drukte de deurknop in en opende zijn voordeur. Hij luisterde even om te horen of beneden de deur in het slot terugviel, een teken dat de heren zo wel de trap op zouden komen. Toen slenterde hij naar zijn woonkamerstoel terug.
Stan straalde bij binnenkomst en opende wijd zijn armen. Niet om zijn goede vriend te begroeten waar hij grof geld aan wou verdienen, maar om Woef. “Heee, ouwe rakker, kom eens hier !” Blaffend dartelde Woef rond de altijd onberispelijk geklede Stan, die hij goed kende. Stan knuffelde de hond.
Hijgend en zwetend kwam enkele seconden later Alain de kamer binnen. Hij haatte traplopen. Hij zag Woef en schrok. Hij haatte honden. Woef had hem ook gezien en begon grommend te blaffen. Slecht volk, leek hij te willen zeggen. Stan schoot in de lach. “Kom binnen, idioot,” wenkte hij naar Alain en knuffelde de boze hond nog een keer. Woef’s ogen volgden grommend de binnenlopende Alain. Hij was het hier niet mee eens. Stan gaf hem een tikje op de rug. “Rustig, beest.” Met de staart submissief hangend maar nog altijd zacht grommend liep Woef achter de beide heren aan de woonkamer in. Hij was het hier niet mee eens. Duidelijk niet, nee.
Het rode bolletje brandde en de teller begon te lopen. Diederik schraapte zijn keel. Zacht op de achtergrond hoorde je nog steeds Woef grommen. Alain zoomde in en gaf met zijn vrije hand het afgesproken teken.
“Hallo. Mijn naam is Diederik. En ik zie het leven niet meer zitten. Ik wil niet meer door. Het is op, over, uit. Ik hou ermee op. Helemaal. Ik zie geen enkele andere uitweg meer, ik wil niet meer verder. Dus ik wil zelfmoord plegen. Maar niet zómaar. Als het toch het laatste is wat ik d-“
“Stop,” zei Stan. “Stop, stop, stop, stop. Alain, stop. Diederik, stop. Opnieuw. Diederik, dit klinkt helemaal nergens naar. Het is geen datingvideo bij een relatiebureau voor grijze bingovrouwtjes. Overtuiging, Diederik. Komaan. Je wil dit toch ? Je wil dood. Zeg het. Voel het. Laat het ons voelen dat je het meent. Ok, go.”
Breien over de balk want de wol moet aan de rol. De rare gedachten begonnen weer te schreeuwen.
Woef gromde.
Diederik nam diep adem en begon opnieuw.
“Ik ben Diederik. Ik wil dood. Ik kan er niet meer tegen, ik wil hier niet meer zijn, ik haat mijn leven en het moet ophouden. Nu. Ik wil nu dood. Liefst nu. Maar n-“
“Stop, stop, stop. Echt, kom op, Died. Dit is niks. Opnieuw.”
Oeverstroming, mingvaas, hordeur in een spinnenweb.
Woef gromde nog steeds. Alain keek even zenuwachtig weg uit de cameralens naar de hond, die hem strak zat aan te kijken. God, wat haatte hij honden.
“Dit is een roep om hulp. Niet om mij te redden, want ik wil niet meer gered worden. Ik ben op, ik heb genoeg van het leven, ik ga ermee ophouden. Helemaal. Ik wil niet meer. Maa-“
“Stop, stop.” Stan krabte aan zijn voorhoofd terwijl Diederik en Alain zuchtten. Woef gromde.
Asbestos clouds in a blueberry sky. Een neerslag van verspild leven op de vloeren van de bus.
“Ik weet iets, denk ik. Zet die stoel eens naast het raam.” Diederik volgde de instructies van de regisseur netjes op. “Ja, dat is beter. Als je daar nou eens gaat zitten en heel depressief gaat zitten zijn. Gewoon, dat iedereen meteen ziét, voor deze jongen is het op, allemaal. Over, uit. En niets zeggen. Dan komt Alain met de camera op je af en loop ik ernaast, en ik vraag je hoe het gaat en zo. Ik denk dat we op zo’n manier veel duidelijker communiceren met de kijkers van dit filmpje.”
Diederik wou dat Stan en Alain weg waren. Laat ik maar doen wat ze vragen, des te sneller zijn ze weg, dacht hij. Advies als een lantarenpaal, als een homp brood op een treinspoor.
Neerslachtig staarde hij uit het raam. Onzin, alles was altijd en alleen maar zinloze onzin. “JA, ZO! Alain, go. Go go go,” riep Stan enthousiast.
Woef gromde.
Dat is het leven (93)
Cafe 2000.Roostenlaan eindhoven .
Mijn eerste kroeg in Eindhoven cafe 2000 hier sta ik uiterst links in het midden de vrouw die later mijn tweede vrouw zou worden.
Mijn Partner was Frans van de Ven de schrik van de kruidenbuurt.Hij kreeg op een gegeven moment Levenslang voor moord en nog wat duistere zaken en is in de TBS kliniq gestorven.
Er kwam alleen maar schorem en tuig uit de kruidenbuurt.Het was bijna elke avond knokken maar ik verdiende er goed de kost.Ik kon goed met dat volk opschieten.
In Woensel west waar ik woonde dachten ze dat ik een gouwe pik had.
En als kastelein kon ik als ik wilde elke avond wel een griet mee naar huis nemen.Want de vrouwelijke klanten wilden allemaal graag met de kastelein plat gaan waarom snap ik nu nog niet.Ik had er zelfs een aan de hand die vrouw was getrouwd en had volgens haar eigen zeggen een vrij huwelijk.Een keer per week mocht ze met toestemming van haar echtgenoot vreemd gaan.En hij mocht ook een keer per week vreemd gaan.En dat werkte goed voor de beide personen.Dus vervulde ik haar wensen een keer per week met genoegen.
Waar ik toen woonde in Eindhoven in Woensel West de beruchtste wijk van Eindhoven ging al snel het praatje de ronde die nieuwe kastelein die hier is komen wonen schijnt een gouwe lul te hebben.Men zei dit omdat ik ondanks mijn al iets oudere leeftijd nog steeds de grote vrouwen versierder bleek te zijn in hun ogen. Het derde jaar na mijn scheiding werd ik via de kroeg versierd door een vrouw die 10 jaar ouder was dan ik was.Nu heb ik nooit naar uiterlijk of leeftijd gekeken dus deze vrouw kwam bij me wonen.En ik kon en mocht doen waar ik zelf zin in had.Ze heeft me veel van mijn vrijheid gegund in die periode.Toen pleegde mijn partner Frans zelfmoord.En ik besloot ergens anders een ander cafe over te nemen.
Na enige tijd heb ik de cafe in Eindhoven weg gedaan en ben in Best een kroeg het Vosje begonnen.IK had altijd nog de hoop Jose mijn oude liefde nog ooit terug te zien.Maar het bleek dat ze allang in Duitsland woonde met een man en gelukkig gehuwd was.
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Reactietjes