KutBinnenlanders.nl

Maand: maart 2012 (Page 2 of 6)

Dat is het leven (96)

Mijn 3e kroeg

DE WEEBOSCH

IK heb 3 kroegen gehad en ben ook 3 keer gehuwd,het gezegde 3 keer is scheepsrecht is hier duidelijk van toepassing op geweest.

Ik trouwde in de White Chappel waar zelfs Elvis Presley ook gehuwd is.

De Little white Chapel .De huwelijksvoltrekking was net een toneel stuk met Lowy in de hoofdrol.

Je kon er costuums en muziekanten in huren en zelfs een emitatie Elvis kon je in huren. Zij had AOW en ontving voor mij nog een toelage omdat ik de jongere partner was van haar.Het op stap gaan deed ik nog regelmatig.En ook vreemd gaan ik kon maar niet wennen aan een vrouw.Ik besefte altijd dat ik mijn kleine Lowy niet alleen om te pissen had gekregen.
Mijn hersenen zaten volgens mij dan ook lange tijd in mijn onderbroek.

DeWeebosch bij Bergeijk

Ondanks dat ik niet gelovig ben opende ik mijn derde cafe recht tegenover de kerk.
Ik dacht als die dorpsideoten uit de kerk komen hebben ze vast dorst gekregen.Maar niks was minder waar.

En de Weebosch bleek nog erger te zijn dan Staphorst.Heel veel inteelt .In een straat woonden bijvoorbeeld 6 familie leden onder de naam de Backers.En iedereen deed het met elkaar.Er liepen diverse mongoliede kinderen rond.Ik heb er zelfs ooit een meisje van 14 gezien die geen oren had onbegrijpelijk wat daar zich allemaal afspeelde.De bewoners bekeken mij dan ook met de gedachten wat komt die stadse mens hier doen.

Arie-Wubbo op de barricaden voor Selexyz

Arie-Wubbo, zoals u misschien al wel weet sinds mijn kleine recensie van een tijdje terug, is niet iemand van de platgetreden paden. Dus als heel het land, tot zelfs haar dagbladenleveranciers toe, een boekwinkelketen loopt af te schrijven, staat er één entiteit, desnoods eenzaam op de barricaden. Omdat ik met de goedbedoelde achterliggende gedachte sympathiseer, en omdat óók van mij ooit een boekje bij de betreffende winkelketen terug te vinden was, plaats ik deze oproep door. Lees het, koop dat boek, en wie weet remmen we de rampzalige ramkoers richting ravijn wat af die deze winkelketen ingezet heeft. De muggen zeggen het immers ook: alle beetjes helpen.

Met toestemming overgenomen van Het Schrijfblok

Oei oei Selexyz…. (hoe een klein mens groot wil zijn)

Soms weet je iets en schrik je toch heel erg als je het nieuws keihard op je beeldscherm ziet staan. “Boekketen Selexyz heeft surseance van betaling aangevraagd en valt waarschijnlijk uit elkaar.” Ik las het online op BN De Stem. En ja, ik schrok. Ook al wist ik al lang dat het concern noodlijdend was. Normaal gesproken zou ik een kopje koffie gaan drinken om het te laten bezinken. En vervolgens overgaan tot de orde van de dag. Maar niet vandaag.

Selexyz Tilburg is mijn favoriete boekwinkel. En Selexyz als geheel is natuurlijk gewoon de mooiste keten van boekhandels die Nederland rijk is. Ik zou het doodzonde vinden als de winkel in Tilburg straks verandert in een kledingzaak, 1-eurowinkel of weet ik veel wat anders. Maar goed? Wat kun je doen? Een boek gaan kopen? Dat is nobel. Maar wat is veel leuker om te doen? Een reddingsactie. Natuurlijk! Daar ben ik Nederlander voor.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat Selexyz mijn boek ook verkoopt. Dat maakt een idee al bijna tot een plan. Na ongeveer twee seconden denken en wat sms-en met mijn uitgever, was ik eruit. Mijn boek Arie-Wubbo. De ultieme roadmovie (op papier) gaat Selexyz redden! Hoe? Heel simpel. Voor ieder exemplaar van mijn debuutroman dat de komende maand de toonbank overgaat – via welk kanaal of welke winkel dan ook – geef ik €2,50 aan Selexyz. Betaald uit mijn royalty’s en een bijdrage van mijn uitgever. Daarnaast krijgt Selexyz natuurlijk ook haar gebruikelijke marge. Dubbel lekker dus!

Een druppel op een gloeiende plaat? Tja… Veel beter dan helemaal niets doen, toch? Selexyz heeft, naast de vestiging in Tilburg, de mooiste boekhandels van Nederland. Scheltema in Amsterdam, Broese in Utrecht, Donner in Rotterdam en ga zo maar door. Ik kan dus niet anders. Ik moet iets doen. Noem het een poging van een individu om boeklezend Nederland van de ondergang te redden. Beter dan niets doen… Daarom: koop Arie-Wubbo. De ultieme roadmovie (op papier)! Het liefst (online) bij Selexyz. Maar ergens anders is ook goed. Koop het voor jezelf, als kadootje of voor een wildvreemde. Maakt allemaal niets uit! Zie het als een goede daad. Of een ondersteuning van wat ik tot een goede daad probeer te maken.

Het boek zelf? Ik zou natuurlijk niet bijster slim zijn als ik het als instrument zou gebruiken terwijl het niet de moeite waard is. De ultieme roadmovie. Compleet met een eigen soundtrack. Boekblad (welbekend bij alle boekhandels) noemde het ‘het meest opmerkelijke boek van 2011’. Daar kun je mee thuiskomen. Je doet dus niet alleen Selexyz, maar ook jezelf een plezier. En vraag je je af of die Miel Blok wel echt zo onbaatzuchtig is? Het enige dat de actie mij kan opleveren, is dat meer mensen mijn verhaal gaan lezen. Heel veel meer, hopelijk. Zodat ik een echt gebaar kan maken naar het boekenconcern waar kwaliteit altijd voorop staat. Lees, deel en doe. Om het met zijn allen tot iets ‘echts’ te maken.

Boekjes die we niet gaan doen

Met een stalen pokerface presenteerde ik gisteren in het Cultureel Café een viertal conceptkaften van boekjes die KutBinnenlanders.nl nog gaat uitbrengen. Gaan we natuurlijk helemaal niet doen. Was voor de humor om te lachen. Voor degenen die er niet bij waren – we zullen maar denken dat de switch van winter- naar zomertijd iets teveel gevraagd was – doe ik hier de kaftjes opnieuw. Kunt u ook even lachen om de humor om te lachen.

Filmvertoning in Gent: The Cement Garden

 
Aanstaande woensdag is het zover: de vertoningen van vijf volstrekt briljante films door het kunstenaarscollectief De Wolven van La Mancha gaan van start. Voor wie er bij wil zijn, het is in Gent en om half negen ’s avonds. Café Los Perros Calientes, voor wie het wil weten.

Nu wil de ellende dat ik er niet bij kan zijn. Maar als officiëel lid van De Wolven werd ik wel geacht minimaal één film op te leuken met een voorgedragen eigen werk dat op de film gebaseerd moest zijn. In pure compensatiedrang, aangezien ik bij geen enkele vertoning kan komen opdagen, schreef ik een gedicht voor élk van de vijf films. Hieronder leest u gedicht 1. En dan weet u meteen welke film vertoond wordt deze woensdagavond in het Gentse. Als u in de gelegenheid bent om te gaan, kan ik het u enkel sterk aanraden.

The Cement Garden

Vader weet precies hoe hij het wil
Moeder in de keuken
Vader’s wil is wet
Moeder ligt in bed
Wet when slippery
Barsten in het cement
Het hormonale bloed kruipt
 waar het niet gaan kan
De dromen van de ouders verwelken
Terwijl de kinderen spelen in het puin
En de vliegen smullen van de vaat
Mooi
Is het natuurlijke Kwaad.

HET BLOGBAL: NIEUWSWAARDIG OF NIET?

Het Blogbal is geweest en dat hebben we geweten ook. Van alle kanten is het jaarlijks terugkerend evenement (voor de leek: het antwoord van de Blogosphere op het Boekenbal) in blogs, tweets en facebookberichten besproken. Met een patroon dat, net zoals vorig jaar, zich kenmerkte door in eerste instantie (dezelfde avond of de dag erna) een aantal negatieve stukken die ermee de vloer aanveegden, vervolgens de beelden die boekdelen spraken (“goh, het lijkt wel of ze zich kostelijk amuseren”), waarna de stukken neutraler van toon werden zo niet lovend.



Wat dit jaar het grappigste was, was de actie van een normaliter lieftallige blogster die eerst een lovend stuk had geschreven, maar die de ochtend erna besefte, waarschijnlijk na het lezen van een paar negatieve verslagen, dat ze niet scherp genoeg was geweest en haar log met een laagje keiharde kritiek oversausde.

 

Op meer dan 50 logs (na de 59ste ben ik gestopt met spotten, een mens moet soms ook gewoon werken), is het Blogbal 2012 zodanig besproken door de online community. Geen slechte score. Wat ze te melden hadden was ook zeer opmerkelijk: er bleek HARDCORE PORNO op het Blogbal te zijn gedraaid – u leest het goed – in close up op een muurgroot scherm. Ook was, naast de nodige bobo’s de neus van de zalm van Blogland aanwezig, en was er de heuse uitreiking van een bloggersprijs, waarvan de stijl, begrijpelijkerwijze, niet in ieders smaak is gevallen, maar die toch, ondanks alles, werkelijk heeft plaats gevonden, en ook nog via democratische lezersnominaties. Bijzonder is zeker dat op het Blogbal niet alleen naar hartenlust is geswingd, maar ook ouderwets geschuifeld. Kom daar maar eens om bij het Boekenbal. Van dit alles is geen woord gerept in de gangbare media, die de rest van het jaar actief surfen om online nieuws over te nemen.

 

Vindt u dat niet opmerkelijk? Ik wel. In mijn optiek is bij dezen mijn beweegreden om het Blogbal tegen heug en meug te blijven laten plaatsvinden bekrachtigd: bloggers worden verzwijgt, genegeerd, onder het tapijt geschoven. We tellen niet mee. Daar is actief beleid over gevoerd. Afspraken in persredacties. Over het Blogbal berichten? Dat. Mag. Niet. Een potje gratis zitten schrijven voor Jan en alleman? “Dat pikken we niet”. Hoe spraakmakend bloggers ook bezig zijn, ze zullen worden doodgezwegen.

 

Dus werd er op 14 maart bericht over burenruzies in Amsterdam West, over ambtelijke fitties in Oost, over oud nieuws dat eindeloos herkauwd werd, maar over het Blogbal: geen woord. Collega bloggers, wees dus welkom met uw al dan niet zure stukjes. Hartelijk welkom zelfs. U schrijft er tenminste over. Het Blogbal is immers echt wel nieuwswaardig, al doet de gevestigde pers steeds meer alsof dat niet zo is.

Dat is het leven (95)

Varken aan spit.

Het feestvarken aan spit op het sigeunersfeest van de Sinties.
Bij de kampers in Best was elk jaar het Sintiesfeest.

Het was wel eens spannend als er iets broeide maar financieel ben ik geen dubbeltje te kort gekomen van deze bewoners het waren geweldige goed betalende klanten, dat kon je van de burgers niet altijd zeggen. Ze beschouwden mijn kroeg als hun clubhuis.In het cafe werd altijd van alles door de kampers besproken.Er werden wel eens opbrengsten van duistere zaakjes in mijn kroeg besproken.Maar toen ik na zes maanden eens op vakantie wilde en mijn vrouw de kroeg alleen open hield, hebben de kampers haar met veel respect behandeld.Geen enkele man heeft zich tijdens mijn veertiendaagse afwezigheid misdragen. En elke avond om klokslag middernacht als zij het café sloot vertrokken ze met de mededeling als er iets is bel ons maar en we komen het regelen. Eens gebeurde het dat er een boer uit de buurt in het café aanwezig was. Maar de goede man was in hun ogen een bietser die wel op hun kosten mee genoot van de vele rondjes die ze gaven maar hij zelf gaf nooit iets terug. Dat hebben ze de man op de volgende manier afgeleerd. Er gingen twee man naar buiten waar het vrij donker was en die hebben de man bij het verlaten van het café zijn boven- en onderbroek uit getrokken en hem verteld dat hij naar huis moest gaan .

Ze vertelden hem ook dat een bietser geen kleren nodig had. De boer is toen zonder kleren per fiets naar huis gegaan we hebben de gierigaard ook nooit meer in het café gehad.

Enkele jaren later heb ik deze kroeg verruild voor een grotere zaak in de Weebosch bij Bergeijk. Daar ben ik met haar een eetcafé begonnen. Tijdens een vakantie in de VSA zijn we toen gehuwd voornamelijk om belastingredenen.

« Older posts Newer posts »

© 2026 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders Noren — Up ↑