Ondanks enkele negatieve artikelen en cartoons over Twitter op deze site, besloot ik er toch eens een account aan te maken. Dit vooral op aanraden van mijn dochter Louise, die vond dat ik te veel mopperde, ook al deed ik dat altijd maar kort. Ze is altijd al goed met getallen geweest en rekende uit dat mijn tirades gemiddeld 122 tekens telden. Zodoende kwam ze tot de conclusie dat ik het beste op Twitter eens mijn gal kon gaan spuwen. En ik moet zeggen, wat een heerlijke website is dat! Zelfs ik, toch aardig op leeftijd inmiddels, weet mijn weg er inmiddels een beetje op te vinden, en het direct contact met de lokale politici kan ik ook erg waarderen.
Toen verscheidene individuen in deze mooie stad dan ook eind vorig jaar begonnen te mopperen over onbeschoftheid van deze of gene, en de Koningin zich bovendien recent ook uitsprak over de bedenkelijke beleefdheid van zich op internet bevindende burgers, was ik het aanvankelijk met hen oneens. Ook de opmerking van Hare Majesteit dat afstanden tussen mensen met virtuele ontmoetingen juist zouden worden vergroot, kon mijn goedkeuring niet wegdragen. Maar nu ik, met de huidige gladheid, mijn huis niet uit kan, merk ik toch maar weer dat onze lieve Koningin roerend gelijk had. Mijn dochter Louise, die onder dergelijke weersomstandigheden altijd voor mij de boodschappen doet, heeft namelijk een paar dagen geleden een lelijke glijerd gemaakt en haar heup gebroken. Maakt u zich niet ongerust, ze maakt het goed, en is inmiddels geopereerd. Maar nu zat ik toch mooi zonder boodschappen, en dat met dit koude weer! De buurvrouw wil mij best een beetje helpen, maar dat kan natuurlijk ook geen eeuwigheid duren. Ik krijg hier herinneringen aan de Hongerwinter van. Dat men een man die dit land na de Oorlog mee terug opgebouwd heeft, zo in de koude laat zitten, het is een schande, lieve lezers, dat mag u best weten! Ik uitte mijn zorgen op Twitter. En wat denkt u? Niemand, werkelijk helemaal niemand van mijn negen followers nam het initiatief om mij enige hulp te verlenen! Oók niet één van de mensen van die o zo sociale, linkse partijen. Dacht u nou echt dat deze mensen, die toch zogenaamd hun aandacht aan mij schenken, ook maar één vinger uitsteken om een oude man te helpen in deze tijd van nood? Niks hoor! Ik kreeg enkel een direct message van een niet nader te noemen CDA-gemeenteraadslid: ‘Geachte heer Kouwenhoven, ik kan www.albert.nl aanbevelen. Daar leveren ze uw boodschappen aan huis af. Wel duur, maar als noodoplossing?’
Meneer van het CDA, het leven is al duur genoeg voor ons ouden van dagen! Een beetje begrip en hulp voor ons, die kromgelegen hebben voor dat lekkere luie leventje in die pluchen zetels, zouden u zeker sieren! Bah! Zo ziet u maar weer, als de temperaturen dalen, laat dat schorriemorrie op het internet zijn ware aard zien. Ik heb er werkelijk geen woorden voor. Bah! Driewerf bah!

 
Louis Kouwenhoven
Louis Kouwenhoven
Geboren op 29 mei 1924 in Wijk en Aalburg.
Jarenlang docent Nederlands op een middelbare school in Bergen op Zoom.
Als vrijwilliger bij een club jongetjes leren voetballen.
Sinds mei 1991 woon ik op de Prof. Cobbenhagenlaan in Tilburg.
Groot liefhebber van jeu de boules.
Nog nooit een lintje gehad.
Ik hoop met mijn levenservaring (of 'rugzakje' zoals dat tegenwoordig afschuwelijkerwijze heet) ook uw leven te kunnen verrijken.