KutBinnenlanders.nl

Dag: 11 januari 2010

Slaag

Misschien
dat je er een probleem mee hebt, een vrouw die je iedere week klappen geeft. Maar
ik niet. Ik kan het plaatsen. Haar linker mag er wezen. Die is altijd precies
op maat. Op het puntje van het neusbot. Of recht op de aanhechting van de
onderkaak. Exact onder de kin. Ja, het is een pietje precies, mijn Marieke. Ze
raakt me zorgvuldig. In alle emoties lukt het haar om haar stoten accuraat te
sturen met een adembenemende beheersing. Waar anderen hopeloos de mist in gaan
met machteloos wild gegrijp, blijft zij rustig. Ze geeft me klappen met de
fijnste mogelijke motoriek. Nee, daar hoeft ze zich niet voor te schamen.

Ik incasseer ze. Niet met plezier, maar ook niet met tegenzin. Met niets, eigenlijk. Ik ontvang de slaag neutraal. Niet dat de eerste klap me niet verbaasde. Zo gek ben ik nu ook weer niet. We kenden elkaar net. Marieke vertelde dat ze binnen onze relatie graag met andere mannen wilde neuken. ‘Eén man doet het niet voor mij, Tom. Ik moet een hele hoop lullen in me hebben. De hele tijd. Anders voel ik me klein.’ Ik zei dat ik haar begreep en het gevoel herkende. Ik wilde ook met andere vrouwen naar bed. Er kwam een scherpe trek rond haar mond. Voor ik het wist lag ik onderuit met een gevoelloze kaak. Pijn kan iedereen uitdelen, maar een klap die gevoelloos maakt, is andere koek. Daar moet je wat kracht achter zetten. Mijn Marieke.

Ik was verbaasd van onze eerste klap. Later kond ik het plaatsen. Marieke is een zeer fijngevoelig instrument. Ze pikt de lichtste verstoringen op. Een psychiatrisch verleden en een leven bij een therapeut. En werkloos. En ze shag rokend. Ze heeft het als hypersensitieve vrouw niet gemakkelijk. Dat begreep ik toen. Ze legde het niet met zoveel woorden uit, maar ik kon het plaatsen. Ik kon het hokje aftimmeren en wegzetten. Daarna was het klaar. Ik heb ook het geluk dat ik de extremen ontwijk. Ik blijf altijd in de dalen, tussen de pieken. Grote emotionele uitingen raken mij niet. Ik filter ze weg. Ze vervliegen als alcohol. Ik kan niet lachen als een vriend de loterij wint, ik kan niet huilen als hij zijn vader verliest. Ik kan niets. Ik ben onder alle omstandigheden Zwitserland. Zo heb ik het heel fijn met Marieke. Zij deelt uit, ik incasseer. Een rolverdeling waar we ons beiden goed bij voelen. Ik ben een meester in incasseren, Marieke een fantastische uitdeler. Een complementaire relatie. Eén keer heb ik er iets van gezegd. Ze sloeg me –verrassend- met haar rechtervuist vol op mijn slaap. Toen ik bijkwam, zei ik: ‘dat moet je niet meer doen. Dat is gevaarlijk.’ Ze stompte me krakend op mijn neus. Mijn tussenschot is kapot, maar Marieke vindt het goed zo. Ze geeft er graag klappen op.

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑