KutBinnenlanders.nl

Dag: 18 januari 2010

Schaatsen (2)

De grote schrijver Ko te Let wachtte niet op antwoord. Hij vermande zich en vatte de koe bij horens. Hier moest het vet ergens staan, peinsde hij. Tussen de molton dekens. Waarom was hij in het bezit van vijftien molton dekens? Was hij vergeten hoezeer die zijn huid irriteerden? De grote schrijver wachtte niet op een antwoord. Het vet moest gevonden worden. Waar was de cementkuip met het vet en de schaatsen? Tussen de moltondekens, zoveel was zeker. Schaatsen in het vet bij de moltondekens, hij herinnerde het zich nog van de verhuizing.

Zo. Genoegd gelanterfant. Met één kordate armbeweging pakte hij een rood witte moltondeken tussen rechterduim en wijsvinger. Hij tilde de stof op. Ah jakkie molton. Die vieze stof. Ko gruwde van molton en zijn dekens. Hij had vroeger een molton rompertje gehad en dat was hem niet goed bevallen. En toch was hij in het bezig van vijftien exemplaren van het prikkende textiel. Het was een raadsel dat zich niet liet oplossen in een namiddag. Dat moest wachten. ‘Ik parkeer dit raadsel even.’ Hij tilde met een pijnlijk gezicht een andere deken op. Het viel hem zwaar. Het molton was stoffig en leek dwars door zijn huid te prikken. Hij liet de deken los en zuchtte. Zuchtte nog eens en draaide zich om. Hij liep naar het raam. De grote schrijver duwde de gordijnen opzij en keek naar buiten. Hij tuurde naar de glimmende straat onder hem. Het leek nog altijd niet te dooien. ‘Vadertje dooi geeft mooi niet thuis’, mompelde hij. Het lag dus in de lijn der verwachtingen dat het ijs op de stadsvijver er nog lag. Erger nog: dat mensen er nog op konden schaatsen. Zonder er doorheen te zakken. Zo volledig moest hij wel zijn, vond de grote schrijver. Hij had helemaal geen zin om te schaatsen. Dat gekras op het ijs. Hij kotste ervan. Het idee alleen al om met die ijzers in het ijs te gaan lopen steken, benauwde hem. De grote schrijver moest even gaan zitten. Een paniekaanval. Ook dat nog. Ko voelde met zijn rechterhand aan zijn voorhoofd en stond op. Voor de badkamerspiegel zag hij de rode vlekken op zijn langwerpige schrijvershoofd. Hij had zich teveel ingespannen. Ook dat nog. Zo is het geen doen, stelde hij vast. Hij wachtte tot zijn hoge hoofd weer zijn normale schrijverskleur had en schoot zijn jas aan. (Wordt vervolgd. Helaas geen illustraties van de erven Linda deze week. Die zijn met zwangerschapsverlof.)

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑