KutBinnenlanders.nl

Dag: 19 januari 2010

Schaatsen (3)


De grote schrijver Ko te Let sloop de trap af. Het was gehorig in het trapportaal, maar van hém zouden ze geen last hebben. Ko was altijd muisstil. Want hij had veel burgerzin. De andere bewoners van zijn flat hadden aan hem een fijne buur. Er kon altijd een groet vanaf. En soms een praatje. Mooi vond de grote schrijver dat, converseren met de mensen in zijn flat. Hij schoot ze dan aan bij de brievenbussen en vertelde hoe het met hem ging. Wat hij aan het schrijven was en op welke literaire avonden hij acte de présence had gegeven.

Hij wist niet of ze allemaal begrepen wat hij zei, want het waren natuurlijk geen grote schrijvers. Of lezers. Terwijl hij toch buitengewoon toegankelijk proza maakte! Hij wond zich er over op toen hij bij Greutzenbad voor de deur stond. Nu even rustig, fluisterde hij tegen de deur. De grote schrijver Ko te Let stelde zich op voor de deur van Greutzenbad. Hij keek door het spionnetje. Was daar wel iemand thuis? Het had weinig zin aan te bellen bij Greutzenbad als die niet thuis was. Voor zover hij het zag, kon hij het inderdaad beter laten. Greutzenbad leek er niet te zijn. De gang was leeg. Er zat niemand in de stoel. Wel stond de toiletdeur op een kier. Misschien toch een kans dat Greutzenbad thuis is, deduceerde Ko.

Klongelongtongtong. Het was een aanstellerig deurbeldeuntje vond de grote schrijver. Dan zijn eigen deurbel. Een beschaafd, ingetogen maar toch duidelijk fwwwwrrriiit. Maar dat geluid van Greutzenbad, dat kon niet. En dat voor een intellectueel. Greudtzenbad las alle grote schrijvers. De grote schrijver Ko te Let vond Greutzenbad ‘interessant en Vergaay-achtig.’ Ko kende Vergaay niet, maar had Vergaay wel hoog zitten. ‘Ja, Greutzenbad wist immers van de hoed en de rand in schrijversland.’

De deur ging open. Greutzenbad wreef met zijn linkerhand door zijn intellectuelenbaard. ‘Meneer Te Let, wat verschaft mij de eer.’ Ko legde uit dat zijn schaatsen zoek waren. Dat de noren waarschijnlijk onder vijftien moltondekens in zijn inbouwkast lagen, vertelde hij er niet bij. Greutzenbad zou wel denken. ‘Natuurlijk kunt u mijn schaatsen lenen! Ik pak ze even!’

Ko kreeg witte kunstrijschaatsen in zijn handen geduwd. Maat 42. De grote schrijver had op een paar stoere noren gerekend. Of anders ijshockeyschaatsen. Hield Greutzenbad hem hier voor het lapje? ‘Veel plezier!’. Greutzenbad gooide de deur dicht. Daar stond Ko mooi mee te kijken.

(Wordt vervolgd zolang de vorst nog aan de grond zit.)

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑