Maand: april 2014 (Page 2 of 4)

“Dan zien jullie er nog goed uit,” was het dubieuze compliment dat ons ten deel viel.
Halverwege. Halfweg, zoals de zuiderburen zeggen. En wat is er dan beter he, tja. Het gaat om hetzelfde woord, en ‘onze’ vervoeging klinkt enorm ouderwets. Lekker simpel en modern: halfweg. Half-weg.
Nog niet helemaal, maar wel half. Wij waren wel halverwege, maar nog niet half weg, dat was ongeveer het compliment wel. Wat een mens toch kan nadenken over taal. Zeker als je ligt te bekomen. Of bij te komen ? Waarbij dan ? En is dat een terugkeer van gáán ?

(meer)

Dat ik mijn derde bundel helemaal anders wou doen. Dat besloot ik. Misschien was het de zon. De wind in mijn haren. De lustig draaiende wielen van een fiets die niet meer naar de hoogste versnelling wil schakelen. Waar ik overigens nodig iets aan moet laten doen. Misschien had ik enkele pintjes op. Soms gebeurt dat wel eens. Maar toch. De derde dichtbundel moest iets heel anders worden dan de eerste twee. Die ook enorm van elkaar verschillen, dus dan blijft alles tenminste hetzelfde.

Een titel heb ik al. En die ga ik hier niet aan uw neus hangen. Wacht eerst maar tot hij af is. Goeie titel, hoor. Daar mag ik trots op zijn. Enfin. Het concept dat ik me, al fietsend in de zon in lagere versnelling met een beetje zingend bloed, bedacht, was om al mijn positieve gedichten te bundelen. Een supervrolijke dichtbundel te maken, kortom. In plaats van die cynische shit en romantisch-depressieve dwalingen. Een bundel waar de lezer elke bladzij blijer van wordt. Ja, dat moest het worden.

Thuis keek ik naar de kandidaat-gedichten voor de bundel. Ik blijk helemaal geen supervrolijke gedichtjes te hebben. Ja, één. En die druipt van de ironie. Althans. Ja, het hangt maar net af van hoe je ‘m voorleest natuurlijk. Je zoú het gedicht ook vrolijk kunnen lezen. Het zijn toch ook rare jongens he, die gedichten.

Ik moet u vooraf waarschuwen. Er zit een groot veiligheidslek in dit verhaal. Terwijl u leest, bij elk woord, loopt u een groter en groter risico (en groter en groter) dat het lek overspringt naar u. Wat kan dat voor gevolgen hebben, zou iemand die hier nog niet direct van geschrokken is, zich afvragen. En dat is nog best een goede vraag ook. Dat geef ik dan eerlijk toe. Ja, je kunt beter afdoende geïnformeerd zijn, immers. Ongeïnformeerde angst is een gevaarlijk goedje.

Eerlijk gezegd is het lek nog vrij nieuw, dus de gevolgen zijn nog niet volledig in beeld. Één persoon die dit verhaal las, die liep gewoon helemaal leeg. Was niet meer te houden. Bleef maar praten. Alles kwam eruit. Alle familiegeheimen, telefoonnummers, verleden PINcodes, ware schoenmaat, kortom, alles wat u eigenlijk niet wou weten. Het leeglopen heeft uiteindelijk vijf volle dagen geduurd en daarna was er niets meer over van de persoon in kwestie.

Nu is dat niet gegarandeerd. Sommige mensen die dit verhaal hebben gelezen, hebben als enige schade dat ze merken dat bij de derde alinea eigenlijk nog steeds niets verteld is. Dat als dat risico op een lek per woord zou toenemen, ze nu toch onderhand wel aardig de sjaak zijn. Toch stopt men niet met lezen. Met name één specifiek type mensen moet echt per se het verhaal tot het einde uitlezen. Die willen namelijk, koste wat kost, één ding weten.