Gisteren werd in Tilburg het Cultureel Café georganiseerd. En Johan van Tilburg kwam er zijn boek presenteren. Ja nou en, zegt u dan. Who the hell is Johan van Tilburg, zegt u dan. Wat moeten we hier nou weer mee, René, zegt u dan. Dat snap ik. Dus. Een onthulling. Die hele Johan van Tilburg he, die kent u stiekem wél. Ja, u kent hem. Alleen kent u hem onder een andere naam. Zegt Soul Food u iets ? Juistem. Hij. Hij is dus bij deze onthuld, exposed, ontsluierd: Soul Food = Johan van Tilburg = Soul Food. Dat mocht ik niet tegen u vertellen van hem. Doe ik lekker toch. En dat boek van hem he, dat is veel te dik. Als je dat onder je wiebelende tafelpoot wil schuiven, kun je de helft van die tafelpoot er eerst afzagen. Het is vuistdik, als je de vuisten van B.A. Baracus hebt. I pity the fool ! Maar het boek is, voor zijn dikte, heel netjes geprijsd. En als u het nu hiero bestelt, tilt de postbode zich er overmorgen al een breuk aan. U weet wel welke postbode. Die ene. Die altijd zo slinks naar uw vrouw gluurt. De schoft. Maar u zal ‘m leren. Weet u wat, u bestelt meteen TIEN van die boeken. Zo leert hij het wel af. Kutpostbodes.