Aan het laden...“Jij moet………. Ja en dan, uiteraard, wel het liefst op mijn manier!”
Acuut gaan mijn nekharen overeind. Ik krijg extreme jeuk, bulten, smetplekken, niesaanvallen, rooie uitslag, eczeem, mijn ogen beginnen te branden en gel…ijktijdig door hun kassen te rollen en er ontstaat een weerzinwekkende en nagenoeg onbedwingbare noodzaak tot schoenen uitschoppen en zo diep mogelijk met de hakken in het zand te gaan.
Mijn nichtje Elianne, 4 jaar, zegt mij op mijn verjaardagsfeestje “Jij moet afvallen tante Wendy!” Heel serieus klinkt ze.
Het is aandoenlijk, het raakt me. Wanneer zij mij zo aanspreekt kan ik het – bij uitzondering – wel hebben. Misschien ben ik stiekem ook wel te verbouwereerd om te beseffen dat ik allergisch ben voor dat woord. Kinderen hebben daar vaker een talent voor. Wanneer naïeve eerlijkheid het wint van het verstandelijk beredeneren. Het lieve kind komt me ook niet vertellen hoe en wanneer, slechts dat het heeeeeel hard nodig is. En ik geef haar gelijk.
Anders is het in het geval dat iemand die mij amper kent, besluit dat er één oplossing is voor mijn probleem. Wat nu eigen inbreng? Wat nu: doe wat jij voelt dat goed is? Vertrouwen op wat jij kunt en weet… en als je het even niet weet, schroom niet hulp en steun te vragen bij iemand waar dat voor jou goed voelt. Niks daarvan.
Tjakka! Hier is de oplossing en als je dat niet aan wilt nemen, dan vertoon je vermijdend gedrag, maak je excuses voor jezelf, wil je niet geholpen worden, heb je wellicht DE knop nog niet gevonden. Ja die knop, die moet je nog omzetten… en dan zul je vanzelf zien dat mijn oplossing ook dé oplossing is. De enige en allerallerallerbeste oplossing. Want je weet, je bent nu een tikkende tijdbom, echt waar!
Knalboem, daar komt ie, homing missle recht in mijn allergie.
Mijn neus begint te kriebelen. Er ontstaan heuvellandschappen van bulten over al mijn ledematen. Ik probeer mij te focussen, maar mijn blik wordt almaar waziger. Ik voel hoe er kleine rookwolkjes aan weerszijden uit mijn hoofd willen stomen. Ik sla mijn armen over elkaar om te voorkomen dat mijn handen zich tegen mijn oorschelpen willen drukken en adem even diep in, tel 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-17-28-45-78-101
Ja, het is absoluut goed bedoeld. Daar is geen moment twijfel over. Toch blijft het oprecht moeilijk voor mij om niet meteen een verdedigende houding aan te nemen. Ik heb in de basis respect voor iemands denkbeelden en ideeën. Dat is echter nog weleens in strijd met: Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. En wat is dan de gepaste reactie wanneer die ander mijn denkbeelden en keuzes als voetmatje gebruikt? Wat natuurlijk gemakkelijk te beargumenteren is met een gedachte als: “Kijk dan zelf, hoe je er heb er een potje van gemaakt!”
Ik merk dat ik bij dit soort situaties steeds meer plezier heb van mijn NLP-opleiding. Het maakt het mijn gesprekspartner steeds moeilijker mijn spirit te breken en mij met strike 1-2-3 uit het veld te slaan. Een ander mág vinden dat ik dom bezig ben. En ik mág daar andere ideeën over hebben. Ik kan een ander prima gelijk geven, wanneer het de strijd niet waard is, of wanneer we het toevallig ergens over eens zijn. Ik kan ook prima mijn eigen keuzes maken en mijn eigen hulpbronnen aanroepen. Het is mogelijk dat ik af en toe flink op mijn bakkes ga… dan sta ik weer op en dan heb ik weer een hoop geleerd. Ja, natuurlijk doet dat soms zeer en zou het weleens makkelijker kunnen zijn als een schaapje ‘de anderen’ te volgen. Feit is dat ik geloof dat een beslissing over mijn leven alleen iets waard is, als ik deze zelf maak, voor mezelf.
De beslissing over mijn gewicht en het gewichtsverlies wat ik nastreef, heeft dan ook alles te maken met mogen. Zelfbeschikking. Ik mag beter voor mezelf gaan zorgen, ik mag andere keuzes maken, ik mag doen wat voor mij goed voelt. Ik mag mijn NLP-examenopdracht inzetten om hier patronen in te ontdekken en te leren hoe sommige anderen op eigen kracht het doel bereikt hebben wat ik wil bereiken. Ik mag daarin een rode draad ontdekken.
Ik zie alleen kansen en mogelijkheden!
Vervluchtigd in de tijd.
Zonder zorgen weer begonnen.
En ook belangrijk,
zonder spijt.
Met plezier,
nochtans te over.
Denk ik voor nu een keer
aan mij.
Geloof maar wat je wilt geloven!
Verdwaal ik? Zwerf ik?
Vogelvrij!
Geef een reactie