KutBinnenlanders.nl

Dag: 29 augustus 2012

Hofnar van de ondergang (39)

De koffie pruttelde. Diederik keek moe. De wallen groefden zich onder zijn ogen. Nathalie grinnikte.

“Ik hoef niet eens vroeg op te staan, maar ik sta met jou mee op. Besef je dat wel ?” Ze plantte een glas sinaasappelsap voor hem neer. Hij keek haar ledig aan.

“Dat vraag ik je toch ook niet,” mompelde hij. “Ik wou zelf nog niet eens opstaan.”

“Ah, maar lieverd, vandaag is écht de eerste dag van de rest van je leven.” Neuriënd schudde ze de pan waarin ze een ei aan het bakken was.

“Ik ben anders al even helemaal niet zo blij meer met dat leven. Het mag wel eens ophouden,” gromde Diederik, de kater bonkend in zijn hoofd.

“Maar vanavond ga jij voor het eerst los als schrijver,” sprak ze monter. “En het gaat je leven veranderen. Hier was je al die jaren naar op zoek.”

Diederik keek haar meewarig en ongelovig aan. “Jij bent anders de enige die ooit begonnen is over dat hele schrijven. En je hebt nog nooit iets gelezen dat ik geschreven heb – nog geen boodschappenlijstje. Hoe weet jij in vredesnaam of ik wel een schrijver ben ? Ik was gisteren op pad, en er kwam niks uit me.”

Ze schakelde de radio aan en er kwam een, voor Diederik op dat tijdstip, volstrekt ongepast vrolijk Caribisch plaatje uit. Hij trok een diepe fronsrimpel in zijn hoofd en wachtte ongeduldig op zijn koffie. Het apparaat pruttelde lustig voort, zich niets aantrekkend van zijn ongeduld. Diederik voelde zich spontaan weer moe. Hij wou nog in bed liggen, met Nathalie in de armen. Moedeloos zeeg zijn hoofd neer op zijn armen. De geur van het vruchtvlees van de sinaasappelsap prikte in zijn neus.

Buiten op een van de naburige garagedaken spookte een kat rond. Diederik keek ernaar, zijn gezicht grotendeels verhuld in zijn armen, de wallige ogen er net bovenuit turend. De kat snuffelde wat hier en daar, en sprong toen behendig op een ander dak. De kwiekheid van de sprong wekte jaloezie op bij Diederik, die zich amper in staat voelde rechtop op de keukenstoel te blijven zitten. Waarom dronk hij dan ook zo veel ? Even overwoog hij dat hij dronk als een halfslachtige poging vroegtijdig het einde van zijn leven in te mogen luiden. Als alcohol maar half met je deed wat de media erover meldden, waarom had gisteravond dan zijn uitwerking gemist ?

De dampend hete koffie werd, opgewerkt gepresenteerd, voor zijn neus neergeplant. Hij staarde naar de nacirkelende donkere vloeistof en de waarschuwende halftransparante dampwolken. De koffie was duidelijk nog heet. Hij overwoog of zijn behoefte aan caffeïne groot genoeg was om zijn gehemelte te verbranden. Hij besloot er tegen en nam een voorzichtige slok van de sinaasappelsap. Meteen kreeg hij antiperistaltische neigingen, sprong van de keukenstoel op en spurtte naar het toilet. Met niet mis te verstane luide hurrrrrkkkkkh-geluiden spuugde hij zijn gal over de verleden avond.

Terug aan de keukentafel, opnieuw op zijn armen rustend, aaide Nathalie over zijn bol. “Arme lieverd,” sprak ze. “Ik moet er helaas zelf zo vandoor. Of eigenlijk moét ik er niet vandoor, want ik hoef vanmiddag pas te werken, maar ik ga even weg, zodat je je ding kunt doen. Verras me, vanavond.”

Ze drukte een zachte kus op zijn voorhoofd en liep neuriënd, met een sierlijke zwaai haar jas van de kapstok meegritsend, de deur uit.

Diederik bleef stil voor zich vooruit staren naar buiten. De kat was allang weg. De zon probeerde voorzichtig door de ochtendbewolking heen te piepen. De wolken waren niet overtuigd. Na een tijdje merkte hij dat de koffie niet meer dampte en probeerde zacht een slokje. De koffie was koud. Met een vies gezicht maar een onstuitbare behoefte werd het kopje leeggeklokt. Daarna sjokte Diederik naar het koffieapparaat en pakte de kan. Dit zou een heel, heel lange ochtend worden.

 

Bananarama Consultancy // Signaal

 
Otto maakt zich zorgen. Nog steeds doet hij niet zijn eigen dingetje. Hij weet niet hoe. Van de tandarts tot de bakker; iedereen doet zijn eigen dingetje, maar hij, de bijna-geniale president directeur grootaandeelhouder weet niet hoe zijn eigen dingetje te doen. Of zelfs maar waar zijn eigen dingetje te vinden is. Hij zou willen dat zijn eigen dingetje een signaal afgeeft, zoals sommige sleutels doen als ze zoek zijn en gevonden willen worden. De mensen zeggen wel: ‘Het is belangrijk lekker je eigen dingetje te vinden.’ Maar hoe en waar dat eigen dingetje gevonden kan worden, vertellen ze er niet bij. Tot grote frustratie van Otto. Die wil dus ook gewoon zijn eigen dingetje. Heel graag, zelfs.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑