KutBinnenlanders.nl

Dag: 23 augustus 2012

Hofnar van de ondergang (36)

Richard keek verveeld voor zich uit. De politicus die tegenover hem in detail uiteen zette wat voor grote baten het verhogen van de kansspelbelasting in dit land met zich meebracht, ging onverstoorbaar met zijn monoloog voort. Richard streek over zijn snor.

“Het is een rare boel, Ries,” had de ingehuurde detective voor zich uit gemompeld. Een wat oudere rot met halflang hippie-haar en geelbruine sjekkie-rook vlekken op de vingers, en barsten in zijn lange, uitstekende lippen, maar wel een die altijd op gedegen en vindingrijke wijze wist te achterhalen wat weinig anderen konden ontdekken. Als Richard het gezicht van zijn journalistiek nog redelijk aanzien genietende talkshow was, was deze man de stilletjes snuffelende speurneus erachter.
Dat hij dus geen steek verder was gekomen met het onderzoek naar de mensen achter de zelfmoordveiling, was geen goed teken.

“Degeen die de URL heeft geclaimed, heeft het ene schimmige bedrijfje na het andere gewend, duidelijk om zichzelf zo moeilijk mogelijk traceerbaar te maken.”

Richard had hem ongelovig aangekeken. “Komaan, Bas, niemand is tegenwoordig nog moeilijk traceerbaar. We leven in een van de meest transparante tijdperken in de totale geschiedenis van de mensheid. We publiceren wat we gegeten hebben, waar we werken, wie we als onze vaste neukertjes beschouwen -“

Heupertjes, Ries,” onderbrak Bas hem. “Zo schijnen ze dat tegenwoordig te noemen. Ja, ik vind het ook drie keer nergens naar klinken, maar je moet wel een beetje bij de tijd blijven.”

Richard rolde met zijn ogen. Weer een neologisch-conservatieve kutterm van die bekrompen kutjeugd van tegenwoordig. Heupertjes, hoe komen ze er toch generatie na generatie weer op. Nou ja, goed. Hij zal het maar een paar keer on the air zeggen, dan ligt hij meteen weer goed bij de huidige generatie en blijft hij zijn concullega’s op andere zenders een stap voor. Hij knikte zijn gebruikelijke ‘ga door’ knik en streek over zijn snor.

“Zoals ik al zei, Ries, het is een rare boel. Ik ga hem nog wel vinden hoor, die jongen achter de website, maar dat hij technisch wel wat kan, dat is me alvast duidelijk. En ik heb ook een negatori gekregen op dat bod dat je me liet doen.”

Richard haalde zijn wenkbrauw verbaasd op. “Zeiden ze daar nee op ? Wat zeiden ze precies dan ?”

Bas haalde zijn knokige schouders op en rolde een sjekkie. “Dat we heel erg bedankt zijn voor ons bod, maar momenteel niet bij de tien hoogste bieders horen, en dat ze dus niets voor ons denken te kunnen betekenen.”

Richard krabde aan zijn kin. Hij had bij de producenten ettelijke duizenden euro’s los kunnen krijgen als onderzoekbudget, en dat bijna geheel als bod laten indienen. Er was niet gehapt. Was dit nu één grote grap, of waren er echt hogere bieders ?

Bas likte langs de gomrand van zijn sjekkie. “En dat appartement van die Diededinges levert ook niks op. Ik heb daar al drie dagen een mannetje tussen de andere sluipschutters liggen, maar zelfmoordmans laat zich er niet zien. Er zijn er al enkele vandoor. Geen geduld meer tegenwoordig, die fotograafjes. Paar daagjes in de bosjes kamperen en ze mekkeren al. In mijn tijd -“

Richard wuifde de anekdotische zijsprong direct weg en streek nog eens over zijn snor. Het was al met al een uiterst bizar verhaal. Een website, met veel tamtam aangekondigd, waarin iemand zelfmoord zegt te willen plegen en mensen mogen bieden op hoé. Een webmaster die zich onvindbaar in de krochten van het internet verstopt heeft. Zonder geaccepteerd bod was er ook geen bank- of creditcardnummer te checken. En de hoofdrolspeler was, hoewel hij aanvankelijk snel gevonden was, plots van de aardbodem verdwenen.

Hij pakte zijn mobiel en belde zijn assistente. “Natas, met Richard. Vraag eens even bij de gebruikelijke PR bureaus na, informeel zoals gewoonlijk, of een van hen hier een viral geintje aan het flikken is voor een of ander bedrijf. Ja, dat gedoe met die zelfmoord ja. Okee, dankjewel meid.”

Bas stak zijn sjekkie aan. “Het is een rare boel.”

“En zo,” grapte de politicus, Richard in zijn gedachtengang storend, “brengt dit kansen voor iederéén mee, begrijpt u wel?”

Ja ja, dacht Richard. Ondertussen worden we allemaal keihard in onze reet geheupt.

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑