Het spel is op de wagen, Otto weet het zeker. Hij zit achter zijn bureau en wacht dus af. Dus. Ieder moment nu, kan het beginnen. Hij tuurt nerveus in het rond. Business as usual. Or so it seems. Not dus. De mensen om hem heen. Ze doen gewoon hun werk. Praten. Bellen. Typen op hun toetsenbordjes. Met hun vingertjes. Doodgewoon. Alsof er niets aan de hand is. Otto weet beter. Veel beter.
Het Spel. Is op de Wagen.
Hij staat op en loopt voorzichtig langs de kantoorplant. Zo onopvallend mogelijk tuurt hij in het bladerdak van dit stuk flora. Als hij er voorbij is, draait hij om en loopt er weer omzichtig langs, een snaakse blik werpend op het gewas. Ja ja. Een plant. Dat kunnen er wel meer zeggen.


Geef een reactie