Ik droomde over een bank.

Ik volgde de golvende lijnen en bezag het soepele leer van nabij. Een ondefinieërbare maar prettig aan de ogen aandoende kleur. Het bezat een enorme aantrekkingskracht die mij uitnodigde om te gaan zitten.

Ik gaf mij over aan de aantrekkingskracht, en ging zitten. Eerst voorzichtig op het randje. Ik voelde het leer langzaam ingedrukt worden door mijn gewicht, aanpassend aan mijn lichaam. Het koele leer tegen mijn blote billen aan. Ik voelde een drang om dit gevoel uit te breiden en schoof helemaal naar achter totdat mijn rug tegen de leuning aan kwam. Ik wil gaan verzitten, maar de bank houdt mij gevangen in het stroeve leer. Een stevige maar tegelijkertijd een liefdevolle omhelsing van mijn bank. Wat een gevoel, wat een extase! Dit kan niet beter worden! Jawel! Dit kan wel! Ik laat onder protest van de bank mezelf naar opzij zakken en til mijn benen omhoog totdat ik geheel op mijn zij op de bank lig. Met een laatste kracht inspanning met stevige tegendruk van de bank draai ik opzij. Ik lig nu op mijn zij, en mijn bank heeft zich berustend weer aan mijn lichaam aangepast. Ik voel hoe mijn tepels hard worden, als kleine lustknoppen staan ze fier overeind. Tussen mijn benen begint het vochtig te worden. Ik begin te wiebelen, maar mijn bank houdt mij strak op mijn plek. Ik wil het koude leer op mijn tepels voelen! Ik win de worsteling met de bank en voel het heerlijke koude leer tegen mijn tepels. Ik ga met mijn hand tussen mijn benen en beweeg die daar ritmisch heen en weer, waardoor mijn tepels ook heen en weer gaan schurend langs het leer van de bank. Ik begin te verlangen naar een orgastisch hoogtepunt die ik al snel beleef daar op mijn bank. Ik lig daarna nog na te genieten met rillingen die langs mijn lichaam gaan. De bank die vormt geen oordeel, maar vormt zich alleen naar mijn lichaam, ondersteunend en verkoelend.

Zo lig ik daar. Naakt. Dromend op mijn bank.

 
Miriam
Miriam
Zwelgend in (zelf)beklag, schrijft ze van zich af.