Maand: oktober 2011 (Page 6 of 7)

Handen grepen onder zijn armen. Bettina hees Cees omhoog en zette hem in de stoel. “Onze grote reportervriend hier was zo ongeveer achter je geheim, trouwens. Ik doe je dus een plezier door hem meteen ook te liquideren. Deze is extra, zeg maar. Alle andere moorden waren expliciete opdrachten van bovenaf, inclusief de boodschappen die erbij hoorden. Ik stelde geen vragen, het grotere plan erachter werd me eigenlijk bij jouw naam pas duidelijk. Wel ont-zettend irritant, dat chinees de hele tijd. Ik heb een boek moeten lenen uit de bi-“

Cees mompelde zacht: “J-je h-h-hon-n-d ?”

Bettina keek hem verrast in de ogen. “Zozo, je herstelt vlot. Ik heb je misschien toch nog een te lage dosis gegeven. Maar je zult toch nog niet meteen je motorische functies terugkrijgen, dus wat maakt het uit. Heb ik nog een beetje aanspraak.” Neuriënd liep ze de badkamer binnen.

“Die – uhhnf – hond was, net als mijn man, maar een camouflage.” Cees zag uit zijn ooghoeken dat Bettina de bloedende Albert vrij ruw van de douchevloer tilde. Die kermde hard en bevestigde zo voor Cees dat hij nog niet dood was. Er was misschien nog een kans ! Als hij nu maar…. Voorzichtig probeerde hij zijn vingers te bewegen. Enkel zijn pink bewoog. Minimaal zelfs maar. Maar het was alvast iets. Hij probeerde zich te concentreren.

“Vrese- oef – lijk beest.” Bettina liet Albert los op het tapijt, waar hij met een doffe klap op neerplofte. “Constant dierenartskosten aan, met die poten van d’r. Maar wel een mooi alibi om heel de stad door te kunnen komen zonder dat iemand het verdacht vond dat ik ergens in de buurt was.”

Ze liep nog eens de badkamer in en kwam terug naar buiten met een plastic zak en haar pistool. De zak legde ze naast Albert neer. Het was een transparante zak. Vol met bamboepennen.

“Mijn man was iets moeilijker te lozen dan die hond. Dat zou wat té verdacht zijn geweest. Gelukkig dat hij een hobbyvisser is. Het zal even duren voor ze hem terugvinden.”

Ze draaide langzaam de geluidsdemper van haar pistool af. Cees voelde meer en meer gevoel in zijn vingers terugkomen. Zweetdruppeltjes van de spanning en inspanning parelden op zijn voorhoofd. Nog éven… nog éven…
Resoluut stond Bettina op en liep naar Cees. Ze greep zijn hand en plantte er het geweer in. Met haar gehandschoende handen sloot ze Cees’ vingers om het handvat en keerde zich om. Ze tilde Cees’ arm op en richtte haar geweer op Albert.
Albert keek wanhopig naar het geweer dat op hem gericht was. Hij had zijn handen aldoor op de pistoolwonde gehouden maar nu strekte hij één bebloede hand richting Cees en Bettina. Met pijnscheuten die door het bot gingen probeerde hij te zeggen, “alsjeblieft…”

In het nachtduister klonk een schot. Bijna direct erna klonk nog een slot. Enkele minuten later maakten haastige damesschoenen zich schaars. Bijna een kwartier lang daalde er rust op de balustrade neer. Het zou, met sirenes, zwaailichten en hordes politieschoenen, de laatste rust in het appartementencomplex zijn die die nacht.

Nogmaals vormden Bettina’s handen een vierhoek. Ze overzag de scène met een ontevreden blik. “Het is ergens jammer, dat de cultuurkiller uitsterft. Decennia lang hebben jullie prachtwerk geleverd. In de jaren van ‘vrije cultuur’ hebben de killers de stem van het volk in bedwang gehouden. Met finesse, onopvallend. Sommigen, zoals jij, door de geloofwaardigheid van culturele instituten om zeep te helpen. Anderen met de dictatuur van de gezelligheid – ‘kunst is leuk, maar het moet wel gezellig blijven’, dat idee. Vakmanschap, maar helaas van een andere tijd. Je bent niet meer nodig, Cees. Je bent een fossiel.” Met een kreun hees ze haar zware lichaam uit de stoel. Het zitvlak bolde langzaam weer terug omhoog.

Cees merkte dat hij lichtjes met zijn hoofd kon bewegen. Draaien kon hij het nog niet, maar zijn blik kon nu beter de bewegingen van Bettina in de ruimte volgen. Ze bleef haar monoloog voortzetten. Het viel hem plotsklaps op dat ze volledig accentloos Nederlands sprak. Hij verwonderde zich dat het hem nu pas opviel.

“Moslimterroristen die schrijvers en tekenaars in hun broek doen schijten van angst. Politici die de geldkranen van de cultuur dichtdraaien. Media en opiniemakers die de geloofwaardigheid van het kunstenaarschap ondermijnen. Het volk ziet de kunstenaars nu als uitvretende paria’s, die enkel volledig onbegrijpelijke dingen maken voor bakken vol geld. Die met varkensbloed de muren bekladden. Die lompe en lelijke abstracte hompen metaal, of kabouters met een dildo in de publieke ruimte neerkwakken en vrolijk fluitend met gevulde zakken weglopen.” Ze keek in zijn drankkast en haalde er met een vies gezicht de cognac uit. Rook even onder de dop. Liet de fles toen scheef op de rand van de tafel in scherven vallen, de cognac over zijn boeken spetterend. Cees voelde woede, ijskoude woede. Dat vismens dat hier systematisch zijn kostbaarheden aan gort aan het helpen was. Hij moest iets doen – maar wat ?

“Toch bijzonder hoe dat zo volledig om kan slaan, nietwaar ? Naar mijn mening hebben we te maken met een nieuw tijdperk. Was het voorheen nog het tijdperk van de Cultuurkiller, nu noem ik ’t het tijdperk van Barabbas.” Bettina grinnikte wat in zichzelf. “Niet de professor, natuurlijk. De bijbelse Barabbas.” Met haar knie duwde ze de tafelstoel om en ze leunde er wat op. Het hout kraakte vervaarlijk. Ze keek tevreden naar het zichtbaar verzwakte hout en liep nog wat meer in de woning rond.

“Serieus, het is soms net het verhaal van Barabbas. Het volk wordt zo opgehitst en misleid dat het bepaalde afwijkende ideeën, of boodschappen die hen niet aanstaan, erger vindt dan moorden. Zoals men Jezus om zijn boodschap liever gekruisigd zag dan de moordenaar Barabbas. In tijden waar de kunstenaar –“ met een diepe kreun verschoof ze Cees’ bureau, waarbij zijn pennen op de grond kletterden, “- bijna automatisch al verdacht wordt gevonden, is de noodzaak Cultuurkillers het veld in te sturen weggevallen.”

Cees bewoog voorzichtig zijn hoofd wat verder. Het ging. Hij kon een beetje met zijn hoofd draaien. Evenwel kon hij nog altijd geen vinger bewegen. Hij keek in de richting van de badkamer en zag daar Albert op zijn douchevloer liggen, in een plas bloed. Cees kneep zijn ogen samen. Verbeeldde hij het zich nu, of ademde Albert zowaar nog ? Zijn hart klopte in zijn keel.