KutBinnenlanders.nl

Dag: 5 oktober 2011

Opperpater terug van solo gegaan.

Joh. Er bereikte mij per mail een bericht over Opperpater.nl. U weet nog wel. Van toen hij ‘solo’ ging. Meneer had er niet zo’n vertrouwen in dat hij via ‘ons’ die begeerde plek aan de tafel van DWDD zou bereiken. Dus Meneer ging het zelf wel even doen. Uiteraard mochten we, uit de goedheid van zijn hart, wél de moppen blijven publiceren op de woensdag, maar hij ging ernaast lekker ‘solo’. Ach ja, je hoort het hier wel vaker. Ratten zijn het, die KutBinnenlanders. Maar nu komt de argeloze websurfer die naar Opperpater.nl gaat, dus bij de KutBinnenlanders-pagina van De Opperpater uit. En dan vinden we het weer helemaal toppie. Dan zeggen we: goed bezig, Opperpater. En welkom terug! Het is net of hij nooit is weggeweest.

 

Oja weer eens een optreden.

Afgelopen maandag stond ik weer in Gent het publiek van de Hotsy Totsy te vervelen bij de Sprekende Ezels. Ik moet er toch maar eens mee ophouden want man man man, die brol. Maar enfin. Voor wie dat nog even terug wou zien, hier een filmpje. Het spetterend camerawerk is trouwens van een van onze andere redactieleden, ik laat aan u over om te raden van wie.

P.S. Mensen met echt heel veel tijd omhanden kunnen alle registraties van die avond bekijken in deze playlist.

 

Cultuurkiller (46)

Handen grepen onder zijn armen. Bettina hees Cees omhoog en zette hem in de stoel. “Onze grote reportervriend hier was zo ongeveer achter je geheim, trouwens. Ik doe je dus een plezier door hem meteen ook te liquideren. Deze is extra, zeg maar. Alle andere moorden waren expliciete opdrachten van bovenaf, inclusief de boodschappen die erbij hoorden. Ik stelde geen vragen, het grotere plan erachter werd me eigenlijk bij jouw naam pas duidelijk. Wel ont-zettend irritant, dat chinees de hele tijd. Ik heb een boek moeten lenen uit de bi-“

Cees mompelde zacht: “J-je h-h-hon-n-d ?”

Bettina keek hem verrast in de ogen. “Zozo, je herstelt vlot. Ik heb je misschien toch nog een te lage dosis gegeven. Maar je zult toch nog niet meteen je motorische functies terugkrijgen, dus wat maakt het uit. Heb ik nog een beetje aanspraak.” Neuriënd liep ze de badkamer binnen.

“Die – uhhnf – hond was, net als mijn man, maar een camouflage.” Cees zag uit zijn ooghoeken dat Bettina de bloedende Albert vrij ruw van de douchevloer tilde. Die kermde hard en bevestigde zo voor Cees dat hij nog niet dood was. Er was misschien nog een kans ! Als hij nu maar…. Voorzichtig probeerde hij zijn vingers te bewegen. Enkel zijn pink bewoog. Minimaal zelfs maar. Maar het was alvast iets. Hij probeerde zich te concentreren.

“Vrese- oef – lijk beest.” Bettina liet Albert los op het tapijt, waar hij met een doffe klap op neerplofte. “Constant dierenartskosten aan, met die poten van d’r. Maar wel een mooi alibi om heel de stad door te kunnen komen zonder dat iemand het verdacht vond dat ik ergens in de buurt was.”

Ze liep nog eens de badkamer in en kwam terug naar buiten met een plastic zak en haar pistool. De zak legde ze naast Albert neer. Het was een transparante zak. Vol met bamboepennen.

“Mijn man was iets moeilijker te lozen dan die hond. Dat zou wat té verdacht zijn geweest. Gelukkig dat hij een hobbyvisser is. Het zal even duren voor ze hem terugvinden.”

Ze draaide langzaam de geluidsdemper van haar pistool af. Cees voelde meer en meer gevoel in zijn vingers terugkomen. Zweetdruppeltjes van de spanning en inspanning parelden op zijn voorhoofd. Nog éven… nog éven…
Resoluut stond Bettina op en liep naar Cees. Ze greep zijn hand en plantte er het geweer in. Met haar gehandschoende handen sloot ze Cees’ vingers om het handvat en keerde zich om. Ze tilde Cees’ arm op en richtte haar geweer op Albert.
Albert keek wanhopig naar het geweer dat op hem gericht was. Hij had zijn handen aldoor op de pistoolwonde gehouden maar nu strekte hij één bebloede hand richting Cees en Bettina. Met pijnscheuten die door het bot gingen probeerde hij te zeggen, “alsjeblieft…”

In het nachtduister klonk een schot. Bijna direct erna klonk nog een slot. Enkele minuten later maakten haastige damesschoenen zich schaars. Bijna een kwartier lang daalde er rust op de balustrade neer. Het zou, met sirenes, zwaailichten en hordes politieschoenen, de laatste rust in het appartementencomplex zijn die die nacht.

 

Bananarama Consultancy // Libelle

 
Het kantoor was in rep en roer. Er was een libelle naar binnen gevlogen. Het groengele insect vloog humeurig door de ruimte. Het botste tegen de ruit, vloog brommend achteruit en ramde opnieuw het venster. ‘Stom beest’, vond Otto. Een kever zou zoiets niet in zijn hoofd halen. Die zien wanneer een raam dicht is en wanneer niet. ‘Honderd miljoen ogen en nog niet een stuk glas van lucht kunnen onderscheiden. Tsk’, oordeelde de president directeur grootaandeelhouder. Hij lachte in zijn vuistje om zoveel stupiditeit. Van een veilige afstand moedigde hij met overslaande stem zijn personeel aan het beest te vangen. Toen draaide de libelle zich abrupt om en kwam recht op Otto af. Die sprong van zijn stoel en dook onder zijn bureau. ‘Pen laten vallen!’ verzekerde hij de copieerneger.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑