Studenten leren niets op het schooltje voor journalistiekjes, schrijfdocenten zijn kleinzerige, bij het lokale sufferdje boventallig verklaarde biljartcorrespondenten, de televisie leraren trokken op een blauwe maandag kabels voor de stadsomroep en op de afdeling radio werken ze nog met bandrecorders. De schoolleiding schrijft je op ‘in een boekje’ als je iets verkeerds zegt en de koffie is niet te zuipen. Er is veel te doen over het schooltje voor journalistiekjes. Oftewel: de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg. Sinds Bert Brussen de beerput opende, waden we op het internet al een week door de stront van één de slechtste HBO opleidingen in Nederland. Mooi.

Het is goed om te zien dat er al die jaren niets is veranderd. Ik ben nu bijna 10 jaar van het schooltje af en mis het nog iedere dag. De indrukken die ik in de lokalen opdeed, zijn van onschatbare waarde geweest. Zelden zo’n stel wereldvreemde figuren meegemaakt.

Ethiek
Allereerst de docenten. Dan was er zo’n lieve man, Huub Evers. Die gaf een vak dat ‘ethiek’ heette. Had een student een geweldige scoop gescoord omdat hij Paul de Leeuw op een onbewaakt ogenblik gekke dingen had horen zeggen, dan kreeg die straf. Want hij had zijn perskaart moeten tonen en meneer De Leeuw moeten vragen of hij dat allemaal wel gemeend had. Zo ging dat, bij dat geweldige vak. Of dan was daar de docent taalbeheersing die de spelfouten aan elkaar reeg in zijn tentamens. En een docente sociologie die haar eigen kleren breide en beweerde dat vrouwen in hun eentje de menselijke beschaving hadden vormgegeven. Landbouwwerktuigen? Vrouwen. Antibiotica? Vrouwen. Kernfusie? Vrouwen! O, wat hebben we gelachen met die gekke juf Pruijt.

Myrte Hilkens
Ze waren ook altijd je punten kwijt, dat docentenvolk. Zaten ze daar onzeker in hun kleine hokjes tussen bergen papieren, vroegen ze: ‘heb je het wel ingeleverd?’ Waarop je (natuurlijk) ja zei. De volgende dag verscheen er dan op magische wijze een zes op je lijst verscheen. Zo heb ik heel wat zessen laten verschijnen. Kroeggeld verdiende ik met het doorverkopen van mijn reportages en achtergrondverhalen aan medestudenten.

Ach, de medestudenten. Zo’n Myrte Hilkens. Die was er ook. Een klein, humeurig Limburgs meisje dat haar hele studie bezig was haar g hard te krijgen. Lekker knus protesteren tegen ‘de leiding’ vanuit het hokje van de Studentenraad. Dat was voor boze studenten het summum, een plek in de Studentenraad. Die vergaderden en maakten een krantje. Ze wilden altijd ‘de dialoog aangaan’ met de schoolleiding. Ze hadden hun mond vol over de kwaliteit van het onderwijs, maar volgden nooit lessen omdat ze het te druk hadden met vergaderen.

Zaltbommel
Het is prettig om te zien dat sommige dingen niet veranderen. De leden van de studentenraad kom ik nog weleens tegen. Ze nemen de telefoon op bij de gemeente Zaltbommel. Ze wassen mijn glas in mijn stamkroeg. Eentje schopte het tot accountmanager.
Ho. Sommige mekkerende medestudenten kwamen wel degelijk in journalistiek terecht. Er zit er één bij de teletekstredactie van Omroep Brabant. Een ander schrijft advertorials voor de Maasbode en dan is er nog de absolute hoogvlieger Myrte Hilkens. Zij is bij een treinkrantje een eenmans doodseskader tegen die schan-da-lige uitbuiting van vrouwen in de porno-industrie en mannen in het algemeen. Ze kan tegenwoordig een hele aardige harde g nadoen.

Deze carrières zijn ook weggelegd voor de huidige huilende studentjes van het schooltje voor journalistiekjes. Zolang ze maar op dezelfde voet doorgaan. Sluit je op en kijk niet verder dan de betonnen blokkendoos van FHJ. Blijf lekker veilig binnen, hou je bezig met randverschijnselen als docenten, studiepunten of lessen en het accountmanagerschap van een beplatingshandel ligt in het verschiet.

Eerder verschenen op: www.dejaap.nl

 
Gerrie S. Veters
Gerrie S. Veters
Man (32 en/of ouder).
Zie @Elagabalus_