Werkeloosheid. Het demotiveert, zeker in een lange periode. De dagen smelten in elkaar over, worden ellenlang. Je twijfelt doorlopend welke weekdag het eigenlijk is, of je je niet vergist. Lusteloos klik je sollicitaties aan waar je meestal niet eens reacties op krijgt, en anders weer een email voor op de ‘helaas’ stapel. En je gaat naar gesprekken met begeleiders die je door dit proces moeten loodsen en terug de arbeidsmarkt op, alsof er paarden genoeg vrij zijn op de crisistijd-mallemolen.
En zo vind je jezelf terug, in een wachtkamer, met een hoofd vol zwarte gedachten. Je bladert wat foldertjes door om je hoofd er vanaf te zetten. En dan kom je één klein stukje getuigenis tegen in een foldertje over de grafische en textiel-sector. En plots, plots, is daar toch even een glimlach, en schijnt de zon weer buiten.
‘Vroeger was ik schoonmaakster, maar ik zocht een job die minder belastend was voor mijn rug. Daarom koos ik voor de opleiding strijkster. Ik heb altijd al liever gestreken dan schoongemaakt, maar ik wist niet dat deze opleiding bestond. Zo heb ik ook eerst de cursus schoonmaken gevolgd, uit pure onwetendheid.
Strijken heb ik altijd interessant gevonden, dus dit was voor mij zeker een positieve ervaring.’


Geef een reactie