Bert en Renfield kwamen net tekort
Frans en Kenneth tijdens hun overwinningshandschudding

Na de zeer geslaagde Nationale Handschuddag op 20 november werd het weer eens tijd om me te verplaatsen in het Kut Buitenlanderschap  en heb ik voor enige tijd de benen genomen naar Berlijn. Is er een andere plaats waar je je zo Kut Buitenlander kunt wanen als in Berlijn? Tuurlijk, is die er. Dichterbij en verder weg. Maar Berlijn lag voor de hand en met het Kut Buitenlanderschap valt het in het huidige Berlijn wel mee, als je wit bent tenminste en je betaalt voor de genuttigde curryworsten en bieren. Eens is dat anders geweest, maar dat heb ik gelukkig nooit hoeven ondergaan.

Retorische vraag: ben je in het huidige Europa zonder grenzen nog wel Kut Buitenlander als je wit bent en gewoon betaalt? Of ben ik eigenlijk gewoon Kut Binnenlander gebleven, die een wat beroerd en accentvol taaltje spreekt dat Germaanse wortels heeft? Binnengrenzen, buitengrenzen, Binnenlander, Buitenlander, alles een pot nat. Zolang ik niet gedwongen wordt in het Italie van Berlusconi televisie te kijken of in Frankrijk de Foie Gras via een trechter door mijn strot gestouwd krijg, valt het allemaal nogal mee. Maar je moet er toch niet aan denken dat je als jonge moslim Afrikaan op de kust van Tenerife aanspoelt en je denkt aan een heerlijke Europese vakantie te beginnen.

Goed, ik ben wat van het onderwerp afgeraakt. Ik was in Berlijn en wat doe je dan? Precies: een bezoek brengen aan het Russische militaire ereveld om onze bevrijders van Nazi Duitsland eer te betuigen.  Het werd een koud eerbetoon.  Gelukkig was ik niet op de fiets, op rolschaatsen, wilde ik niet met een bal of met mijn hond spelen en wilde ik al helemaal nichts betreten, want dan had ik wellicht toch nog een koude oorlog uit moeten vechten met het gezag. En daarvoor was ik toch echt niet naar Berlijn gekomen. Ik had gewoon een week rust nodig zonder achtervolgende handschuddende Handpoppen.

Erebegraafplaats USSR, Berlijn

Ook kwam ik in Berlijn nog het bewijs tegen van de aloude Freundschaft tussen Die Bundesrepublik en Nippon. Midden in het nieuwe centrum van de stad heeft Japan een modern schip gekwakt dat ze het Sony Center hebben gedoopt, waarmee ze de oude As wind in de nieuwe zeilen hopen te blazen.  Groots en indrukwekkend is het, als in vroeger tijden.

Sony Center, Berlijn

Al met al werd het een interessant bezoek aan Berlijn.  Heerlijk even Kut Binnenlander af en nu weer thuis in het vertrouwde, benauwde Nederland gewoon doorgaan met mijn shit. Jullie ook toch? Later! Arjan O.

Studio 54, Berlijn
 
Arjan O.
Arjan O.
Zwervend, Zwetsend, Zwevend en Zwetend

Ik ben niet zo iemand die werkeloos aan de kant van de maatschappij gaat staan kankeren op wat er allemaal al niet goed gaat in deze wereld. Dat heb ik nooit gedaan! Vandaar dat ik me, zonder enige vorm van omscholingsdwang, heb voorgenomen om in deze droeve, zware tijden dan maar KUNSTENAAR en ONTWIKKELINGSWERKER te worden. Je moet toch wat, niet? En aan beiden is binnenkort een schrijnend tekort bij gebrek aan subsidiëring.

Zo kan ik tenminste nog een verschil maken. Echt belangeloos mezelf inzetten voor de nooddruftige medemens.

Zwevend zal ik door de wereld Zwerven en Zwetsend de medemens op de hoogte houden van mijn Zwetend bestaan.

Voor wie nog uitgebreider mijn zwerversbestaan wil volgen:

Blogspot
Youtube
www.arjanonderdenwijngaard.nl