Dat is het leven (49) Dat is het levenvervolgverhaal

Op weg naar Lorenzo Marques zuid Afrika.

In een hutje in Africa wippen op een rieten matje.

De plaats was Lorenzo Marques het heet tegenwoordig Maputo .
In een hutje ipv een hotel de liefde beleven dat kon toen makkelijk in Zuid Afrika.
De bestemming was Lorenze Marquis.Toen ik aan dek stond te kijken hoe we binnen voeren zag ik allerlei rieten hutjes langs de kant staan .

De negers maar vooral de negerinnen zwaaiden ons vrolijk van af de kant toe.In de avond omstreeks 20.00 uur ging ik met de wasbaas de wal op.We kwamen in een cafe nu ja het was geen echt cafe het was een soort zee container waarin een bar was gevestigd.

De meeste hadden van dat kroeshaar maar wij zeelui hielden daar niet zo van.En daar konden ze alles gebruiken van oude schoenen tot stukken zeep alles was welkom de mensen waren straat arm daar in Afrika.

En om dat kroeshaar te verbergen droegen de meeste meiden in die kroeg dus een kleurige hoofd doek.Er kwamen ook regelmatig jonge meisjes en ook kinderen binnen lopen die om baksies een soort bedelgeld vroegen.Men wist dus dat de zee vaarenden als ze wat drank op hadden erg gul waren met het geven van geld aan arme sloebers.

Na de nodige biertjes zag ik af en toe een bemanningslid met een prachtige negerin vertrekken.Maar ik had nog nergens een hotel of kamer verhuur bedrijf gezien.

Lowy Cremers

Lowy Cremers (1940) heeft een bewogen levenspad gekozen dat van kwajongensstreken in Eindhoven naar de wilde vaart leidde. Hij heeft de hele wereld gezien, is café-eigenaar geweest, is bij spannende misdaadzaken betrokken geweest, heeft een museum voor opgezette honden beheerd, heeft altijd dwars de kont tegen de krib gestoten, is door honderden vrouwen bemind geweest en leeft nu met de liefde van zijn leven in Thailand. Op KutBinnenlanders.nl verschijnt tweemaal wekelijks zijn levensverhaal.