KutBinnenlanders.nl

Maand: mei 2010 (Page 1 of 4)

Soms is het internet eng!


Het is nu officiëel gebeurd – ik heb de knop ‘Watch again’ gezien en niet alleen niet ingedrukt maar een machtig gevoel van walging gevoeld door die twee eenvoudige woorden. Let op: Ik heb moeiteloos en zelfs grinnikend 2 Girls 1 Cup uitgezeten. Ik heb gesmuld van de filmpjes van Boxxy. Ik heb Big Booty Bitches helemaal grijs gedraaid! Ik wil maar zeggen, normaal gezien qua internetfilmpjes, bring ‘m on! Maar… dit… nee. Nee, nee, nee. Dit was eng. Ik heb het niet eens geëmbed hier, enkel gelinkt. Klikken op eigen risico. En bereid je voor dat de wereld er nooit meer hetzelfde uit zal zien tot je dit met voldoende alcohol en/of therapie weggeblokt hebt. U bent gewaarschuwd!

 

Ko te Let vindt een Z (-1)


De grote schrijver Ko te Let slofte huiswaarts. Na enige tijd buitengaats te hebben vertoeft, verlangde hij ernaar weer binnengaats te zijn. “Uithuizig wezen, ik heb er een broertje dood aan”, smiespelde hij monotoon tegen de stoep. Hij droeg een duffelse jas van een onbestemd merk en een bruine corduroy broek met bretels. Omdat het oog ook wat wil, had hij zijn goede schoenen aangetrokken. Zwarte gezondheidsschoenen van het merk Mephisto ®. Terwijl hij de tijdloze kwaliteit en schoonheid van zijn zwarte Mephisto’s® overdacht, zocht hij in zijn zakken naar zijn sleutels.

Hoewel hij een verloren gewaand rolletje King® vond en wat pluisjes, voelde hij de sleutels niet. Ko kwam graag goed beslagen ten ijs. Daarom eiste hij van zichzelf de sleutels paraat te hebben voordat hij bij de ingang van zijn flat kwam. Maar Ko kon de bos nergens vinden. Hij werd rood en kreeg het warm. “Verdikkeme”, vloekte hij binnensmonds. Hij stopte om zijn jasopeningen grondiger te doorzoeken. Niks, behalve het rolletje pepermunt en talloze pluisjes.”Gossiemikkie, dat heb ik weer.”

Ko was ontdaan, zenuwachtig, een tikkeltje verontrust en ook wat gespannen. Hij doorzocht nogmaals al zijn broek- en jaszakken. Hij deed zijn schoenen uit. Hij voelde heimelijk aan zijn kruis. Het zou niet de eerste keer zijn dat de sleutelbos achter zijn gulp schuil bleek te gaan. Waar was zijn sleutelbos? Terwijl Ko hulpeloos zichzelf stond te betasten voor zijn deur kwam er een busje met werklui aanrijden. Ze stopten voor zijn flat. De arbeiders laadden plaatsten wegafzettingen.

“Hela, wat moet dat in mijn straat”, mompelde Ko misnoegd terwijl hij nog steeds zichzelf stond te fouilleren. De werklui keken kort zijn kant op. Ko keek weg. Hij was bang. De grote schrijver had het niet zo op werklui. Hij vond het onbehouwen lieden met zweetgeurtjes. Ergerlijker nog vond hij het dat ze zijn werk niet lazen. Afgezien van een enkeling, natuurlijk. Die had het dan zwaar, onder het ‘schaften’ in de ‘keet.’ Ja, Ko kende dat bouwwereldje wel.

Zijn sleutels bleven onvindbaar. Ko dacht erover terug te lopen om te kijken of ze ergens op de grond lagen, maar was bang voor de werklui. Hij zat zwaar in de piepzak om de arbeiders die nu de straatstenen aan het loshalen waren. Wat moesten ze wel niet denken als Ko weer zou omdraaien en met zijn hoofd omlaag de stoep afspeurde? Nee, Ko had helemaal geen zin in de scheldpartijen van de werklui.

Nu moest hij poepen. Ko kreeg plotsklaps enorme aandrang. Tot kakken. Het voelde alsof hij de hele pot moest volstorten met zijn mest. Langdurig en structureel deficeren was nodig. Het gevoel werd hem teveel. Ko greep verwoed de regenpijp naast zijn balkon vast en tilde zichzelf trillen omhoog. Zijn balkondeuren stonden altijd open. Uit voorzorg. Piepend en krakend, voetje voor voetje klom hij langs de regenpijp. Hij voelde een windje opkomen.

Pppppppppppppppppppppffffffffffffffffffffffffffffffffffffftttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttthhhhhh. Ko voelde dat zijn kont nat en werd. Van schrik schoot zijn voet los. Hij kon zich ternauwernood vasthouden en hoorde iets rinkelen. Zijn sleutelbos lag onder zijn bungelende voeten. Ze hadden in zijn kontzak gezeten. Had Ko dat maar eerder geweten!

U merkte het al. Een prequel. Helemaal iets van nu. Binnenkort gaan we verder. Met een terug- of vooruitblik. Wellicht stappen we in het midden in. Spannend. Er is nog niets getekend. Alles staat nog open. Fijn hè? Of maakt al die onzekerheid u onrustig? Laat de boel de boel. Haal een frisse neus en drink een kopje kruidenthee. Mag ook in een andere volgorde.

 

Impressie De Sprekende Ezels

Ik was nog nooit in Hotsy Totsy in Gent geweest, maar mijn lief had een artikeltje gelezen van een dichtersavond daar en het leek haar wel leuk, ook voor mij, dus of we anders maar eens zouden gaan kijken. Goed dat ik voor de zekerheid mijn camera voor deze eerste Gentse editie van De Sprekende Ezels had meegepakt, want het was verrassend leuk voor een gedichten / muziekavond met onbekend talent. Deed me een beetje denken aan de FlapUit of de Poetry Slam in het Tilburgse (voor wie nog ooit mijn nachtburgemeesterverslagen van die avonden had gevolgd).
Een selectie van de optredens vindt u hierboven – filmpje lijkt met zn 10 minuten wellicht lang maar het vliegt voorbij, let maar op. Ik ben alvast enthousiast voor de volgende editie !

 

Vies bier, leuke reclames

Ik zit al een paar dagen Heineken commercials te kijken. Dat komt allemaal door die stomme pletterpet uiteraard, en het hilarische ‘duitse antwoord’ uiteraard. Maar speciaal voor iedereen die even genoeg heeft van de Oranjekoorts, een leuke Heineken commercial zonder voetbal. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat jullie, ondanks dat ze zo grappig zijn, misschien soms even geen zin in een voetbalfilmpje hebben. Heineken: smerig bier, maar een rijke bron aan geweldig reclamemateriaal!

 
« Older posts

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑