Nee, de colleges volgde ik eigenlijk maar zelden. Ze gingen me te vaak precies over wat we al als huiswerk moesten lezen en wat ik eigenlijk prima begreep. Soms, als ik worstelde met de leesopdrachten, dan ging ik. Om te proberen de leesstof te begrijpen. Maar de meeste colleges kwamen over als zinloze tijdverspilling. Niet verbazingwekkend begonnen mijn cijfers eronder te lijden en verliet ik een tijdje later de universiteit, om eigenlijk nooit meer het studeren op te pakken. Maar ondertussen had ik wel mooi het internet ontdekt.

Het internet, dat was inloggen op een reusachtige netwerkpc met een gepersonaliseerde floppy disk. Die je niet mocht verliezen. Je kreeg er aan het begin van het jaar een hele floppy disk draagmap bij om ‘m veilig te houden. Er pasten, met wat proppen, tot wel negen floppy disks in. Elk á een punt vier megabyte. Je kon daarop je documenten en een bescheiden aantal webpagina’s opslaan. Die je op je studentenkamer pc dan weer kon openen. Internet was niet vanzelfsprekend. En Internet ging, vanwege de netwerkbeheerder, via Netscape. Netscape vier punt zeven. Op Windows NT.

Het internet, dat was HTML en javascript en geanimeerde GIFjes leren maken. Websites op Geocities. En, heel voorzichtig want de beheerder logde alles en door je vermalijde gepersonaliseerde floppy disk, op jouw studentenaccount, spieden naar porno. Want je had wel het vermoeden dat het er was. Porno op het internet. Moest haast wel. Er was zo véél al te vinden, dat toch vast ook wel.

Er was geen Google. Er was een vroege versie van Yahoo en je had Altavista. Ilse was nog in ontwikkeling. Yahoo gaf je best gebruikersvriendelijke resultaten maar veel te weinig. Altavista was een puinhoop maar vond álles. Altavista werd het dus. En jawel, al snel vond ik mijn eerste porno.

Ze heette Destiny. Dat weet ik nog. De naam is al die jaren blijven hangen. Veel meer niet. Vraag me niet naar haar haarkleur. Vraag me niet hoe ze er precies uit zag. Een beetje girl next door-ig, geloof ik. Korrelige beeldkwaliteit, amateur fotografie. Vraag me niet wat ze allemaal op de foto’s deed. Het zal lichtjes pikant zijn geweest. Lievig. Toen al was ik eigenlijk, onder alle branie, gewoon een lieve jongen.

Ik rechtermuisklikte-opslaanalsde haar foto’s op de gepersonaliseerde diskette. Thuis had ik er dan plezier van. Ik had binnen mijn studentenkamer relatieve privacy: keuken, douche en toilet deelde ik maar met één ander, en die was vaak oprecht diep in de boeken verzonken op zijn eigen kamer.

Heel af en toe bekruipt me een nostalgisch gevoel. Dan probeer ik op Google of ik Destiny terug kan vinden. Ik zie glossy HD foto’s van allerlei topmodellen, in latex of lingerie. Met dikke lagen makeup en professionele belichting. En dan sluit ik vaak de laptopklep met een zucht. En ga ik een wandeling maken, buiten.

 
René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en kattenpapa van een Gentse terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !