Wintertuin zo heet de organisator van wat eind mei met ook inbreng uit Tilburg te beleven viel in Arnhem… hier her verslag van iemand die daar was.

De tweede editie van het festival voor het gesproken woord werd in Arnhem enthousiast ontvangen. De veelzijdige programmering zorgde voor vele hoogtepunten: van de hilarische voordracht van Gummbah tot het prikkelende gesprek tussen Connie Palmen en Rob Wijnberg, In festivalhart Showroom Arnhem genoten zaterdagavond een paar honderd bezoekers van een literair muzikaal variété vol humor. Nico Dijkshoorn vertelde over zijn uitstapje met Lou Reed naar verkeerspark Assen, over liedjes over pijpen “toen dat nog iets nieuws was uit Amerika”, over groots en meeslepend willen sterven maar tijdens je sprong van de 34ste verdieping denken aan gehaktkruiden, en over zijn carrière als sierwortelsnijder. Meester van de droge humor Gummbah scoorde met zijn serie Net niet verschenen boeken. Hij presenteerde afbeeldingen en fragmenten uit titels als De jacht op het perfecte vierkant, Jacques zag er verzorgd uit maar hij was het niet en Geluk als bijvangst. . . . Arie Boomsma bracht zijn keuze uit de Nederlandse poëzie. Hij droeg bijpassende gedichten voor op thema’s die door het publiek werden aangedragen, van de meesterwerken van Hugo Claus tot een grappige oneliner van Marc van Biezen. . . . A.H.J. Dautzenberg vertelde het absurde verhaal over zijn bezoek aan Majoor Bosshardt, die vriendelijk bedankte voor de avances van Herman Brood. . .  Er was meer = uit ontvangen nieuwsbrief = doorgestuurd= via Chris van de Ven = De Stapschrijver. groeten      CHRIS

 
De Stapschrijver
De Stapschrijver
Chris van de Ven (1961), ook bekend als De Stapschrijver, is een bekend gezicht in 's lands totale dichtersscene.
CHRIS van de Ven alias de STAP-SCHRIJVER
Chris zijn leven begon in Haarlem net 50 jaar geleden, helaas niet volmaakt met MBD, oftewel een minimale hersenfunctie-stootnis, ook wel ADHD genoemd , hyper-actief dus Alle Dagen Heel Druk.
Nu als Lichte vorm van autisme omschreven iets van asperger neen dat is niet die groente die Chris kent van het wonen in Limburg na eerder Driebergen dus regio Utrecht en in zijn jeugd niet ver van Hoorn in Wognum, recent bekend dankzij een zekere Scheringa met zijn bank en het West-fries museum dat zou komen in wat destijds gebouwd is als mavo-school ... Chris ging daarna naar de tuinbouw-school in Utrecht richting Bloemen & Boomteelt hij haalde helaas niet het diploma maar wist zich bezig te houden als bezorger van post en folders in Heythuysen woonde. ook na het verlies van zijn moeder in 1987 door kanker nog altijd thuis, deed daar ook tuinwerk net als zijn vader die nu 81 jaar is in Roermond woont . Tiburg bood in 1990 kans voor Chris op begeleid wonen met ook werk op een biologische tuinderij dit als vrijwilliger zo volgde ook daar weer het bezorgen nu post in de binnenstad naast buurtkranten daar, net als redactie-werk en ook schrijven hiervoor. Ook dat is een passie van Chris die ook nog voor diverse podia posters, flyers en folders met het maandprogramma verspreidt. Dagboekschrijven leidde tot ook verslagen van een schrijver op stap in de reeks stapvolk en nu en dan een gedicht, vaak meer snelrijmen dat is nu nog wel zo.
Plezier-dichten dus. Meedoen op podia volgde naast het gaan beleven van optredens daar jawel ook zang en muziek daarvan volgde ook verslagen, zo verscheen de reeks stapvolk met alle impressies.
Jarenlang verscheen mede door het reizen langs podia met dichters en schrijvers in stad en streek het Literair Verzamelblad Het Tafelblad, met deelname van velen... Editie 16 laat helaas al een paar jaar op zich wachten juist ook op papier . . . Chris van de Ven gaat nog altijd in en om Tilburg op stap als schrijver is zo beter bekend als Chris de stap-schrijver. . . in het culturele leven en ook in het hele land wel in Literaire kringen. Chris had ooit eigen dicht-avonden in Tilburg ook daar was een kans voor zangers als Tom Wolkers... die zijn eigen podium-avonden kreeg.... Chris zoekt al jaren naar de grens tussen Gedichten en Gezang dus Liedteksten in de eigen taal... Nu steeds meer gedichten op muziek gezet worden, ook gezongen is de grens steeds vager dat boeit de stapschrijver.