De jachtvelden houden ons voor bekeken, ze sturen ons voor eeuwig wandelen.

Op zoek naar verwoordingen voor het nakende einde van de wereld? We helpen u graag verder.

De walvis haalt adem en spuit vrij hoog zijne doorluchtigheid. Een laatste keer.

Een eekhoorn stort zich lachend te pletter.

Olifanten komen in vergadering bijeen, rukken vervolgens uit en vertrappelen de laatste jagers.

Leeuwen, wolven, luipaarden, hyena’s lopen rustig door de half verlaten buitenwijken. De meeste bewoners liggen dood voor de treurbuis.

De telefoonlijn tussen het Witte Huis en Sint-Pieter in de Hoge is doorgesneden.

De telefoonlijn tussen het Kremlin en de hel wordt als laatste doorgeknipt.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

‘Ophef maken heet tabac in het Frans: faire tout un tabac.’  Hij houdt zijn glas vast en neemt een slok, spoelt ophef en tabac netjes doorgespoeld op hun plaats.

‘Talen, mijnheer, velen denken dat ze het snappen maar spreken krom’. Zijn gesprekspartner, eveneens een vertaler, drinkt geen bier maar frisdrank.

‘Krom spreken bestaat niet eens in het Frans, tenzij als petit nègre.’ ‘Juist dat is het, soms noem ik dat klein negeriaans’.

Ze drinken hun glas leeg en bestellen nog een rondje.

‘Als iemand er het loodje bij neerlegt, luidt dat in het Frans: passer l’arme à gauche (het wapen naar links verleggen). De koningin deed dat naar rechts, omdat ze in het Verenigd Koninkrijk links rijden. Schol’.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Het moest er van komen, dit verhaal over Pierre Post. Hij was ooit een nog jonge postmeester, d.i. hoofd van een postkantoor, schilder in opleiding en hoeder van de kampioene zelfdestructie. Bijzonder onzeker. Van alles wat ik van hem aan schilderijen te zien had gekregen had een me aangegrepen. De meeste waren braaf en schools, dat ene juist niet. Het was buiten de lijntjes.

Ik verhuisde en net als zovele andere vrienden verloor ik hem uit het oog. Tussendoor vernam ik via via de dood van zijn vriendin. Ze had het gehaald om te sterven op 36-jarige leeftijd.

Gisteren zag ik hem terug. Een hele man geworden, zelfzeker. Ik trad op in het café waar ik hem ooit ontmoet had en na afloop zat ik met hem aan de toog. ‘Wil je mijn handgranaat zien?’ vroeg hij. ‘Als je er de pin inlaat’, antwoordde ik. Hij haalde een zaktelefoon boven, opende die met een cijfercode en toonde me een foto van zijn jongste schilderij, voorstellende een handgranaat. Hij schildert dus nog steeds, beter dan ooit zo te zien. Het beeld is sterk geschilderd, sterker dan het overroepen werk van Tuymans.

Hij liet ook een foto van zijn dochter zien. Dat dus ook.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Ik wou mijn wagen zo dicht mogelijk bij de dijk parkeren. Er staan daar volop bomen en, wie weet, volop eekhoorns. In de straat verderop was een bouwaanlegfirma echter druk doende het voetpad op te breken om er glasvezelkabels in de leggen. Daardoor stond de plaats onder de bomen vol. Ik reed wat rond en vond geen plek, keerde terug en parkeerde half op de berm.

De volgende twee uur verliep alles voortreffelijk.

Op de weg terug naar huis week ik af van de rechte weg om in een middelgroot warenhuis een paar doosjes yoghurt op Griekse wijze te kopen. Het was er niet druk.

We aten kip met rijst in een bijzonder lekkere saus.

Even later overleed de koningin. God saved the Queen, he now saves the King.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

‘Nu het einde nadert is er van genade geen sprake meer’. De postbode belt altijd tweemaal. Aan de deur. Na gedane ronden en arbeid zit hij hier in het dorpscafé, zowat het enige café.

De postbode brengt op die manier zijn eigen boodschap aan de man. Uitgerekend een enkele man zit in het café, verderop aan een tafeltje.

Buiten valt ineens het zonlicht uit, valt een stortbui neer, heftig, in geen tijd staat de straat blank. ‘De moessons hebben ons  bereikt’, aldus de postbode. De hele tijd heeft de ander geen woord gezegd. Zijn stilte irriteert de bode. ‘Vindt u er dan niets van, mijnheer, ja, u daar?’

De man drinkt de rest van zijn glas in een teug leeg, staat op, rekent af aan de toog, draait zich om naar de bode en spreekt, uiteindelijk: ‘Nee, ik vind dat alles maar niets’, stapt op, trekt de deur open en verdwijnt in de stortregen.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.