Ik denk dat het veilig is deze dag te betreden
De bosjes en bomen staan nog op dezelfde plek
De hemel huilt nieuwe tranen, de rest lijkt in vrede
Vogels vliegen over in trek.

Het kan zijn dat zij er nog rond waart
zij die ik zo graag zag
Haar kont en haar mond en prachtige ogen
Haar persoonlijkheid die ik mag
Zij met al haar vriendelijkheid
Zij met haar passie en haar jolijt
Zij die mij wel mag, maar niet wil
Zij die ik liefhad, reeds van voor nog april.

Het lijkt veilig deze dag in te gaan
Natuurlijk verdriet, hoop dat je iets ziet
dat dat natuurlijk besef plots in jou opschiet
dat ik het ben die jij wil
Ik hou luchtkusjes vast klaar
Het sein voor de duiventil
Alles staat op springen
voor wanneer jij oprukt
vanuit jouw huis in de vreemde stad
naar mij en geluk.

Ja, het kan zijn dat zij er opnieuw in opduikt
en, deze keer vrijwillig, zwemt tot in de fuik
Het doet zeer tot zij eens ophoudt mij niet te willen
Wat was dat?! Ach, een musje daar in die struik
De wereld is leeg zonder die strijd
zonder die vijand die zo lief is
een onbereikbare meid.

Ik denk dat we kunnen, het wordt nu wel tijd…

 
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.