Maand: april 2013 (Page 2 of 6)

Film van de dag: The Waiting Room (1995)

Ze dacht mij klein te krijgen. Mij. Zelfverzekerd klom ze op mijn schoot met een blik die wellicht bij een andere man effect had gehad. Die bij een andere man wellicht dwars door ziel en zelfverzekerheid had gesneden. Een blik die sprak dat ze het beroemde korte verhaal van Bukowski had gelezen waarin een vrouw de beruchte auteur tot miniatuurformaat krimpt. En dat ze dacht dat nu ook wel even te kunnen. Maar dan had ze toch buiten mij gerekend. De Cineman laat zich niet zomaar kleineren.

Uitdagend bleven haar ogen staren terwijl ze plagerig haar kruis over mijn schoot wreef. Ik staarde strak terug. Kalm. Maakte haar duidelijk dat het tot dusver geen nieuwe kost voor mij was. Even knipperde ze verbaasd maar vastberaden zette ze voort en boog haar décolletage in mijn gezichtveld. Een zinnenprikkelend glad ravijntje tussen ravissante bollingen, dat mocht worden gezegd. Maar nog altijd was er wel wat meer nodig om me warm te krijgen. Ik onderdrukte een lichte gaap.

Ze zag het en even schoten haar ogen vuur. Dat amuseerde me wel. Ondertussen vroeg ik me af waar ik dat ene artikel over torussen (tori? red) ook alweer gelezen had. Ambitieus zette het wrijven steviger aan en hoewel het me biologisch niet geheel onberoerd liet, werd het ook wat eentonig. Ik vroeg of ze misschien wat te drinken had. Ze stopte en staarde me ongelovig aan. Stapte van mijn schoot. Schonk met een beledigde uitdrukking een glas water in en reikte me dat met een dominant bedoelde positie aan. Ik dankte haar en nam een slok.

Ze zette het op een luid commanderen. Ik moest mijn meesters gehoorzamen, vuile slaaf die ik was. Ik zette met een zucht het glas water opzij en stond op. Welwillend liep ik naar het schandblok en licht verveeld schoof ik het open en ging er ontspannen in leunen, afwachtend. Misschien kon ze beter met dit deel van het gebeuren uit de voeten. Ik zag haar niet maar uit de stilte maakte ik op dat ze verbaasd was. Godbetert, dacht ik. Een onervaren amateurtje. Maar al vlot hoorde ik iets uit het speelrek gepakt worden. Ha, eindelijk gaat het ergens op lijken. Ik wachtte benieuwd af.

Met een klets zwaaide de zweep op mijn achterste. En nog een keer, en nog een keer. Harder, dacht ik. Ga nou gewoon eens los, meisje. Dit is drie keer niks. Klets, klets, klets. Ik kon het niet laten en schoof het schandblok terug open. “Kom eens hier met die zweep,” zei ik tegen het verbouwereerde latexmeisje. “Zó doe je dat.” En met de zweep zwaaide ik fors over mijn eigen billen. Kléts ! Juistem, dat lijkt er meer op. Ze keek me geschrokken aan. Blijkbaar was de demonstratie aan haar voorbij gegaan. Met een zucht gaf ik mezelf nog een paar goede zwiepen. Klets, klets, klets ! Stukken bil vlogen van mijn gestel af en vielen op de grond. Ik voelde het opluchtende warme bloed langs mijn benen stromen en keek haar verwachtingvol aan. Verbaasd keek ze naar de kracht waarmee ik mezelf stond af te straffen, en ik besloot dat het niets zou worden.

Ik gaf haar de zweep terug en trok mijn broek aan. “Je kunt een goede katholiek nooit overtreffen in zijn zelfkastijding,” grapte ik maar. Ze kon er niet mee lachen en zweeg. Ik verliet hoofdschuddend de ruimte.

Ik bedoel maar te zeggen, klein krijgen is een kunst, waarin je groot moet denken.

Film van de dag: Sleuth (1972)

Verbaasd keek ik ’s avonds op de deurmat. Nog één keer, voor de zekerheid. Maar hij was er nog steeds niet. De wekelijkse buurtkrant. En dat terwijl hij altijd op deze dag op de mat ligt. Doorgaans vroeg in de middag zelfs al. Éénmaal was hij later gekomen, richting de avond. Daarom had ik wat langer gewacht met mij zorgen maken. Maar het was nu avond en geen buurtkrant. Een zorgwekkende situatie. Mijn argwaan was ontwakende.

Het mij onthouden van cruciale informatie wekte allereerst nieuwsgierigheid op naar het mij onthoudene. Wat zou er in de buurtkrant staan dat ik niet mocht vernemen ? Zonder fysiek bezorgde buurtkrant werd het een moeilijke vraag om te beantwoorden. Maar noch belangrijker: wie had er baat bij om mij de krant te onthouden ? En hoezeer zou diens baat mij schaden ?

Ik besloot alras op onderzoek uit te gaan en greep mijn jas. Buiten aangekomen bleek het herfstig regenweer. Ik had echter mijn lentejas van de kapstok gegrist. Naast de onbezorgde buurtkrant een nieuwe zorgwekkende ontwikkeling. Was het weer nu ook al tegen mij aan het spannen ? Was er zelfs een samenhang of samenspanning ? Het baat van zowel de verdwenen zorgkrant als de herfstige regen moest enorm hoog zijn, als men er zelfs het weer voor manipuleerde. Een goed teken. Grote baten zijn makkelijker op te sporen dan kleine baten. Een groot baat zit niet snel in een klein hoekje, zo u wil.

Aldus rook ik onraad bij een grote baat. De eerste partij waar men aan denkt bij een groot baat, is een private partij, schoot het door mijn hoofd. Wellicht was er een bedrijfsbelang bij gediend om mijn deurmat buurtkrantloos te houden. Maar dat viel niet te rijmen met de regenval. Verdomd, dacht ik. De buurtkrant is informatie. Informatie wordt mij onthouden. Denk, Cineman, denk ! De meest voor de hand liggende partij die belang heeft bij controle over de informatiestroom is… de overheid.

En zo trapte ik op het Binnenhof woedend de deur open en brulde: “Oké, wat is er hier aan de hand ??” Enkele overwerkende kabinetsleden keken verschrokken op. “Cineman, waarom brul je zo ?” Ik bood mijn verontschuldigingen aan en legde hen mijn predikament uit. Zorglijke rimpels trokken in hun voorhoofden en ze deelden een bezorgdheid over mijn buurtkranteloosheid. Maar, zo verzekerden ze me, de regering had niets te maken met deze situatie. Ze hadden momenteel de handen vol aan alle boze reacties op het Koningslied, dat veel kwaad bloed had gezet onder het volk. Even overwoog ik hun woorden. Koningslied, kwaad bloed. Buurtkrant. Nee, besloot ik, er was geen voor de hand liggend verband. Dit was een overduidelijke red herring.

Ik volgde het spoor verder langs de Nederlandse Journaille, maar ook die ontkenden betrokkenheid. Vervolgens trok ik na of mijn buurtkrantbezorger een alibi had. Die was op geheimzinnige wijze verdwenen, bleek. Een vlugge financiële check bracht me in één helder inzicht bij de schuldige partij, en in mijn inmiddels doorweekte lentejas toog ik daarheen.

En zo trapte ik de deur in bij de Paraplu industrie, alwaar Big Umbrella bijeen zat en geschrokken naar me keek. Mijn krantenjongen stond bedremmeld in hun midden. “Cineman, maar hoe, hoe wist -” ik gebaarde hen te zwijgen en trok mijn jas uit. Demonstratief hield ik mijn doorweekte lentejas voor me uit. “U ziet, heren en dames, ik voelde náttigheid. Dat kon maar één ding betekenen. Ik werd met de regen doelbewust aangezet tot het kopen van een paraplu. Maar daarvoor moest u eerst mij buitenshuis hebben, in een crisissituatie waarbij ik onnadenkend mijn lentejas aan zou trekken. En daar kwam deze jongeman in het spel,” wees ik naar de krantenjongen, “en een vuil spel is het. Dit heeft u me nu al vaker geflikt. Inmiddels heb ik thuis al negentien paraplu’s in allerlei formaten en kleuren rondslingeren en u had me bijna zover dat ik mijn twintigste had aangeschaft. Maar het spel is uit !”

Beschaamd bekende Big Umbrella schuld en ik kreeg mijn buurtkrant. Thuis aangekomen kwam ik er echter achter dat ik mezelf buitengesloten had. En zo trapte ik mijn derde deur van de dag in. Zelfs een geniale geest kan niet aan álles denken, wil ik maar zeggen.