“Mij is niks gevraagd. Ik ben nog steeds somber”, mompelt Otto voor zich uit. Hij is inderdaad niet bijster vrolijk gestemd. Het is een druilerige dag en hij is bevangen door de crisis. De crisis zit hem op de nek en wil daar niet vanaf komen. De crisis begint bovendien behoorlijk door te wegen. Geen mens zit meer op Otto’s concepten of consultancy ditjes en datjes te wachten. Allemaal hebben ze het te druk met de crisis. Ondertussen komen de Chinezen er aan. De president directeur voelt het. De grond trilt. Ze komen in gele golven Nederland binnengerold, ieder moment nu kunnen ze de hele toko komen overnemen. “Ik had nooit die secretaresse die er uitzag als een Chinees moeten aannemen. Bah. Nu kennen ze in Pjongjang alle ins en outs van de consultancy business. Verdomme. Klote Chinezen. Klote crisis.”


Geef een reactie