De puzzel moet eerst opgelost
voor ik door kan met de dag
Trek die bomen bij de wortels los
omdat zoveel twijfel niet kunnen mag.
De contradictie moet eerst geslecht
voor ik door kan met de dag
Alsof de deur op slot is, zogezegd
en de sleutel mij van binnen uitlacht.
Denken, denken, ik ben zo vaak kneedbaar
Soms tot midden in de nacht en ‘s morgens
Ik dompel me ook dagelijks in zoveel TV
dat het doorwerkt in mijn TNT-thee
Zorgen, zorgen. 2X
De overtuiging weer overwogen
voor ik door kan met de dag
Moet weer aan mijn cortex zogen
omdat ik ergens weer een andere kant zag.
Het wereldbeeld weer op de schop
omdat ik van mezelf niet voetstoots
In alles moet het blinken dat het klopt
Het moet imponeren, moet steeds weer groots.
(refr.)
Ergens kan het me ook niet schelen
Ik leef niet langer dan het juiste antwoord
Mijn ergste vijand ben ik zelf met velen
Mijn onschuld door mezelf vermoord.
(refr.)
Voor ik door kan met de dag
Jackology: Arne Wolfox (River of Styx)
Eat my own heart… Arne Wolfox performs ‘River of Styx’ up close and personal. Live @studiojackology in a matrix near you…
Stoelen en/of banken
Het is ondenkbaar, een herberg met aan de ene kant stoelen en aan de andere kant banken, met tafels ertussen.
Steek je dan maar iets onder tafel? Of toch maar onder stoelen of banken?
We weten verder heel weinig van de Britse pubs. Van de Ierse toch iets meer. Ieren drinken tot ze beginnen zingen, dansen, al dan niet op of onder tafels, nooit onder stoelen of banken. Of tot ze na sluitingstijd wikkelwaggelend naar huis sloffen. He, loopt daar niet Charly Chaplin?
Zwart pak, wit hemd, das, bolhoed, wandelstok. Even draait hij op zijn hakken op de stoep en steekt dan in een vloeiende doch waggelende beweging de hoofdstraat van het stadje over. Omstanders houden hun adem in. Hij haalt heelhuids de overkant! Hij mompelt: ‘God bless’.
Zie de bank
Naast de bank in het park erkennen we dus ook de geldbank. Bij twee gelegenheden ben ik onlangs binnengegaan bij drie banken: twee grootbanken en een kleine.
Opvallend bij de eerste grootbank was het totaal gebrek aan onthaal. Je moest een smoes bedenken om binnen te geraken zonder afspraak. Aangezien deze grootbank telefonisch niet echt bereikbaar is, ging ik zo naar binnen. Ik werd staande te woord gestaan. Juist: te woord gestaan, dus. De onthaalbediende beloofde me staande dat er een antwoord zou komen in de loop van de dag. Het antwoord bleef die dag uit.
Een tweede grootbank ontvangt de klanten eveneens staande. Daar was de zaak evenwel zo goed als meteen geregeld, zonder zitcomfort. Grootbanken zien hun klanten dus niet zitten.
De derde bank, een kleine, waar ik een luttel bedrag uit een erfenis zou regelen, is telefonisch wel bereikbaar en maakt een afspraak via email. De filiaalhouder in persoon ontving me in een modern smaak- en lichtvol kantoor en regelt de zaak rustig en in geen tijd.
Klein is fijn, groot vaak idioot.
Honger!
Ik heb vreselijk hard gewerkt, vanochtend
De lucht is blauw dankzij mij
Ik heb ook wat regen voorbereid
Kun je krijgen voor wat dankbaarheid
Het gras groeit voor paard en koe
Ik ben even weer naar bedje toe
Wees maar dankbaar, wees maar blij
Er zit nog veel meer leuks in mij…
Ik heb een vreselijke honger
Mijn broodje kaas is er bang van
Die geur van angst mengt zich met
de smaak van ‘liefde’, geef mij meer daarvan!
Ik heb vreselijk hard gewerkt, vanmiddag
Heb de zon dichtbij getrokken
Het gras ligt weer lekker te bruinen
het goede weer te jokkebrokken
Want ik laat het regenen, vanmiddag
De natuur heeft even voorrang
Mijn broodje kaas denkt aan haar oorsprong
en is even niet meer bang.
(refr.)
Ik heb zin in vanavond krokodil
Bedien mij op mijn wenken!
Wees mijn honger maar toegeeflijk
Dan zal ik alvast aan morgen denken
Ik heb vreselijk hard gewerkt, vandaag
En ik krijg er niet eens loon voor
Het is verschrikkelijk en ontzettend oneerlijk
Roep voor mij maar wat eten, iedereen in koor…
(refr.)
11 november boekpresentatie “De Cynicus”

Wondroos
Misselijk tot en met
En nu weer gauw terug naar bed
Ik voel koorts gloeien in mijn lichaam
Ik mis degene die de koffie zet.
Ik trek een trui uit de kast
Die masseert mijn borstkas
Rillingen voeren door mijn schouders
Ik wou dat ik al beter was.
De dokter zegt dat het wondroos is
maar het kan ook die meid
De symptomen zijn grotendeels hetzelfde
op precies dezelfde tijd.
Gedachten razen rond
en brengen de woorden naar mijn mond
Ik kan die nu niet meer met haar hebben
zie haar vertrekkende kont.
Dit verstoort al mijn plannen
Het leven was net in kannen
Ik hoor haar laatste woorden nog:
‘Wat is dat toch met mannen!’
(refr.)
Met mijn geluk, ik was net lekker druk
en zit nu hele dagen verlamd op de bank
Ik heb nood aan een kruk, mijn relatie is stuk
Dames van de wereld, mijn hartelijke dank!
(refr.)
Een ultrakort in memoriam
Sneeuwwitje had haar zeven dwergen, Jezus zijn twaalf apostelen. Het zijn personages uit verschillende sprookjesboeken. Deze stad echter vond twaalf te veel en had de straat Apostelstraat genoemd. Meer moest dat niet zijn. Hier woonde op dat moment in zijn leven de schrijver Bart Plouvier zaliger. Ik woonde toen nog in de stad waar hij net voorheen woonde. Later zou ik zijn stad vervoegen en zou hij alweer verhuizen. Ik belde aan.
Hij bood me koffie aan.
Ik was in de bruine hemel: hij zette koffie in een potje dat stoom omhoog jaagt door de koffie. Dat smaakte. Hij sprak weinig. De koffie was niet vanzelfsprekend maar zei genoeg. Ons contact was dun. Hij was zich aan het terugtrekken. Ook uit het leven?
‘Met het leven dat ik heb geleid weet ik dat ik niet oud zal worden’. Ik zou die woorden nog lang herinneren.
Het is bij dat ene bezoek gebleven. Ik ben toen pas zijn boeken beginnen lezen. Hij kon goed schrijven en schreef boeken als geen ander. Hoewel sommigen Marquez als vergelijking zien.
Hij heeft woord gehouden. Hij was pas zeventig jaar toen hij stierf.
Jackology: KobeKobe
There is no spoon… KobeKobe performs ‘Broken Armor’ up close and personal. Live @studiojackology in a matrix near you…
Eenvoud der dingen, een abstracte compositie
De maat der dingen, een homp brood! Hoe eenvoudiger wil je de dingen? De koewacht brengt een emmer melk. De hufter een schep koeienvlaai.
Een mens moet echt wel weg van achter al die schermen: de televisie, de computer, de zaktelefoon, om de dingen onder ogen te krijgen, in hun maat.
De opgewekte tred van de boswandelaar verraadt allicht de bosneuker. Tot hij daar, in het bos, daadwerkelijk neukt, weten we het niet. Er staat geen maat op een opgewekte tred.
Een rivier meandert graag door het landschap. De fietser ziet het zo voor hem. Hij laat de dorpen rechts liggen, wil enkel de rivier zien. Dat komt goed uit nu er in een van de dorpen een boswandelaar met opgewekte tred aanklopt bij een half rustiek huisje. Door de prangende isolatienormen is het huisje immers opgelapt.
En verder, met welke maat bepaal je of het rustiek is? De bouwstenen, de dakbedekking, de ramen? Over de bewoner geen woord.
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑


Reactietjes