Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.
Pijn die over drijft (2, Red lights)
Ik kreeg dat kut-gevoel
onderweg
door een wezentje dat
met kut onder de arm
op een stippellijn daar
stond te liften.
God, oh, kut, weg met kut!
Oh, wat zal ik
dan, alleen
gelukkig zijn en blijven…
Stop!
Ik rem
ontwijk dat kut-gevoel
dat
door ons beiden onaangeraakt
simpel weg, over drijft
en de weg
als nieuw
voor ons vrijmaakt.
Para-glijmiddel (1ste gedicht n.a.v. Red lights, DVD)
Het was waar
en onverklaarbaar:
hij was dood, maar zijn hart
het klopte niet, omdat het klopte.
En overal de klopgeluiden
klaterend applaus voor
ons die, compleet waus
alle klokken precies
kloppen lieten luiden.
Niet uit vreugde, maar uit
wanhopige vrees
want zo was het in die wetenschap
nog nooit geweest.
We vluchtten als hazen
voor ons razend
denkwerk uit
en zouden dat zelfs nog zijn blijven doen
als toen niet…
Onze harten het begaven
en wij, vrij van sponzend brein soepel
parachuteerden in het abnormale
en begraven onder klopgeluiden
uit het hart
toch eindelijk gelovig waren…
Niet geheel gedekt
Oh
Laat iedereen het weten
elke ziel in elk lijf het beseffen
als een kleffe mokerslag/gitaarslag treffen
Moordkuil is dood en heeft het koud
want hij is niet geheel gedekt.
Stuur vier miljoen wandelaars in
vier dagen de wereld rond
terwijl jagers hele marathons
rond hen patrouilleren
om de Boodschap te verweren:
Moordkuil is gestorven, maar wordt oud
want hij is volledig af
maar niet geheel gedekt.
Laat de honger naar meer Afrika verkillen
laat een nieuwe zondvloed stromen naar ons Stef zijn hart
Laat de laatste arme Mijn Lichaam willen
sparen tot de nacht
zodat hij mijn geest zal mogen kunnen verwarmen
terwijl hij huilend start
naar mijn Kruimels smachtend…
die ik achter me strooide om mijn volk te gidsen
naar de plek waar ik opnieuw
mijn krachten verzamel in een schamele hut
In een woestijn of veertig en dan
als spitse klapsigaar op liefdespijl
Moordkuils wijze nonsens in een dag/nachtenlang
interview met God.
Laat de rijken in de waan
dat het hun privilege is
om me te gunnen
hun luierend verworven centen
de prijs te laten betalen
zodat zij nog net op tijd
een monstrueuze kist voor mij
mogen gaan halen
bij veertig van de duurste tenten.
En laat het verdriet om mij heengaan
en de behoefte om dat te delen
zorgen voor de armen
en de rijken in de benen
samen in levens
waarin een hele lange mars, verschenen
naar voortaan
sámen voor mijn graf staan
want zo word ik pas dood gelukkig.
En om mijn kort verhaal
lang genoeg te maken
wil ik de beste breinen laten kraken
om te zorgen voor de beste droom
onder die beroemde
ooit naar mij vernoemde
Verboden boom
want ik lig daar nu lekker wel
maar ik lig niet lekker…
Oh jezus, oom!
mag ik dan nu van u
een pintje bloed
een driedaags dutje in je trutje
en een Human Cracker….?
De doodstraf
En de verdachte werd veroordeeld
en de uitkomst was dat hij zou sterven
de erven zouden het vonnis in zijn grafsteen kerven
en eeuwig zou zijn naam zo voortbestaan.
Hij was het er niet zo mee eens
en dat wetend werd gezegd; als u even wilt tekenen
onder het vonnis dat waar ook de zon is
zijn dagelijkse strafmaat nu onder is gegaan.
Dus men wachtte en op jaarlijkse basis
stuurde men de stippellijnen naar zijn cel
een steeds terugkerend spel met in gedachten dat ooit wel
zijn instemming er in een kruis onder zou staan.
En zo gingen er jaren van opsluiting voorbij
hij was vrij, maar gevangen in dat rot-idee
dat het altijd dan ja werd en onmogelijk een uiteindelijk nee
al was er dan inmiddels een kolonie op de maan.
En het idee rijpte en rotte vast in hem
en corrumpeerde al zijn levenslustige driften
en de giften uit het hele land, retourneerde hij op het eind want
hij was hier ooit ingekomen, maar zou pas zonder zichzelf eruit gaan.
En op de dag dat hij het meest wanhoopte
waarop de zon slechts donderwolken in hem opriep
waarop zijn koppijn galblaas schiep en hij in rondjes voor zich uit liep
waarop zijn streek werd afgeleverd als spreekwoordelijke traan.
Toen kwam opnieuw een dorre dag en dezelfde ambtenaar
die hem zwijgend van geluk onderstrepend door liet schrijven
dat hij niet wou blijven in wanhoop die hem terug zou drijven
en dat hij alle ruimte gaf aan hun elektrische gaskraan.
En hij rookte en kookte tot zijn laatste trekje
en trok toen met zijn laatste adem aan de hendel
de priester zwaaide met de pendel en op het Requiem van Händel
schreef hij hun schuld af met een zwierig neer gepootte haan.
En zo worden wij allen toch veroordeeld
en zo wachten wij elk op zich op de gift van doodstraffen
op het scheiden van het hoofd en hart, kurken en karaffen
en lopen met het hoofd omhoog uit de laatste laan.
Ondoorgrondelijke gronden
De visser die in zijn stille gronden
zonder haak op vrede aasde
ving plots een vis die hem verbaasde
op een glazig, maar vredig oog.
Hij ging voortaan jagen
op dier dat vredig graasde
En raasde van geluk bij vlagen
als zijn gouden kogel
een droge regenboog
en hij die vis
in zichzelf weer trof.
Het is altijd diep
Het is voortaan stil
En de gronden en het water
welke God ook wil
Het is nooit zoals het spel
wel of niet liep
Het is altijd pril
altijd wild
altijd stil, altijd
en en of.
Ziel loost lichaam
Ik leeg mezelf hier op dit scherm
en trek me live terug uit lijf
want als ik blijf
Dan schreeuwt het bloed en kermt
om te kunnen stromen
terwijl ik van één hart, één gevoel
één ziel in een ééntongig brein blijf dromen
tot ik sterf en dat duurt, denk ik
denkend niet meer zo lang.
Want als ik denk
knijp ik mijn aderen toe
terwijl mijn ogen open gaan
en ik de kraan
dicht probeer te sponsen
alles en iedereen ronselend
alle zeilen, alle dweilen
al dit papier, vergane mijlen
ik ben zo moe.
En als het is gedaan
als mijn ziel het lijf weer binnenkruipt
de woorden overlezend
zich mijn bloed wederom inlezend
zodat het zich nestelt in mijn wezen
dat ik vervolgens weer kwijt wil spelen
door het met u
met taal te delen
Deelt het zich wijl ik het verdeel
is met weinig van veel tevreden
een beetje leven in de dode brouwer
Eén slokje bier en ik ben niet hier
want even in mijn lever, ergens anders.
En de ziel, die loost het lichaam
met letters en figuren
en het lichaam vult zich dan met uren
van toekomstig: leren om te vegeteren
te teren op de ziel die niet meer is
die ik mis, enkel als ik leef.
Nu maar even de ogen dicht
en de sluizen open
en als de vloed de zonde overspoelt
ben ik er even niet
Goed bedoeld!
Fluiten
En als de arts tussen de grenzen
op zoek gaat naar wat nog levend lijkt
fluit hij steevast zacht een nog slapend liedje
want daar geniet je
tenminste van als je ergens tevergeefs strijdt
een feit voorbij langsloopt dat stervend naar je opkijkt
en hij was gelukkig en in volstrekte vrede
want ook als hij slechts lijken vind
en hij ze ophopend ziet hopen en dan dat kind
fluiten de kogels om hem heen
tenminste mee
dat melodietje van slaapliedjes geniet
in de laatste straffe wind.
De balkjes
En toen de kassajuf
haar twee klanten
na elkaar de balkjes
weg zag leggen:
uit mijn ogen!
Wist zij, deze twee
hebben het net
bijgelegd.
En dat gaf haar
na haar dienst
het ideetje voor haar
kroost verweest
nog een onsje, extra
bakkie troost
op tafel
en zo werd het
thuis alsnog feest.
Door twee balkjes
tussen twee kranten
inspiratie
en twee
verstrooide klanten
Übermensch, betert u!
Het recht van de sterkste bestond altijd al
maar Darwin heeft dat adagium versterkt
met als gevolg de opkomst
van racist en fascisten overal
zich steeds opnieuw opmakend
en maskerend voor geval van val
en fanatici die aan hun eigen denkend
dat denken doordrenken…
Het is nu aan de übermensch
als er al
zoiets in de mens bestaat
met een nieuwe op zichzelf gerichte oerknal:
om al zijn liefde, medelijden, meegevoel van goed en kwaad
te stoelen op een nieuw geloof, leidend tot een
naar rust en vree verlangend
de koppig eigenwijs geraakten
vervangend hoofd
Die desnoods in een week of 110 miljard
de wereld herschept
naar ons aller hart…
Naar de hel met Darwin, met Nietszsche
weg met zijn verkregen titel
Hij leidde de wereld tot op nu
kietelde de makste zwaksten
op naar Hitler
en Kameraden…
Darwin is dood: dood aan Darwin!
U bent het vast wel met me eens…
Het jonge gezinnetje
Het omaatje op de bovenkamer
tussen het kind- en bejaardentehuis
dacht, terwijl ze met kopje thee
in foto-album zat te bladeren:
En ik bleef maar in verwachting
en alweer en alweer en alweer en alweer
Terwijl we toch maar vreeën
die ene keer…
En vanonder klonk het
uit haar buik
van de nieuwste jonge Heer:
Ah, toe Eva Marie
zullen we?
nog één keer…
]]>
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Aan het laden...
Reactietjes