Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.
Gedicht over de dood
Of is dit blad volgeschreven, volgekalkt
volgeblaft, volgebalkt
volgeweend, en staat het niet alleen
maar op zichzelf
als gebod nummer elf
als het antwoord op wat jij, zon
in mijn leven scheen…nou ja
Ik schrijf het dán wel vol
stuur het jou
alleen (voor de poort van
heen).
Groet van
Je Grote teen omhoog.
PS: Blijf je nog even?
]]>Twee kannibalen
Zaten twee kannibalen
in een ouwe vegetariër
te smullen van liefde
gesplitst in de maag
vechtend over die
eeuwoude vraag:
God, smaakt dat lekker
oud vegetatief
lief en het liefst
nog bekkentrekkend
in het hart nog een dief.
Die vroeger bij de slager
geen worst dorst te vragen
tot ze doorkreeg waar de
haken en ogen voor dienden.
En nu zijn we vrienden
ik vlees en zij geest
en driftig zijn we samen
nog nimmer geweest.
Timmerend aan wegen
en kliekjes gekregen
en zwervend door weiden
om het gras te bevrijden
God, smaakt zij lekker
toe nog even naar kont
het water loopt anders
alweer in haar mond
Want ze denkt vegetarisch
en dus weer aan jou
heeft je het liefst
vol groente en trouw.
Maar, liefste, oh ariër
Adolfus, vergeef me
ik hou het niet meer
en zeker bekeken
tot de volgende keer
helaas niet van strijd
en ook niet van rauw
En, als je het mag hebben
nog steeds niet van jou.
Twee kannibalen
riepen
in koortsige dromen
tevergeefs vele malen:
Laat de slager nu maar komen!
Die Ene onthouden
Niet vergeten, spanning in mijn nek
heb nog niet gegeten en moet groeien in mijn stek
problemen bij ouwe problemen opgeteld
meisje onthouden
en haar alles verteld
toch weer een last van mijn en op haar schouder.
Want zij heeft me onthouden
zij heeft mij onthouden
ze hoort tot mijn verleden
en dat van haar.
Niet vergeten, kracht verzamelen, apotheek
heb er nog maar eentje en zij kwam verleden week
nog in de buurt van de buurt van landgenoten
meisje onthouden
uit het telraam gestoten
wat ben ik toch een sukkel, ook al ben ik ouder.
Want zij heeft me onthouden
zij heeft mij onthouden
ze hoort thuis in mijn heden
en dat van haar.
Ik loop over van de vijand onder onze vlag
ik hou rekening met iedereen en ben helemaal voor haar
want als ik haar niet voor de geest bewaar
minstens twintig keer per dag
wie zegt me dan dat ik hier zijn
dat ik haar loslaten mag.
Want zij heeft me onthouden
zij heeft mij onthouden
Maar stom, vergeten, gewichtige zinsnede
zij heeft mij onthouden
van haar… 3x
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Aan het laden...
Reactietjes