
Ja, eerst was er het schrijven. Dat vond ik niet leuk, maar zoals een vriend tegen me zei: jij vindt nooit iets leuk dat je doet. Klopt. Dus laat ons stellen dat dat niet onaardig was om te doen. Ik heb het natuurlijk over de levenscyclus van dat onzalige verhaal, Cultuurkiller.
Daarna kwam er een zooi gelabeur aan spelfouten, plotgaten en andere einredactionele shit (waarvoor dank aan enkele mensen uit naaste kring, trouwens). Toen kwam er gepruts in vormgevingssoftware, waarbij ik gratis mocht werken in de studio van een goede vriend. En tenslotte zijn er nu… De Offertedagen.
En ik word niet vrolijk van De Offertedagen. Anno nu verwacht ik toch wel zachtere prijzen per boekje dan ik bij een copyshop zou betalen, maar het scheelt niet belachelijk veel. Natuurlijk, het heeft er veel mee te maken dat ik dwars ben en voor een oplage van slechts 50 stuks wil gaan. Als ik nu gewoon een stevige oplage had gekozen, dan werd de stukprijs ook lager, zoals dat gaat. Maarrr ik moet en zal een gelimiteerde oplage van 50 stuks hebben. Kan dat anno 2011 echt niet goedkoper dan de offertes tot dusver, mensen ?
Dezelfde vriend wiens studio ik mocht gebruiken heeft ook al aangeboden het verschil op de tot dusver laagste offerte te sponsoren. Hoewel van een ontroerende gulheid, hoop ik niet van dit aanbod gebruik te hoeven maken. Oh, offerte die als muziek in mijn oren gaat klinken, ik twijfel er bijna niet aan, je bent ergens daarbuiten, en naar mij onderweg. Rep je !
De Offertedagen. Vermoedelijk wel het allerkutste stukje van de totale tijdlijn tussen conceptie en eindcreatie.


Geef een reactie